Alle Kapitel von My Brother's Bestfriend, My Baby Daddy: Kapitel 21 – Kapitel 30

Revarie's POV:“Mommy, can I go on the swings?”“Yes. Just stay where I can see you.”Patakbo na agad siyang papunta sa mga swing.Sinundan ni Alaric ng tingin si Lavender habang papalayo ito. Pagkatapos, bumalik sa pagitan naming dalawa ang parehong atmospera na naramdaman namin sa waiting area ng clinic. Tahimik. May kakaibang tensiyon. Pareho kaming nagpipigil ng emosyon, na para bang sinusubukan naming kontrolin ang mga damdaming hindi namin sanay harapin.“Hi,” bati ko.“Hi.” Saglit niya akong tiningnan. “Thank you for this.”“It's part of the agreement,” sagot ko. Hindi man iyon mainit o palakaibigan, pero iyon ang totoo. “She's over there.”Tumango siya at naglakad papunta sa playground. Sumunod ako sa kanya.Nasa swing na si Lavender at nakaupo na roon, habang paulit-ulit na iniindayog ang mga binti niya. Pero hindi niya makuha ang momentum na gusto niya, kaya hindi rin ganoon kataas ang pag-ugoy niya. Nang makita niyang papalapit si Alaric, tumigil siya.“You should

Alaric's POV:Muli kaming natahimik.Anim na taon ko nang abogado si Denver, kaya alam niya kung kailan ako nakapagdesisyon na at wala nang makakapagpabago sa isip ko, at kung kailan bukas pa ako sa ibang suhestiyon.“I'll send you the drafts tomorrow,” sabi niya.Ibinaba ko ang tawag at nanatili pa akong nakaupo sa loob ng kotse nang ilang sandali.Matagal nang gumugulo sa isip ko ang tungkol sa trust fund mula nang matanggap ko ang unang kumpletong report ng private investigator ko.Nagsusuot ng secondhand na sapatos si Lavender habang gumagastos ako ng fifty thousand kada gabi sa hotel. Dalawang trabaho ang pinapasukan ni Revarie sa mismong gusali kung saan ako tumutuloy.May kakaibang sakit sa likod ng ironyang iyon. Halos hindi ko kayang tanggapin ang katotohanan, at mula nang lubos kong maintindihan ang sitwasyon nila, dala-dala ko na ang bigat nito sa loob ko.Hindi ko na maibabalik ang nakaraan.Naiintindihan ko iyon.Hindi ko na masasaksihan ang unang mga hakbang ni

Revarie's POV:Galit na galit ako.Nakaupo ako sa mesa sa kusina, hawak ang statement na nagsasabing bayad na nang buo ang renta ko. Pero kasabay ng galit ko, may naramdaman akong bagay na halos nakalimutan ko na kung ano ang pakiramdam.Isang kakaibang gaan sa katawan.Parang may mabigat na bagay na biglang nawala sa mga balikat ko. Isang bigat na matagal ko nang pasan kaya nasanay na lang akong nandiyan iyon, hanggang sa halos hindi ko na napapansin kung gaano kabigat.One hundred twenty thousand. Anim na buwan.Sa loob ng anim na buwan, hindi ko na kailangang magkwenta nang paulit-ulit tuwing katapusan ng buwan. Hindi ko na kailangang tingnan muna ang laman ng bank account ko bago bumili ng mga ingredients para sa tanghalian ni Lavender. Hindi ko na kailangang mamili kung babayaran ko ba ang natitirang gastos sa dentista na hindi sagot ng insurance o ipambibili na lang ng grocery ang pera.Gusto kong ihagis ang statement sa kabilang dulo ng silid. Pero sa halip, nanatili la

Revarie's POV“Can I have the big set?” tanong ni Lavender. Hawak niya ang isang kahon ng watercolor na may dalawampu't apat na kulay.“You can have whatever you want,” sagot ni Alaric.Inilagay ni Lavender ang kahon sa maliit na basket na dala ni Alaric para sa kanya, saka lumipat sa susunod na aisle.Abala ako sa pagtingin sa display ng mga bilog na paintbrush kahit wala naman talaga akong balak bumili nang marinig ko ang tanong niya. Malinaw at direkta ang boses ni Lavender, gaya ng karaniwan niyang paraan ng pagtatanong.“Captain Alaric...” panimula niya. “Are you going to be my daddy?”Hindi naman biglang tumahimik ang buong tindahan. Naririnig pa rin ang mga tunog sa paligid... ang mga kalansing sa cashier, ang musikang nanggagaling sa maliit na speaker malapit sa entrance, at ang mahinang ingay ng mga taong namimili.Pero sa mismong paligid ko, parang biglang tumigil ang lahat.Hindi ako lumingon. Nanatili akong nakatayo sa harap ng display, hawak ang isang size six na b

Alaric's POVAnim na linggo akong tumira sa Grandiose Hotel. Sa halagang 50,000 kada gabi, maliit lang iyon kung tutuusin kumpara sa kaya kong gastusin, pero mabigat naman ang kahulugan nito para sa akin.Hindi ko kailangang tumira sa isang presidential suite. Lumaki ako sa isang maliit na apartment na may dalawang kwarto at mga kisameng may mantsa ng tagas. Mayroon akong amang laging sinisigurong bayad na ang renta bago pa sumapit ang unang araw ng buwan.May pera na ako ngayon dahil pinaghirapan ko iyon. Ginamit ko ang determinasyong madalas taglay ng mga taong alam kung gaano kahirap ang walang pera. Pero kahit kailan, hindi ko ipinagkamali ang pagiging komportable sa tunay na kahulugan ng buhay.Dalawampung minutong biyahe lang mula sa tirahan ni Revarie ang apartment na nirerentahan ko sa Juan Luna Street. May tatlong kwarto iyon, maayos na kusina, at nasa isang building na gumagana nang maayos ang elevator.Mahalaga sa akin ang huling detalye dahil matagal nang sira ang elev