All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

หนึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากที่สองสาวช่วงชิงความเด่นความเก่งอยู่นานสุดท้ายแล้วผู้ชนะก็คือสาวน้อยพราวนภาคนเก่ง ประสบการณ์ความอดทนต่างกันก็ต้องแพ้เป็นธรรมดา เธอน่ะถูกนายท่านศรัณย์ฝึกมาเพื่อเวลาแบบนี้โดยเฉพาะ“รู้ผลแพ้ชนะแล้วนะ” ศรัณย์ยกยิ้มพอใจ เขารู้อยู่แล้วว่าใครจะชนะ เขาก็แค่อยากแกล้งให้ไข่มุกมีความหวัง เพราะเวลาที่คนเรามีความหวังมาก ๆ แล้วผิดหวังมันน่าสนุกที่สุด ไข่มุกไม่เจียมตัวเอง ไม่ยอมรับขีดจำกัดความสามารถของตัวเองก็ต้องลงเอยแบบนี้เป็นธรรมดา เขาไม่ได้บังคับให้เธอทำสักหน่อย เรื่องวันนี้เธอเลือกเองทั้งนั้น“พี่ซานคะ” ใบหน้าคนเพิ่งปลดปล่อยเอื้อนเอ่ยดูเซ็กซี่ปะปนผิดหวัง ผิดหวังที่เธอแพ้ หงุดหงิดที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่“ต่อไปนี้เธอห้ามเรียกฉันแบบนั้นอีก เธออยู่ที่บ้านแม่ฉันต่อ...”“ไม่ค่ะ นายท่านอย่าใจร้ายกับไข่มุกนะคะ มุกคิดถึงนายท่าน นายท่านขาต่อไปมุกจะไม่ดื้อค่ะ จะเชื่อฟังนายท่านทุกอย่าง นายท่านมารับมุกกลับนะคะ”“เธอก็รู้ว่าถ้าฉันรับเธอกลับเธอต้องกลับมาในฐานะคนรักของฉัน ซึ่งฉันไม่ได้รักเธอ ไม่คิดจะรักเธอด้วย ฉะนั้นเธอกล่อมให้แม่ฉันสงสารเองเธอก็อยู่ที่นั่นดีแล้ว อ่อ ถึงแม่ฉันชวนเธอไปลองช

ในวันที่เรียนหนักเลิกเกือบสองทุ่มฉันแบกร่างพัง ๆ กลับมาที่ห้อง วันนี้สามสหายไปดื่มกันต่อกับเพื่อนที่คณะ ฉันที่เป็นคนไม่ชอบดื่มจึงปฏิเสธเพื่อน ฉันต้องเซฟตัวเองถ้าจะดื่มก็ดื่มกับพี่น้องตัวเอง จึงขอเอาเวลาว่างน้อยนิดมานอนเถอะ ฉันอ่านหนังสือติดกันหลายวันหัวแทบจะระเบิดฉันขอนอนยาว ๆ ตื่นเย็นพรุ่งนี้เลยแล้วกัน ไหน ๆ ก็ได้วันหยุดมาสองวัน แตะคีย์การ์ดเข้ามาในห้องเดินเข้ามาทิ้งร่างที่โซฟาเหมือนเคยทำเป็นประจำ ในห้องฉันหนังสือเต็มไปหมด มีแต่หนังสือเรียนเล่มหนาแบบโยนใส่โจรก็น่าจะสลบทั้งที่กลับมาก็นอนที่โซฟาตลอด ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกว่ามีคนมอง รู้สึกถึงลมหายใจใครอีกคน ฉันลืมตามองไปตรงจุดที่รู้สึกว่าโดนมอง ถึงกับต้องอุทานในใจ บ้าน่า ฉันตาฝาดไปมั้ง จะมานั่งอยู่ตรงนี้ทำไมเป็นไปไม่ได้แต่เมื่อมองดี ๆ ก็ใช่แน่ ไม่ได้ตาฝาด“...” เขามานั่งทำบ้าอะไรอยู่ในห้องฉัน นั่นไงฉันพลาดเอง พลาดเองที่เคยให้คีย์การ์ดเขาไว้ ในตอนนั้นฉันเคยอยากให้เขามาเซอร์ไพรส์บ้างแต่ก็ไม่เคยมา ตอนนี้เรื่องเซอร์ไพรส์สำหรับเราสองคนมันไม่ได้แล้วไง มาทำไม“...” เห็นหน้าเขาล่าสุดก็ตอนที่วีดีโอคอลอวยพรงานแต่งเจเจ้เมื่อเดือนก่อน ตอนนั้นฉันไม่ไ

“อะไรเนี่ยทำไมไม่ป้องกัน” ตั้งแต่มีอะไรกันมานับเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ใส่ถุง ก็ว่าทำไมเสียวกว่าปกติหลงคิดไปว่าเพราะความห่างความคิดถึงที่ไหนได้ไม่ใส่ถุงยาง“เค้าไม่ได้พกมา”“ไม่ได้พกมาก็อย่าทำดิ”“ก็คนคิดถึง อดใจไม่อยู่เห็นหน้าก็แข็งแล้ว”“ใช่เรื่องปะ”“ใช่ดิ เค้าคิดถึงบี๋จริง ๆ”“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย เราคุยกันเรื่องถุงยาง”“เค้าก็ไม่ได้แตกในไหมบี๋”“แต่มันมีโอกาสท้องได้ไงซาน ประมาทแบบนี้ได้ไงซนยังเรียนอยู่นะ” กับคนอื่นก็มักง่ายแบบนี้ใช่ไหม นี่ฉันต้องเครียดเรื่องท้องหรือเรื่องโรคติดต่อก่อน อยากจะบ้า“ซานไม่ได้เอาสดกับคนอื่นหรอกซน ไม่เคยเอาและไม่คิดจะทำ ไม่ต้องทำหน้ารังเกียจขนาดนั้น”“คำพูดซานเชื่อได้เหรอ” ควรพูดว่าไม่ได้เอากับคนอื่นแล้วจะน่าฟังกว่านะ ถ้ายังเอากับคนอื่นอยู่เราสองคนก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่สิ เขาไม่คิดจะเปลี่ยนอะไร“เค้าเคยโกหกบี๋ไหม” อาซานหยิบทิชชู่มาเช็ดคราบน้ำขาวขุ่นออกจากท้องน้อยของฉันเออ ไม่เคยโกหกแค่ไม่พูดเรื่องจริงถ้าไม่แอบรู้แล้วมาจี้ถามมีเหรอจะยอมรับ ฉันขยับลุกขึ้นนั่งแล้วก็ยืนขึ้น ฉันต้องอาบน้ำเพราะตัวฉันมีแต่น้ำลายของอาซาน น่าหงุดหงิด ทั้งที่ตั้งใจจะนอนยา

หลังจากวันนั้นอาซานก็ยังมาหาฉันบ่อย ๆ และชอบให้คนของเขามาฝากของกินไว้ให้ฉันสามมื้ออาหารไม่เคยขาด ฉันจึงตัดปัญหาด้วยการกลับมาอยู่บ้าน เพราะการกลับมาอยู่บ้านทำให้เขาไม่กล้าเข้าหาฉันเนื่องจากการมาของเขาแต่ละครั้งแม่บ้านจะต้องรายงานพ่อแม่ของฉันเมื่อมีแขกมาที่บ้าน ถ้าอาซานบอกว่ามาหาฉันเราคงได้โดนซักไซ้ยาวแน่ ก็ฉันกับเขาไม่ได้สนิทกันขนาดที่จะไปมาหาสู่ มันคงแปลกถ้าเขาทำแบบนั้นทว่าหนีกลับมาอยู่บ้านเหมือนหนีเสือปะจระเข้เพราะเมื่อหลายเดือนก่อนที่ฉันรับปากแม่เรื่องจะมีแฟนฉันก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจและใช้ข้ออ้างยังไม่เจอคนที่ใช่ ซึ่งแม่เริ่มมองออกวันนี้ฉันก็เลยเจอปัญหาใหญ่เข้าให้ตอนนี้ฉันกำลังแอบฟังผู้ใหญ่คุยกัน ไม่ใช่เรื่องดีแต่ด้วยความอยากรู้ฉันยอมเป็นคนไม่ดี“ลูกเราแต่งกันก็ดีนะจีน ตอนนั้นมึงไม่รักกูปล่อยให้ลูกเรารักกันก็ได้ ทองแผ่นเดียวกันแค่คิดก็มีความสุขแล้ว” ลุงปลื้มกำลังคุยกับแม่จีนขณะที่พ่อคีย์วางหน้านิ่งขรึมแม่จีนขำกลบเกลื่อนก่อนจะพูด “เราไม่ต้องพูดเรื่องเก่าเมื่อ 20 ปีก่อนก็ได้นะปลื้ม เราพูดเรื่องลูกเราเถอะไม่งั้นพี่คีย์ของกูจะอารมณ์ขึ้น”“อ่อ เหรอ โทษทีครับ” ลุงปลื้มยิ้มกวน ๆ พ่อคีย์ยัง

“ยัพกลับก่อนก็ได้ ยัพก็เห็นเขายังมาอยู่เรื่อย ๆ ซนจะกลับได้ไง”“เดือนกว่าละ โคตรพยายาม ขนาดว่าซนซนย้ายมาอยู่บ้านก็ยังไม่ละความพยายาม” พายัพหัวเราะให้กับการมาของอาซาน ตั้งแต่วันที่มีอะไรกับเขาครั้งนั้นเขาก็ยังมาเรื่อย ๆ มาแบบไม่บอก ฉันก็จะหาโอกาสออกจากห้องแล้วก็หนีมาอยู่ห้องเพื่อน พักหลังเริ่มไม่ไหวก็เลยย้ายกลับมาอยู่บ้านซึ่งเลี่ยงการเจอได้ดี มีหนึ่งครั้งที่เขามากินข้าวที่บ้านพร้อมพ่อแม่ของฉันเขาบอกว่าแวะมาทำธุระก็เลยมาทักทาย วันนั้นฉันเมินเฉยเหมือนเวลาอยู่ต่อหน้าญาติพี่น้องแล้วเราสองคนไม่สนิทกัน ส่วนเขาก็ทำเนียนพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบของพ่อแม่ฉันและแกล้งถามถึงเรื่องเรียนฉัน ไอ้คนเสแสร้งเก่ง“เขาพยายามไม่ถูกที่ ถ้าเขาเอาความพยายามนี้ไปเลิกกับผู้หญิงคนอื่นซนจะทำแบบนี้เหรอ”“ธรรมดา ก็เขาเลิกไม่ได้เขาเลยหันมาพยายามดึงซนซนกลับไปดีกว่าโกหกซนซนว่าเลิกกับคนอื่นแล้วต้องทะเลาะกับซนซนทีหลัง เขาอยากให้ซนซนยอมรับเรื่องที่เขามีผู้หญิงคนอื่น”“ซนไม่ได้อยากเห็นความพยายามแบบนี้ ซนแค่อยากให้เขามีแค่ซน แต่รักเขายังไม่รักเลยเขาจะมีแค่ซนได้ไง”“ที่เขายังทำอยู่แบบนี้แสดงว่าเขายังรักไม่ใช่เหรอ”“รักอะไรล่ะเ