All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Chapter 121 - Chapter 130

จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า (“เอาล่ะ คราวนี้ขอพูดถึงไป่หลินบ้าง ไป่…เราสองคนแชร์กันทุกเรื่อง ในวันนี้มึงดูคลิปนี้เท่ากับว่ากูไม่อยู่แล้ว ไม่ว่ากูจะจากไปแบบไหนกูอยากให้มึงรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่กูเลือกเอง มึงเศร้าที่กูตายได้แต่อย่าเศร้านาน อย่าปล่อยให้ชีวิตหยุดเดินเพียงเพราะการตายของกู กูรักมึงไป่หลิน กูอยากเห็นมึงมีความสุข หลังจากกูตายมึงต้องรีบฟื้นตัว อย่าลืมว่ามึงยังมียายที่เป็นห่วงมึง มึงต้องดูแลตัวเองดี ๆ ถ้าดูแลตัวเองไม่ได้ก็หาคนมาคอยดูแล มึงห้ามปิดใจต้องมองหาคนใหม่มาอยู่เป็นเพื่อนมาคอยฟังมึงบ่นเยอะ ๆ คิดถึงกูบ้างบางเวลา แต่อย่าจมปลักเพราะกู ถ้ามึงจมปลักเพราะกูกูคงเศร้ามาก กูหวังว่าหลังจากที่มึงคลายความเศร้าลงบ้างแล้วมึงจะยังดูแลซนซนของเรา มึงอย่าปล่อยให้ซนซนเหงานะไป่ ช่วยปกป้องซนซนด้วย กูรักและคิดถึงมึงนะ เอาล่ะเหนื่อยแล้ว... หวังว่าเมื่อทั้งสองคนได้ดูคลิปนี้จะยิ้มเยอะ ๆ ไม่เศร้า ไม่ร้องไห้ ใช้ชีวิตให้ดี แต่ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้ดูเลยมากกว่าเพราะนั่นมันหมายความว่าเรายังอยู่ด้วยกันใช่ไหม เอาล่ะพอแล้ว ขี้เกียจพูดคนเดียว อ่อ ก่อนไปขอพูดอีกนิด ซนซน…ยัพรักและคิดถึงซนซนนะ ดูแลตัวเองด้วยนะค

“ให้ไปด้วยไหม” ไป่หลินรั้งข้อมือฉันไว้“ไม่เป็นไร ห้องฉุกเฉินกำลังวุ่น ซนรับมือได้ ตอนนี้ซนรับบทหมอนะ”“โอเค ไป่เชื่อใจซนซน” ไป่หลินยิ้ม ฉันจึงยิ้มให้ไป่หลินแล้วเดินตามพยาบาลออกมา“สวัสดีค่ะคุณแม่ของเด็กชายภาสกร ศิวะวานนท์ใช่ไหมคะ” เด็กคนนี้ใช้นามสกุลศิวะวานนท์สินะ ฉันเพิ่งรู้เรื่องนี้ ก่อนหน้านี้รู้อยู่แล้วว่าเด็กเป็นใคร จึงมัวแต่สนใจอาการ ไม่ได้มองนามสกุล“ใช่ค่ะ” เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันจดจำใบหน้าได้อย่างดีแม้จะเจอแค่สองครั้ง และนี่คือครั้งที่สามของการพบกัน“ท่านนี้คือคุณหมอจารวี แผนกศัลยกรรมประสาทของเรานะคะ เนื่องจากน้องภาสกรปวดหัวจนหมดสติถูกส่งตัวเข้ามารับการรักษา เราได้ทำซีทีสแกนแล้วตรวจพบ…”“เดี๋ยวก่อนได้ไหมคะ” แม่เด็กร้องห้ามด้วยใบหน้าน้ำตานอง มือสองข้างของเธอสั่น คงจะตกใจมาก ๆ สินะ“คะ คุณแม่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ไหวหรือเปล่า” พยาบาลเอ่ย“ช่วยรอผู้ปกครองอีกคนได้ไหมคะ ฉันไม่รู้ว่าเรื่องที่คุณพูดมันจะแย่แค่ไหน คือฉันรับเรื่องสะเทือนใจลำพังไม่ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะเขากำลังมาค่ะ” เธอคนนี้พูดจบก็ปรายตามองมาที่ฉันด้วยสายตารู้สึกผิดพยาบาลหันมามองหน้าฉัน ฉันจึงพยักหน้ารับ พยาบาลเอ่ยกับแม่เด

“หมอไป่คะมีนักเลงยกพวกตีกันบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้กำลังเดินทางมาจะถึงภายใน 5 นาทีค่ะ” เป็นเสียงของหมอที่อยู่เวรกับไป่หลิน เธอเดินผ่านมาทางนี้พอดี“ครับ ๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” ไป่หลินขานรับแล้วหันมามองหน้าฉัน “ติดกินข้าวไว้ก่อนนะ”“ไม่เป็นไร เดี๋ยววันว่างค่อยไปด้วยกัน” ฉันยิ้มให้เพื่อน ประจวบเหมาะกับเสียงรถฉุกเฉินดังเพื่อนจึงรีบวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน อดรู้เรื่องเลยฉันมองเห็นเพื่อนวิ่งไปอย่างรีบร้อน ไป่หลินก็ทุ่มให้กับงานมากเช่นกันสินะก่อนจะเดินกลับห้องทำงานฉันเดินไปที่ห้องรอดูอาการของน้องซัน ถึงไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเด็กคนนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้าง ทว่าตอนนี้เด็กคนนี้ก็น่าสงสารจริง ๆ เขาเกิดมาอายุเพียง 10 ขวบก็ต้องผ่าเปิดกะโหลกเพราะมีเนื้องอกอยู่ด้านใน อาการปวดหัวเป็นอะไรที่ทรมานมาก เขาเก่งมากที่ผ่านมันมาได้ขนาดนี้ หลังจากนี้ก็ต้องภาวนาขอให้ไม่ใช่เนื้อร้าย เขาจะได้ไม่ทรมานมากไปกว่านี้เมื่อเดินมาถึงฉันเห็นแม่เด็กยืนมองลูกชายอยู่ด้านนอก เธอกำลังมองลูกชายแล้วร้องไห้ ฉันจึงเดินมายืนข้าง ๆ มองเด็กน้อยที่กำลังนอนหลับสนิทก่อนจะเอ่ยกับแม่เด็ก “การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี เขาเก่งมาก เดี๋ยวเขาก็ฟื้นค่ะ”“ขอบคุณนะคะ”

“หมอค่อย ๆ รักษาจนพราวเริ่มดีขึ้น ทว่าก็มารู้ว่าพราวท้อง พราวดูเหมือนจะรับได้ แต่แล้วก็ดิ่ง พราวเคยฆ่าตัวตาย อยากตายพร้อมลูกในท้อง เธอเคยเกือบตายหลายครั้ง เธอไม่ใช่เธอแบบเมื่อก่อน พราวในตอนนั้นชีวิตมืดมนมาก” อาซานพูดด้วยน้ำเสียงน่าหดหู่“...” เรื่องราวของคุณพราวหดหู่ใจมากจริง ๆ“พอทุกอย่างเริ่มดีขึ้นมาหน่อยน้องซันก็มาป่วยแบบนี้พราวจึงรับไม่ได้ พราวโทษตัวเองว่าตอนท้องดูแลตัวเองไม่ดีทำให้ลูกเป็นแบบนี้ พราวทุกข์ทรมานใจมาก… แต่ความจริงแล้วทุกอย่างมันเป็นความผิดของอา” เสียงของอาซานเริ่มสั่น เขาแหงนหน้าขึ้นแล้วกะพริบตาสองสามที“ทำไมถึงโทษตัวเองคะ อาโทษตัวเองที่ให้เธอไปเกาหลีงั้นเหรอ” ใครจะรู้ว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น คนเราไม่ได้รู้อนาคตสักหน่อย“พราวเจอเหตุการณ์นั้นเพราะอาเป็นต้นเหตุ คนคนนั้นมันเคยไม่พอใจอาเพราะเรื่องธุรกิจ อาไม่คิดว่ามันจะอาฆาตแค้นแบบนี้ มันคงสืบจนเข้าใจว่าพราวคือคนสำคัญของอามันก็เลยรอโอกาสจับพราวไป”“...”“...ตอนนั้นอาไม่ได้อยากปิดบังซน แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง เราเพิ่งคืนดีกัน อาพูดไม่ออกจริง ๆ ให้บอกว่าอากำลังดูแลผู้หญิงคนนึงกับเด็กเพราะรู้สึกผิด ซนก็ต้องถามอีกว่ารู้สึกผิ

ศรัณย์เดินออกจากลิฟต์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม สัมผัสจากรอยจูบกลางหน้าผากที่เธอฝากไว้ยังคงร้อนผ่าว นี่เขาเป็นขนาดนี้แล้วเหรอ แค่ได้จูบจากเธอก็ทำเอาทำตัวไม่ถูก“น้องซันอาการดีขึ้นแล้วเหรอครับพี่ถึงได้ยิ้มขนาดนี้” ไป่หลินที่กำลังเดินผ่านเอ่ยทัก ทว่ามองพี่ชายดี ๆ เขาก็เกิดความคิดบางอย่าง “ไม่สิ นี่ซนซนของผมทำอะไรพี่ครับ ใบหน้าแบบนี้ของพี่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นบ่อย ๆ มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นเหรอครับ”“ถอยออกไปไกล ๆ อย่ามากวน” ศรัณย์ดันไหล่ไป่หลินออกห่าง ไอ้น้องคนนี้เล่นขยับหน้าเข้ามาซะใกล้“ก็ผมดีใจ สรุปแล้วสำเร็จไหมครับ ซนซนของผมใจอ่อนหรือยัง” ไป่หลินยิ้มกว้าง“ยัง”“จริงเหรอครับ หน้าของพี่ไม่ได้บอกผมแบบนั้นนะครับ”“ก็แค่ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน เลิกจี้ กลับไปทำงานได้แล้ว”“ครับ ๆ ยินดีด้วย ขอให้ได้กอดไว ๆ นะครับ” ไป่หลินยิ้มแล้วเดินจากไป ศรัณย์มองแผ่นหลังไป่หลินแล้วก็อมยิ้มให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เหมือนว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นเรื่อย ๆศรัณย์เดินมาดูลูกชายที่ยังไม่ฟื้น จากนั้นจึงเดินกลับไปที่ห้องทำงาน คืนนี้เขาจะค้างที่นี่ เผื่อว่าน้องซันรู้สึกตัวเขาจะได้อยู่ใกล้ ๆ น้องซันจะได้ไม่รู้สึกกลัว พราวนภาตอนนี