All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

“ไอ้ซนมึงว่าจริงไหม ตอบค่าเพื่อน ตอบดัง ๆ เลยค่า” แต่ไอ้ตุ้งมันไม่จบจนกว่าจะได้คำตอบ“ตอบอะไร” ฉันเฉไฉ“เห็นด้วยกับกูไหม มึงตอบดัง ๆ ด้วยค่ะ” ไอ้ตุ้งมันจีบปากจีบคอจนฉันต้องตอบมันให้จบ ๆ“เออ เห็นด้วยค่า”“ให้มันได้อย่างงี้ดิเพื่อนรัก ฮาฮา” ทำหน้าเหมือนชนะแล้วก็หันไปมองสองคนนั้น“ซนซนเห็นด้วยอะไรกับไอ้ตุ้ง” เสียงหัวเราะที่ดังทำให้ไป่หลินหันมาถาม“อ๋อ เห็นด้วยว่าไอ้ตุ้งมันควรไปล้างซอสไก่ออกจากหน้ามัน”“อีเหี้ยหน้ากูเลอะเหรอ”“อื้ม เหมือนผมจะเลอะด้วยนะ”“มึงทำไมไม่รีบพูดอะซน”“ก็ตุ้งพูดไม่เว้นช่วงให้ซนพูดเลยอะค่ะ”“ชั่วมาก ทำไมไม่รีบพูด หน้ากูเป็นสิวขึ้นมาทำไงมึง” กวางตุ้งกินไก่ที่ถือในมือจนหมดแล้วก็ถอดถุงมือเดินเข้าห้องน้ำ ไม่ถึงสองนาทีก็เดินออกมา “เลอะผมกูเยอะด้วย ไปอาบน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา”“เค” ฉันขานรับแล้วนั่งกินไก่ต่อ เราอ่านหนังสือที่ห้องของไป่หลิน เราสี่คนขลุกอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว“เมื่อกี้ไอ้ตุ้งพูดว่าไร” ไป่หลินถามหลังจากที่กวางตุ้งเดินออกจากห้อง“ไอ้ตุ้งบอกว่าที่มึงสองคนไม่อยากกินมันเพราะมึงสองคนกันกินกันเอง” ฉันตอบแล้วก็กินไก่ต่อ“ตลกเถอะเหี้ย กูเนี่ยนะจะกินไอ้ยัพ” นับเป็นครั้

กดวางสายตะวันฉันกดเข้าทวิตเตอร์กดเข้าเดม อยากจะบอกว่าในที่สุดแสนซนก็หาคนคุยได้แล้ว หลังจากที่พยายามอยู่นานอะนะ เลือกเฟ้นค้นหาจากทินเดอร์อยู่นานมากค่า ได้พายัพไป่หลินกวางตุ้งช่วยเลือก แต่สุดท้ายฉันเลือกโปรไฟล์รูปหมาปั๊กนั่งหันหลังเอียงหน้าบึ้ง ๆ เราคุยกันค่อนข้างรู้เรื่องก็เลยคุยต่อที่ทวิตเตอร์ ไม่คุยไลน์นะขี้เกียจสร้างอีกไลน์ ซึ่งทวิตเตอร์ของฉันเงียบเหงามาก ส่วนใหญ่เอาไว้ส่องดรามา พอมีผู้ชายมาคุยด้วยก็เออ ดีเหมือนกัน พิมพ์ตอบกลับไปมาเวลาที่ว่าง เขากับฉันไม่เคยเห็นหน้ากัน รูปโปรไฟล์ของฉันเป็นรูปนอนคว่ำหน้าผมยาวสลวยปกปิดแผ่นหลัง รูปเต็ม ๆ คือฉันนอนโป๊ ฉันจึงตัดมาแค่ครึ่งตัว ผมที่ยาวปิดแผ่นหลังทำให้ไม่เห็นว่าโป๊อยู่ คนที่ถ่ายรูปนี้คือคนใจร้าย เขาถ่ายตอนที่ฉันอยู่ปี1 ตอนที่เรายังดีกัน ฉันเลือกใช้รูปนี้เพราะมันดูสวยและลึกลับดี ไม่ได้ใช้เพราะคิดถึงคนถ่าย ก็นี่รูปฉันและฉันสวยด้วยจะไม่ใช้ได้ไงนั่นแหละ ฉันคุยกับเขาแก้เหงาแก้เบื่อแค่นั้น ไม่ได้รู้สึกอยากสานสัมพันธ์อะไรเพิ่ม เขาขอเจอแต่ฉันบ่ายเบี่ยงอ้างเรื่องเรียนและยื่นคำขาดไปว่าถ้าอยากเจอก็ไปคุยกับคนอื่นได้เลย เพราะว่าฉันยังไม่พร้อมเรื่องความ

เห็นว่าอีกคนหลับตามที่ตั้งใจไว้ศรัณย์จึงผ่อนความเร็วลงและคว้ามือบางมากุมไว้ ช่วงเวลาที่ผ่านมามีหลายอย่างเกิดขึ้นกับเขาทำให้ไม่ได้มาหาคนที่นั่งเบาะข้าง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้ว่าเธอใช้ชีวิตแบบไหนทำอะไรอยู่เสมอเพราะเขาให้คนตามดูแลเธอตลอด เรียกว่าดูแลน่ะถูกแล้ว อย่าเรียกว่าสะกดรอยตามคำนี้มันไม่เหมาะกับคุณชายอย่างเขาศรัณย์ใช้เวลาขับรถสามชั่วโมงเพียงเพราะอยากกุมมือเธอไปเรื่อย ๆ เนื่องจากเมื่อไหร่ที่เธอตื่นขึ้นมาก็จะทำตัวห่างเหิน ตั้งกฎนั่นนี่เพื่อให้เราห่างกัน ทั้งนี้ทั้งนั้นที่เธอเป็นแบบนนี้ก็เพราะเขาทำผิดต่อเธอมากมายจนไม่มีทางแก้ไขเรื่องราวให้มันดีขึ้นแทนที่จะขับไปเพนท์เฮ้าส์ที่เคยอยู่ด้วยกันศรัณย์ขับรถกลับบ้านของเขา จอดรถเรียบร้อยศรัณย์เดินมาเปิดประตูฝั่งที่จารวีนั่งเขาค่อย ๆ ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มพาเดินเข้ามายังห้องนอน ยังไงซะร่างเล็กในอ้อมกอดของเขาก็ไม่มีทางตื่นขึ้นมาเพราะเป็นห่วงที่เธอไม่ได้พักผ่อน ไก่ทอดเกาหลีก็เลยผสมยานอนหลับเพื่อที่เธอจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ ที่ทำเนี่ยก็หวังดีทั้งนั้น เข้ามาถึงห้องนอนเขาค่อย ๆ วางเธอลงอย่างทะนุถนอม“คิดถึงนะ” เขาโน้มหอมที่แก้ม“…”“คิดถึงมาก” เข

ลานจอดรถโรงพยาบาลเอ็มดับเบิลยูเอส“ทำอะไร” ฉันมองคนขับที่กำลังปลดเข็มขัดนิรภัย“ก็ลงไง” เขาเงยหน้าขึ้นมาตอบ“ไม่ได้คิดว่าเราจะเข้าไปด้วยกันใช่ไหม”“คิดสิ”“บ้าเหรอ”“ไม่ได้บ้า เค้าปกติดี”“ไม่อะ ไม่ปกติ ที่ทำตอนนี้ไม่มีอะไรปกติเลย ซานช่วยเฉยชาใส่ซนไม่ได้เหรอ”“ทำไมเค้าต้องทำ”“ก็เพราะเลิกกันแล้วไง ต้องให้พูดคำนี้อีกกี่รอบอะ”“เราจะแต่งงานกัน…”“ซนไม่แต่ง” ฉันพูดแทรกทันทีไม่รีรอให้เขาพูดจบ คิดว่าฉันจะโง่แต่งกับเขางั้นเหรอ ฉันไม่ยอมให้หลอกหรอก “ห้ามทำรุ่มร่ามด้วย แล้วก็ห้ามเดินพร้อมกัน ห้ามทุกอย่าง”พูดจบฉันเปิดประตูลงจากรถ ก่อนหน้าก็บอกให้ฉันอาบน้ำที่บ้านเขา ซึ่งมันก็ดีเพราะตัวฉันมีแต่กลิ่นเขา แต่มันไม่ดีตรงที่เนินอกและหน้าท้องมีแต่รอยช้ำจากการดูด ฉันหลับบ้าบออะไรสนิทขนาดนั้น ขนาดที่ไม่ได้รู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างฉันเดินมารอลิฟต์เพื่อขึ้นไปที่ชั้นผู้ป่วยวีวีไอพีเมื่อลิฟต์เปิดออกคนด้านในเดินออกมา และหนึ่งในนั้นก็มีตะวันด้วย“แสนซนมาแล้วเหรอ เราว่าจะไปตามแล้วนะโทรหาก็ไม่รับนึกว่าเป็นอะไร” ทันทีที่เห็นฉันตะวันก็พูดยาวเลยล่ะ“เค้าหลับยาวอะสิ ไม่คิดว่าจะหลับขนาดนั้น” ไม่ได้โกหกนะแค่พูดไ

หลังจากตะวันทานเค้กที่ร้านเรียบร้อยเราสองคนก็กลับมาที่โรงพยาบาล เข้ามาที่ห้องพักของเจเจ้ ฉันนั่งปอกผลไม้ขณะที่เจเจ้เรียกตะวันไปคุยเรื่องแต่งงานกับคนของวายุภักษ์ เจเจ้เป็นห่วงตะวันอะแหละ กลัวตะวันไม่ไหว แต่ฉันว่าคนอย่างดราก้อนไม่ได้ทำให้ตะวันสะเทือนได้เจเจ้ก็คงรู้เรื่องนี้ดีแต่เพราะเจเจ้สูญเสียก็เลยเกิดอาการกังวลไปหมดทุกอย่าง“เจเจ้ไม่ต้องคิดมาก เจเจ้ก็รู้ว่าหนูตะวันไม่ใช่คนอ่อนแอสักหน่อย อย่าลืมสิคะหนูลูกพ่อทิวนะ คนแบบนั้นไม่ทำหนูสะเทือนค่ะ” ตะวันพูดด้วยท่าทางสบาย ๆเห็นเจเจ้เครียดไม่หายฉันก็เลยพูดขึ้นบ้างเพราะถ้าตะวันไม่ตกลงก็ต้องเป็นฉันที่แต่งเข้าวายุภักษ์ ซึ่งมันคงดีกว่าปล่อยให้อาซานตามราวีไม่จบไม่สิ้น “ถ้าคิดว่าตะวันไม่ไหวงั้นให้เค้าแต่งไหม เค้าว่าเค้าไหวนะ”“ใครแต่งกับใคร” เสียงทุ้มเอ่ยขณะที่ประตูเปิดออก ให้ตายสิมาตรงจังหวะหรือแอบฟังอยู่หน้าประตู“แสนซนเสนอตัวจะแต่งกับคุณชายรองของวายุภักษ์ครับ” อาทิตย์พูดด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน“อยู่เฉย ๆ เถอะ” อาซานจึงปรายตามองฉันด้วยสายตาไม่พอใจ เขาจะมาไม่พอใจฉันต่อหน้าพี่น้องไม่ได้ เรื่องของเราต้องเป็นความลับสิ“ทำไมซนจะเสนอความคิดไม่ได้ ซนก็เป็