“โห เป็นครั้งแรกที่จะได้เห็นคนตระกูลนี้อยู่ครบ”“ทางที่ดียัพเงียบไว้นะ ซนจะจัดการทุกอย่างเอง”“ได้สิ ซนซนว่าไงยัพว่างั้น”“เค” เมื่อตกลงกับเพื่อนสนิทเป็นที่เรียบร้อยเราต่างเข้าใจกันฉันก็เปิดประตูลงจากรถ พายัพเดินมายืนข้าง ๆ ยื่นมือมาจับแต่งทรงผมให้ฉัน ซึ่งมันไม่ได้จำเป็นเลยนะ ผมฉันไม่ได้ยุ่งฉันจะคิดซะว่าเพื่อนแค่เป็นห่วง เพื่อนไม่ได้ตั้งใจก่อกวนเพราะปกติเพื่อนคนนี้ค่อนข้างพูดรู้เรื่องเมื่อเดินเข้ามาในบ้านกลางโถงมีพี่น้องกลุ่มต้าวจิ๋วบางส่วนกำลังยืนคุยกัน เจเจ้หันมาเห็นฉันก็เอ่ยทักเสียงดัง ดังเหมือนพยายามให้ฉันกลายเป็นจุดเด่นทั้งที่น้องอยากมาเงียบ ๆ “แสนซน!”เมื่อโดนทักฉันก็ต้องฉีกยิ้มไว้ก่อนสิ ฉันยิ้มแล้วก็เดินเข้ามาในกลุ่ม โผเข้ากอดเจเจ้ “เจเจ้ คิดถึงนะคะ”“คิดถึงมากมายเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะเจอซนที่นี่เลยนะเนี่ย นึกว่าถ้าอยากเจอต้องไปหาถึงที่” ประชดแล้วหนึ่งเพราะเราไม่ได้เจอกันตั้งแต่เจเจ้ออกจากโรงพยาบาลครั้งนั้น จนตอนนี้เจเจ้แต่งงานละ ดูเหมือนจะรักกันดีด้วย ไหนว่าไม่จริงจัง“ซนว่างค่ะ ไม่ได้มานานแล้วก็เลยแวะมา เดี๋ยวผู้ใหญ่จะน้อยใจมากกว่านี้ เจเจ้ก็เห็นว่าในกรุ๊ปผู้ใหญ่บ่นน้อยใจซนก
Last Updated : 2026-11-08
LOGIN
