Semua Bab My Brother's Bestfriend, My Baby Daddy: Bab 11 - Bab 20

Revarie's POVPinakinggan ko ang lahat ng kuwento ni Lavender habang naglalakad kami pauwi. Ikinuwento niya ang tungkol sa clay horse na ginawa niya, ang pagkakamali ni Mark, at ang isang batang babae na ang pangalan ay Freya.May bago raw na lunch box si Freya, pero nagreklamo ito dahil hindi raw magandang piliin para sa baon ang natirang pasta mula pa dalawang gabi ang nakalipas. Gusto pa raw nitong magsampa ng formal complaint tungkol doon.Pinakinggan ko ang bawat salita niya. Sinubukan kong maging present sa loob ng apatnapung minutong paglalakad namin, sa halip na hayaang lamunin ng mga iniisip ko ang buong atensyon ko. Ayokong kasama niya ako sa pisikal na paraan pero wala naman talaga ang isip ko sa kanya.Pero sa totoo lang, hindi ko masyadong nagawa iyon.Still, I tried.Nang gabing iyon, pagkatapos naming maghapunan, paliguan si Lavender, at basahin ang dalawang kabanata ng librong kasalukuyan niyang binabasa, nakipag-negotiate pa ako sa kanya tungkol sa kung ilang bas

Alaric's POV“I understand. I'm just saying that I don't want to choose that route.”“Maybe you should consider the fact that you're not the only one who gets a say in how this turns out. If she hires a lawyer and things get messy, both sides will have to present their own versions of what happened.”“I don't want it to come to that.”“What you want and what actually happens in family court aren't always the same thing.”Alam ko iyon.Sapat na ang mga pinagdaanan ko para maintindihan na hindi palaging nasusunod ang gusto ko, lalo na kapag may mga bagay na wala sa kontrol ko. Ganoon naman talaga ang karamihan sa mga bagay na karapat-dapat ipaglaban.“Find a way to keep her life from falling apart,” sabi ko. “That's all I'm asking you to do.”“I'll do what I can,” sagot ni Denver. “But I strongly advise you to be careful. If she starts feeling cornered and believes she has no other options, she'll fight even harder. And that will make things more complicated for everyone involved

Revarie's POVSa loob ng kahon, nakapatong sa isang maliit na parisukat na tissue paper ang isang prepaid card. Iyong klase ng card na pwedeng bilhin sa botika o lagyan ng pera sa bangko.May maliit ding sulat-kamay na papel na nakatiklop sa ilalim nito.Agad kong nakilala ang sulat-kamay niya kahit pitong taon ko na iyong hindi nakikita.Noong seventeen years old ako, nagsulat siya ng maikling mensahe sa birthday card ko. Itinago ko iyon sa loob ng dalawang taon bago ko tuluyang napagdesisyunang itapon. Pero kahit ganoon na katagal, naaalala ko pa rin ang sulat-kamay niya.“Hindi ito limos. Hindi rin ito suhol. This is what Lavender deserves. Please, use it.”Walang pirma.Hindi na niya kailangang ilagay ang pangalan niya. Alam kong kay Alaric galing ang sulat.Inilapag ko muna ang maliit na papel at kinuha ang card. May nakaprint na resibo sa ilalim nito mula sa serbisyong ginamit para lagyan iyon ng pera.Three hundred thousand ang nakasulat sa itaas.Inilapag ko ang card

Revarie's POV:Pag-uwi ko, nakabukas ang mga bintana ng kotse dahil kailangan ko ng sariwang hangin.Paulit-ulit sa isip ko ang naging usapan namin ng abogado. Mga salitang gaya ng primary custody, supervised visits, at legal agreement. Kasabay ng mga iyon ang bigat ng katotohanang narinig kong sabihin nang malakas: totoong nangyayari ang lahat ng ito. At sa susunod na yugto ng buhay ko, wala nang paraan para tuluyang hindi maging bahagi nito si Alaric Castillo.Pitong taon akong nasanay na ako lang ang gumagawa ng mga desisyon para sa sarili ko. Kung saan kami titira. Anong pangalan ang gagamitin ko. Anong trabaho ang tatanggapin ko. Ano ang sasabihin ko kay Lavender tungkol sa pagkawala ng tatay niya.Lahat ng iyon, nasa akin ang desisyon. Bawat mahirap na pagpili, bawat maliit na desisyon sa araw-araw. Hindi naman sa palagi akong tama, pero kahit paano, sarili kong mga desisyon ang mga iyon.Pero ngayon, magbabago na ang lahat. O kahit papaano, hindi na magiging katulad ng dati

Revarie's POV:Sinabi ko kay Lavender na pupunta kami sa doktor.“Hindi naman ito dahil may sakit ka, okay?” paliwanag ko. “It's just a little checkup. May nurse na kukuha ng kaunting sample sa loob ng pisngi mo, parang malaking cotton bud lang. That's all. Five seconds lang, tapos na agad.”“May lollipop ba pagkatapos?” tanong niya.“Yes,” sagot ko, dahil naghanda na ako ng dalawang lollipop sa bag ko bilang sagot sa tanong na alam kong itatanong niya.Pumayag naman siya sa mga kondisyon ko.Hindi ko sinabi ang totoong dahilan ng pagpunta namin doon. Sinubukan kong mag-isip kung paano ipapaliwanag sa isang anim na taong gulang ang tungkol sa paternity test, pero wala akong makitang sagot na sa tingin ko ay maiintindihan niya nang hindi siya malilito.Marupok pa ang kasunduan namin ni Alaric, kaya maingat kong hinahawakan ang buong sitwasyon. I had to make sure that Lavender wouldn't feel pressured or confused by something she wasn't ready to understand.Dumating kami sa isang