All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

วันต่อมาโรงพยาบาลเอ็มดับเบิลยูเอส“ยินดีที่ได้คุณมาร่วมงานนะหมอซน” เป็นเสียงของหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาท วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลเอ็มดับเบิลยูเอส นี่เป็นการทักทายแบบส่วนตัว ก่อนหน้านี้มีการแนะนำตัวกับผู้อำนวยการโรงพยาบาล ประธานบริหาร รองประธานบริหารและแพทย์ระดับอาจารย์หมอ ศาสตราจารย์ แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นมีอาซานและตาของอาซาน เรียกว่าฉันเป็นเด็กเส้นก็ได้นะ เนื่องจากทุกคนแทบจะรู้ว่าฉันเป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับประธานบริหารและรองประธาน“เช่นกันค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะอาจารย์หมอ”“ห้องทำงานของคุณโอเคหรือเปล่าถูกใจไหม”“มากค่ะ”“พร้อมแล้วใช่ไหม”“ค่ะ”“ได้ยินว่าวันนี้มีคนไข้ชายอายุ 35 ปีตรวจพบเนื้องอกบริเวณก้านสมอง มาวันแรกคุณก็รับเคสนี้เลยใช่ไหม”“ใช่ค่ะ”“มีอะไรก็ปรึกษาผมได้ตลอดนะ”“ขอบคุณค่ะอาจารย์หมอ ยังมีหลายอย่างที่ซนต้องเรียนรู้อีกมากขอฝากตัวกับอาจารย์ด้วยนะคะ”“ได้เลย ปรึกษาผมได้ตลอด”“ค่ะซนขอตัวไปดูข้อมูลคนไข้นะคะ”“เชิญ ๆ” อาจารย์หมอพยักหน้า ฉันจึงก้มโค้งหนึ่งครั้งแล้วเดินออกจากห้องของหัวหน้าแผนกศัลยกรรม เดินกลับห้องของตัวเอง นั่งอ่านข้อมูลคนไข้ก่อนจะวางแผนกับทีมผ่า

หนึ่งเดือนต่อมาวันนี้ฉันได้เข้าร่วมผ่าตัดเนื้องอกบริเวณไขกระดูกสันหลังที่ขึ้นทับเส้นประสาท เป็นเคสที่ได้เข้าร่วมกับอาจารย์หมอฝีมือดี ใช้เวลาผ่าตัดเกือบสิบชั่วโมง เมื่อทุกอย่างลุล่วงไปด้วยดี คนไข้อยู่ในภาวะคงที่ฉันจึงเดินกลับมาที่ห้องพัก“รองผู้บริหารรออยู่ในห้องพักของหมอค่ะ” พยาบาลเคาน์เตอร์เอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ค่ะ” ฉันยิ้มให้พยาบาลแล้วเดินเข้ามาในห้องพักด้วยความรู้สึกที่เหนื่อย เบื่อ ล้ากว่าการต้องอยู่ในห้องผ่าตัดนาน ๆ ซะอีก “มาทำอะไรคะ”“ย่าได้ยินว่าหลานซนมีผ่าตัด ย่าก็เลยฝากให้อาซานเอาอาหารมาให้ครับ” เขายังคงชอบเรียกฉันว่าหลานซน“อ่อ ขอบคุณค่ะ ที่จริงอาซานไม่ต้องเอามาให้เองก็ได้” ฉันพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็ก คุณทวดไลลาไลน์มาบอกว่าฝากอาหารมาให้ ฉันจึงส่งกลับไปว่าได้รับเรียบร้อย จะทานให้หมดเลยค่ะ“อยากมา” เสียงทุ้มดังระหว่างอ่านข้อความของคุณทวดไลลา ที่จริงหนึ่งเดือนนี้เราไม่ได้สนิทกันเพิ่มขึ้นนะ เป็นเขาที่ชอบมาหาบ่อย ๆ เอาอาหารจากคุณทวดมาให้ ชอบทำให้ฉันดูแย่ในสายตาเพื่อนร่วมงาน“ส่งข้าวเสร็จก็กลับไปได้แล้วค่ะ”“หิวข้าว”“แล้วยังไงคะ”“ยังไม่ได้กินข้าวเลย ย่าทำมาเผื่ออ

ฉันถึงบ้านตอนสี่ทุ่มเนื่องจากมีเคสผ่าตัดด่วนเพิ่มเข้ามาอีกเคส ทำให้ต้องทำการผ่าตัดต่อ นัดที่ตกลงกับไป่หลินจึงต้องเลื่อนออกไปเดินเข้ามากลางโถงบ้านเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ย่างเท้าเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้อีกครั้ง คล้ายว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม รูปใบใหญ่ที่เคยติดอยู่กลางบ้านยังคงอยู่ที่เก่าเป็นสัญลักษณ์ว่าฉันเคยรักเขามากแค่ไหนพรุ่งนี้ฉันจะเอามันลงเพราะเราไม่ได้รักกันแล้ว มันไม่ควรอยู่ตรงนั้น!“สวัสดีค่ะคุณ คุณทานข้าวมาหรือยังคะ” แม่บ้านสูงอายุเดินออกมาต้อนรับ นี่สี่ทุ่มแล้วยังอยู่ในชุดทำงาน“เรียบร้อยค่ะ” ที่จริงฉันยังไม่ได้กินอะไร แล้วก็กินไม่ลงด้วย ฉันยังคิดเรื่องที่เจอไป่หลินวันนี้ไม่ตกเลย สรุปเหตุผลมันคืออะไรกันแน่ ทำไมเขาทำงานที่โรงพยาบาลเดียวกันกับฉัน ทำตั้งแต่เมื่อไหร่ วันที่เจอกันทำไมไม่บอกฉันล่ะ อยากถามให้รู้เรื่องจะได้ไม่ค้างคาใจ ทว่ากว่าฉันจะผ่าตัดเสร็จก็ดึกมากแล้ว ถึงอยากรู้มากแค่ไหนก็ต้องมีมารยาท รู้จักเกรงใจเพื่อน “ป้ากลับยังไงคะ พักอยู่ที่ไหน ให้ซนไปส่งไหม”“คือว่าป้าค้างที่นี่ค่ะ ป้ามีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในบ้านให้คุณ”“อ่อ ค่ะ” แม่บ้านคนนี้มาจากอาซาน ฉันไม่อยากได้คว

ตลอดการเดินทางฉันเงียบเพราะไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ถามอะไรดี ฉันคิดว่าคนที่ควรจะพูดก่อนคือไป่หลิน ฉันมีหลายเรื่องที่อยากรู้ แต่ก็นั่นแหละ ไม่กล้าซักไซ้ ก็เลยเงียบมาจนถึงวัดที่พายัพอยู่ เป็นการเงียบที่ยาวนานมากใช่ไหมล่ะ อึดอัดมากด้วยล่ะ“คิดถึงไหม” คือประโยคที่ไป่หลินพูดกับพายัพ ไป่หลินมองรูปของพายัพแล้วก็ยิ้ม ไม่นานก็พูดขึ้นมาอีก “วันนี้ไป่มาพร้อมซนซนนะยัพ ดูเหมือนว่าความลับที่เราปิดไว้จะต้องบอกซนซนวันนี้แล้วนะยัพ ไป่รู้ว่ายัพเองก็อยากให้ซนซนรู้มาก ๆ วันนี้ไป่จะบอกซนซนสำหรับเรื่องของเรานะ ยัพจะได้หมดห่วง”“…” สรุปแล้วสองคนนี้มีความลับกับฉันจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ช่างเถอะ ไม่ต้องสงสัยแล้ว ยังไงวันนี้ก็จะได้รู้“วันนี้ซนซนเงียบมาตลอดทางเลยยัพ ไป่ไม่รู้ว่าถ้าพูดเรื่องทั้งหมดออกไปแล้วซนซนจะยังเห็นเราเป็นเพื่อนอยู่ไหม ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงไป่จะยอมรับผลที่ตามมา” ไป่หลินพูดเสียงแผ่วลง“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ซนก็จะเป็นเพื่อนกับพายัพไป่หลินตลอดไป” ฉันพูดเสียงหนักแน่น เราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งมากมาย ไม่ว่าเรื่องอะไรที่พวกเขาปิดฉันไว้ ก็จะไม่มีทางทำลายมิตรภาพที่ฉันมีให้พวกเขาได้จากนั้นบรรยากาศ

“คือเรื่องจริง พายัพปกปิดเรื่องนี้ไว้และรู้สึกผิดกับซนซนมาก”“ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมซนไม่เคยรู้เลยว่าพายัพรู้จักกับอาซาน” เวลาพวกเขาเจอกันไม่เคยทักทายกันด้วยซ้ำ“พายัพเล่าให้ไป่ฟังว่าตอนม.5 มีช่วงที่เถรไถล วัยคึกคะนองได้พี่ซานช่วยใช้หนี้ให้”“หนี้อะไร พายัพมีหนี้ทำไมไม่บอกลุงปลื้ม ทำไมซนไม่รู้เรื่องนี้เลยอะ ซนรู้ว่าพายัพไม่ค่อยเข้าเรียนแต่พายัพไปมีหนี้ได้ไง”“พายัพมันเคยเป็นเด็กวิ่ง เคยทำของหาย” เด็กวิ่ง หมายความว่าพายัพเคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดใช่ไหม พายัพเคยทำแบบนั้นด้วยเหรอ“แล้วยังไง.. ไม่สิ คือซนไม่เข้าใจว่าอาซานมาเกี่ยวเรื่องนี้ได้ยังไง”“เขาจับตาดูคนรอบตัวซนซนไง ซนซนน่าจะรู้ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เขาอยากรู้ต้องได้รู้ ของที่พายัพทำหายเป็นเงินเกือบห้าล้าน ในวงการนั้นไว้ใจใครไม่ได้และมันไม่มีทางคิดว่าเราทำหาย มันคิดว่าเราอม ทางที่จะรอดคือเอาของมาคืนหรือไม่ก็เอาเงินมาวางให้ครบภายในครึ่งชั่วโมง ถ้าไม่มีก็...ตาย โชคดีของไอ้ยัพที่พี่ซานเอาเงินไปให้และสั่งให้คนพวกนั้นเลิกยุ่งกับพายัพอีก พี่ซานดึงไอ้ยัพออกมาจากวงจรนั้น ไอ้ยัพจะพูดเสมอว่ามันเหมือนคนที่ตายไปแล้วได้เกิดใหม่ สิ่งที่พี่ซานให