جميع فصول : الفصل -الفصل 40

Revarie's POVKumatok siya sa pinto noong Sabado ng hapon, dalawang araw matapos ang tawag namin sa cellphone.Inaasahan ko na ang pagdating niya. Hindi naman ako halatang naghihintay o nakatayo sa tabi ng bintana para silipin kung paparating na siya. Pero may kung anong kaba sa katawan ko, gaya ng pakiramdam kapag alam mong may mangyayaring mahalaga at hindi pa lubusang tanggap ng sarili mo ang nalalapit na iyon. I kept telling myself that I was ready, but the truth was, I had no idea what to expect once I finally saw my brother again.Noong umagang iyon, mas maingat kong nilinis ang apartment kaysa sa karaniwan. Bumili rin ako ng totoong kape, hindi iyong murang brand na karaniwan kong binibili. I wanted to make him feel welcome, even if I wasn't entirely sure how to welcome someone I hadn't seen in seven years.Sinabi ko kay Lavender na bibisita sa amin ang Uncle Janus niya. Ipinaliwanag kong kapatid siya ni Mommy at matagal na kaming hindi nagkikita. Pero mabait siyang tao, sab

Alaric's POVDumating ang text message noong Lunes ng umaga.Address lang ang laman nito. Walang paliwanag, walang pagbati. Isang lugar sa silangang bahagi ng lungsod at isang oras: alas-diyes ng umaga.Ilang sandali ko iyong tinitigan bago ko hinanap sa internet ang address.Isa iyong parking lot sa isang kalyeng katabi ng isang boxing gym na tinatawag na Cornelia. Ayon sa website nito, dalawampung taon nang bukas ang gym. Batay naman sa larawan sa View Street, halos walang nakaparadang sasakyan sa parking lot tuwing umaga ng mga ordinaryong araw.Alam ko kung ano ang ibig sabihin ng mensaheng iyon.Inaasahan ko na iyon mula nang sabihin sa akin ni Revarie na alam niyang tinawagan ko si Janus.Hindi naman niya gaanong pinalaki ang usapan. Kalmado ang boses niya sa cellphone, pero ramdam ko ang matinding pagkailang niya sa ginawa ko. Ipinaliwanag niyang hindi siya pumayag na kontakin ko ang pamilya niya nang walang pahintulot niya, at hindi ko na iyon dapat ulitin.Sinabi kong

Revarie's POVAlam kong may nangyari kahit wala pa siyang sinasabi. There was something different about him that afternoon, something I couldn't quite ignore even before I got close enough to see his face clearly.Nandoon na si Alaric sa park nang dumating kami noong Miyerkules, gaya ng dati. Nakatayo siya malapit sa entrance ng playground, nakalagay ang mga kamay sa bulsa ng jacket niya. Dumating siya sa tamang oras, gaya ng dati. Naghihintay siya sa dulo ng kalsada, gaya ng dati. Everything about his arrival was familiar, but the moment I looked at him, I knew something had happened.Pero iba ang mukha niya.Napansin ko iyon kahit ilang metro pa lang ang layo namin sa kanya. Hindi natural ang kulay sa may panga niya. May pasa roon na nagsisimula nang magbago ng kulay, iyong dilaw-berdeng kulay na karaniwang lumalabas sa ikatlo o ikaapat na araw matapos masugatan. Bahagyang namamaga ang ibabang labi niya, na para bang nagkaroon iyon ng hiwa na nagsara na pero hindi pa tuluyang nag

Revarie's POVKasama na sa custody agreement mula pa sa simula ang obligasyong sumailalim kami sa therapy.Noong una ko iyong binasa, hindi ko talaga masyadong pinagtuunan ng pansin ang bahaging iyon. Mas nakatuon ang isip ko sa mga pangunahing kondisyon ng kasunduan: ang schedule ng mga pagbisita, ang mga patakaran tungkol sa overnight stays, at ang mga legal na terminong may kinalaman sa parental authority.Family therapy, joint sessions, isang beses kada linggo sa loob ng hindi bababa sa tatlong buwan.Rekomendasyon iyon ng guardian ad litem para makabuo kami ng matibay na pundasyon sa pagiging co-parents ni Lavender.Nilagdaan ko ang pahina nang hindi masyadong iniisip kung ano talaga ang ibig sabihin ng lahat ng iyon.Pero sa totoong buhay, nangangahulugan pala iyon na kailangan kong umupo sa iisang kwarto kasama si Alaric isang beses kada linggo at pag-usapan ang nararamdaman namin sa harap ng isang professional therapist.Nasa ikalawang palapag ng isang gusali malapit sa

Alaric's POVNahanap ko siya sa pamamagitan ng rekomendasyon mula sa network ng mga dating sundalo.Dr. Paolo Garcia ang pangalan niya. Ayon sa profile niya, isa siyang dating Army Ranger na naging lisensyadong therapist. Specialty niya ang pagtulong sa mga beterano at aktibong miyembro ng militar na dumaranas ng post-traumatic stress, moral injury, at kung ano ang tinatawag ng administrasyon na “emotional adjustment difficulties.”Isa iyong tipikal na term na ginagamit sa medical field, pero kahit ganoon, agad kong naintindihan kung ano ang ibig sabihin nito. Kahit kailan, hindi ko lang talaga gagamitin ang mga salitang iyon para ilarawan ang sarili kong pinagdaraanan.Tinawagan ko ang numerong ibinigay sa akin noong Huwebes ng umaga. Ang assistant niya ang sumagot at binigyan ako ng appointment para sa susunod na Lunes. Dalawampung minutong biyahe mula sa apartment ko ang opisina niya. Nasa isang mababang gusali iyon malapit sa isang park, isang lugar na sadyang hindi kapansin-pa