جميع فصول : الفصل -الفصل 50

Revarie's POVNagsimula ang mga tanong niya noong Martes ng gabi.Sinusunod namin ang nakasanayan naming routine pagkatapos maghapunan. Si Lavender ay nasa mesa sa kusina, tinatapos ang homework niya, habang ako naman ay naghuhugas ng mga pinggan. Mahina lang ang volume ng radyo na karaniwan kong pinapatugtog tuwing gabi, at paminsan-minsan ko lang itong pinapakinggan habang abala sa ginagawa ko.Kailangan niyang sumulat ng tatlong pangungusap tungkol sa paborito niyang season. Pinili niya ang autumn dahil sa magagandang kulay nito. Sa tingin ko, bagay na bagay naman sa kanya ang pinili niya.Isang pangungusap pa lang ang naisusulat niya nang tumigil siya.Napansin ko iyon dahil unti-unting nawala ang tunog ng lapis niya sa papel. Kapag tahimik si Lavender habang gumagawa ng homework, kadalasan ay nahihirapan siyang sagutin ang isang tanong o kaya naman ay may ibang bagay na iniisip. Sa alinman sa dalawang iyon, kailangan ko siyang bigyan ng atensyon.Tinalikuran ko ang lababo at

Revarie's POVNaganap ang ikaapat naming therapy session noong Huwebes ng hapon.Naging ayon sa inaasahan ang unang tatlong sessions namin. Maayos ang pagkakasunod-sunod ng mga paksa, seryoso ang mga usapan, at medyo nakakailang dahil kailangan naming harapin ang isang bagay na mahalaga pero hindi naman namin kusang pipiliing gawin.Pinag-usapan namin ang mga paraan ng pakikipag-usap sa isa't isa, ang schedule ng co-parenting namin, at kung paano haharapin ang mga hindi pagkakaunawaan kapag kasama namin si Lavender.Eksakto at detalyado kung sumagot si Alaric, samantalang maikli lang ang mga sagot ko. Ginabayan kami ni Dr. Susanna nang may kalmado at mahusay na paraan, gaya ng isang taong alam na ang pangunahing layunin ng mga unang session ay tulungan kaming masanay sa lugar at sa prosesong kailangan naming pagdaanan.Pagsapit ng ikaapat na session, nasanay na ako sa kwarto. Nasanay na ako sa sofa, sa kahon ng mga tissue na hindi ko pa rin direktang tinitingnan, at sa kakaibang l

Alaric's POVTinanong ko siya noong Biyernes ng gabi sa pamamagitan ng text message. Napansin ko kasing mas nagiging maayos ang ilang usapan namin kapag may oras siyang basahin ang mga mensahe ko at pag-isipan ang isasagot niya nang hindi ako kaharap.Simple lang ang sinabi ko. Sinabi kong may gusto akong itanong na hindi tungkol sa karaniwan naming mga pagbisita, at tinanong ko kung may sampung minuto ba siyang mailalaan para sa akin.Tinawagan niya ako sa loob ng isang oras. Mas mabilis iyon kaysa sa inaasahan ko, kaya naisip kong baka curious din siyang malaman kung ano ang sasabihin ko.“I'd like to invite Lavender over for dinner at my apartment,” sabi ko. “Instead of our usual trip to the park or the museum. Just dinner. Something normal, like what families do.”Sandali siyang natahimik, pero malinaw ang sagot niya.“No.”“Okay.”Muli siyang natahimik nang ilang sandali.Inaasahan niyang mas igigiit ko ang gusto ko. Naramdaman ko iyon sa paraan ng katahimikan niya, sa ba

Revarie's POVPlano kong umalis agad pagkatapos ng hapunan.Iyon ang nasa isip ko bago pa ako dumating. Kakain kami, maglalaan ng sapat na oras, makikita ni Lavender na magkasama sa iisang kwarto ang mga magulang niya at maayos ang pakikitungo sa isa't isa, tapos uuwi na ang bawat isa sa amin. Malinis ang lahat, walang aberya at walang anumang komplikasyon.Sinigurado ko pa ngang magkahiwalay ang sasakyan namin para ako mismo ang makapagdesisyon kung kailan kami aalis. Hindi ko kailangang maghintay ng kahit sino o makipag-usap pa tungkol sa kung kailan matatapos ang gabi namin.Pero may ibang plano si Lavender.Nakapagligpit na kami ng hapag-kainan. O, mas tamang sabihin na si Alaric ang nagligpit dahil mariin niyang tinanggihan ang pagtatangka kong tumulong. Hindi naman siya naging bastos. Sadyang desidido lang siyang siya na ang bahala.Ilang sandali akong nanatili sa may pintuan ng kusina, hindi alam kung ano ang gagawin ko sa sarili ko habang naghuhugas siya ng mga pinggan. S

Revarie's POVHindi ako makatulog.Hindi naman ito bago sa akin. Sanay na akong ilang oras na gising pa rin kahit tulog na si Lavender. Iyon ang oras ng araw na wala na akong kailangang gawin, at hindi ko na alam kung saan ko ilalagay ang lahat ng naiisip ko habang abala ako sa buong maghapon.Kadalasan, nakakahanap naman ako ng paraan para makatulog. Nakikinig ako ng musika, nagbabasa ng libro, nagdo-drawing sa mesa sa kusina, o kaya naman ay nakahiga lang sa dilim habang dahan-dahang humihinga hanggang sa kumalma ang isip ko.Pero ngayong gabi, ayaw tumigil ng mga iniisip ko.Katabi ko si Lavender sa kama, gaya ng nakasanayan niya mula pa noong bata siya. Dalawang kwarto na ang apartment namin ngayon. May sarili na siyang kwarto at kadalasan ay doon siya natutulog. Pero tuwing Sabado ng gabi, madalas pa rin siyang napupunta sa kama ko. Pagsapit ng hatinggabi, tahimik siyang dumudulas papunta sa tabi ko, na para bang may kung anong instinct na gumagabay sa kanya. Matagal ko nang