LOGINทั้งโถงฮือฮาทันที เหล่าขุนนางซุบซิบกัน บางคนยกมือปิดปากด้วยความตกใจที่เซลีนพูดได้เจ็บแสบถึงเพียงนั้นเซลีนค่อย ๆ เดินไปหาเคาน์เตส หยุดตรงหน้านาง“เจ้ารู้หรือไม่” เซลีนพูดเบา ๆ แต่หนักแน่น “การตะโกนต่อหน้าดัชเชสถือเป็นการดูหมิ่นได้?”“ท่านดัชเชส”อีกเสียงหนึ่งทำลายความตึงเครียด เคานต์เอสเมอร์ สหายสนิทของเคานต์โมโร ก้าวออกมาด้วยสีหน้าประนีประนอมเซลีนมองเขา“พวกเราไม่ได้มาเป็นศัตรูกับท่าน” เคานต์เอสเมอร์พูดด้วยน้ำเสียงทางการทูต “แต่ในฐานะผู้ดูแลปราสาทดยุก ท่านควรจัดการปัญหานี้อย่างรอบคอบ”เซลีนสูดหายใจยาว“ท่านถามเลดี้โมโรแล้วหรือยัง” นางถามอย่างสงบ “ว่าที่จริงเกิดอะไรขึ้นจึงทำให้นางบาดเจ็บ?”เคาน์เตสรีบตอบ “นางมาเยี่ยมเจ้า! เพราะรู้ว่าเจ้าเหงาหลังดยุกออกไปรบ”เซลีนยิ้มมุมปาก “จริงหรือ?” สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้ากระวนกระวายของทุกคน“น่าเสียดาย” นางกล่าวต่ออย่างเย็นชา “ทุกคนต่างรู้เหตุผลที่แท้จริงว่านางมาปราสาทดยุกทำไม”เคาน์เตสตัวแข็ง “เจ้าหมายความว่าอย่างไรอีก?”เซลีนมองตรงไปที่นาง“ท่านควรคิดให้ดีเสียก่อนจะก่อความวุ่นวาย โดยเฉพาะการพาคนมากมายเข้ามาในปราสาทของดยุกเลเวนทิส”
“อธิบายมา” เซลีนพูดเรียบ ๆ น้ำเสียงเบาแต่คมจนบรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดอิลาร์ดสูดหายใจยาว ก่อนก้มศีรษะลึก “ข้าเพิ่งรู้หลังจากท่านออกไปแล้วขอรับ” เขาตอบอย่างซื่อตรงเซลีนมองเขาอยู่นาน สายตาไม่ได้โกรธ แต่เหนื่อยล้า ราวกับกำลังข่มอะไรบางอย่างที่ลึกกว่าความผิดหวัง“ขอโทษนะ... เพราะข้าแท้ ๆ เจ้าถึงถูกตี” นางพูดแผ่วเบาอิลาร์ดรีบส่ายหน้า ก้มลึกกว่าเดิม “ไม่เป็นไรขอรับ ท่านหญิง ข้าต่างหากต้องขอโทษ... เพราะข้าไร้ความสามารถ ช่วยท่านไม่ได้”เซลีนถอนหายใจช้า ๆ เสียงต่ำลง “ไม่เป็นไร เป็นเพราะพวกเราโง่เอง” นางเงียบครู่หนึ่งแล้วถามโดยไม่มอง “วิเวียนอยู่ไหน?”“ข้าพาเลดี้โมโรกลับบ้านไปแล้วขอรับ” อิลาร์ดตอบสุภาพเซลีนพยักหน้าเล็กน้อย “ดีแล้ว” นางพูดแล้วหันหลังเดินจากไปอิลาร์ดมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แม้ยังยืนตัวตรง แต่ดูหนักอึ้ง เขารู้ในใจว่าบาดแผลของเซลีนครั้งนี้ไม่ใช่เพียงทางกาย แต่เป็นความไว้วางใจที่แตกสลายเซลีนเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร ถอดเสื้อคลุมโยนลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ความหงุดหงิดแผ่ไปทั้งร่างจนรู้สึกปั่นป่วนในท้องโดยไม่ทันคิด นางรีบเดินเข้าห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมา“ท่านหญิง!
“ข้าเป็นทหารของท่านดยุกขอรับ” ชายคนนั้นตอบ พร้อมเผยตราตระกูลเลเวนทิสบนอกเสื้อเซลีนกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง นางพินิจเขาอย่างละเอียด ใช่แล้ว นี่คือชายที่นางเห็นอยู่ระหว่างต้นไม้เมื่อวาน ตอนออกไปลองรถใหม่ ที่แท้เขาเป็นคนของดิเรียน สามีของนางเอง“ตามข้ามา... อย่างสงบ” เขาพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “หากขัดขืน ข้าจะลากท่านไป”เซลีนสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ ด้านหลังชายผู้นั้นยังมีคนแต่งตัวแบบเดียวกันอีกหลายคน เป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝน ดูคล้ายนักลอบสังหาร พร้อมคอยคุมทุกฝีก้าวของนาง“ท่านหญิงจะไม่ขึ้นรถไฟ” ชายคนนั้นประกาศ พร้อมดึงบัตรประจำตัวจากมือเจ้าหน้าที่เซลีนเงียบและก้มหน้า โมนากับเดซี่ยังคงอยู่ข้างกาย ติดตามอย่างซื่อสัตย์โดยแทบไม่พูดอะไรตอนนี้ทุกสายตาบนชานชาลาหันมามองนาง เสียงซุบซิบดังขึ้น ผู้คนจ้องอย่างสงสัยและหวาดระแวงราวกับนางเป็นอาชญากร แต่เซลีนยังสงบ เชิดหน้าแล้วเดินไปอย่างมั่นคงเมื่อประตูรถยนต์เปิด เซลีนก้าวขึ้นอย่างสง่างาม ชายคนนั้นตามขึ้นไปเพื่อดูแลความปลอดภัย โมนากับเดซี่รออยู่แล้วจึงขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ด้านหลัง เตรียมตามขบวนคุ้มกันอันเข้มงวดทุกย่างก้าวหนักอึ้ง ไม่
เจย์มองดิเรียน“รายงานทุกเรื่องที่น่าสงสัยให้ข้ารู้ ห้ามตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว” น้ำเสียงเขาหนักแต่ชัดเจน ราวกับฝากภาระสำคัญไว้กับเจย์ ผู้เป็นคนเดียวที่เขาไว้วางใจได้เต็มที่เจย์กลืนน้ำลาย เริ่มเข้าใจว่านี่ไม่ใช่แค่คำสั่งเรื่องความปลอดภัยธรรมดา มีบางอย่างร้ายแรงจนดยุกดิเรียนผู้ไม่เคยแพ้ใครแสดงความกังวลที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“ได้ยินหรือไม่?” ดิเรียนถามเมื่อเจย์ยังไม่ตอบ“ได้ยินขอรับ ท่านดยุก ข้าจะออกเดินทางทันที” เจย์ตอบดิเรียนพยักหน้า ลุกขึ้นกลับไปยังกระโจมเพื่อพักผ่อน ส่วนเจย์ก็ไปทำตามคำสั่งดิเรียนนั่งบนขอบเตียง มีหนังหมีอุ่น ๆ คลุมตัว แต่ความอบอุ่นไม่อาจทำให้ใจสงบ สายตาเขาหยุดอยู่บนของประดับเล็ก ๆ ที่ติดกับดาบ เป็นงานฝีมือของเซลีน ทันใดนั้นความทรงจำเกี่ยวกับนางก็หลั่งไหลเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต ทุกอย่างที่เซลีนเคยจัดเตรียมให้ แม้เล็กน้อยเพียงใด ตอนนี้กลับเหมือนสายใยที่มองไม่เห็นผูกเขาไว้กับนางตอนนี้นางคิดถึงข้าบ้างหรือเปล่า? เขาถามตัวเองในใจ เสียงคิดนั้นแทบจมหายไปกับเสียงหัวใจเต้นดิเรียนหลับตา พยายามผลักความรู้สึกที่ถาโถม แต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งเห็นชัดว่าไม่ใช่วิเวียน ไม่ใช่คนอื่น ม
วันนั้นดิเรียนอยู่ในกระโจมบัญชาการก่อนใคร ตั้งแต่จากปราสาทมา เขาก็ไม่สบายใจ มีบางอย่างผิดปกติที่ไม่อาจอธิบายได้ ภาพเซลีนวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งที่ปกติเพียงนึกถึงใบหน้านางก็ทำให้เขาหงุดหงิดมาร์ควิสแกรนต์กำลังรายงานสถานการณ์สงคราม แต่ดิเรียนกลับเหมือนไม่ได้ยิน“ท่านดยุกเข้าใจหรือไม่?” เสียงมาร์ควิสปลุกเขาจากภวังค์ดิเรียนมองอย่างเย็นชา “ช้าเกินไป”เหล่าแม่ทัพมองหน้ากันอย่างสับสน“ท่านหมายถึงอะไร?” มาร์ควิสถามระวังดิเรียนชี้แนวข้าศึกบนแผนที่ “โจมตีพวกมันก่อน อย่าให้มีเวลาตั้งตัว”ทั้งห้องเงียบ แผนนี้มีเหตุผลแต่เสี่ยงมาก ทุกคนรู้วิธีรบของดิเรียน รวดเร็ว โหดเหี้ยม และได้ผล แต่คราวนี้สายตาเขาแปลกไป ราวกับใจไม่ได้อยู่ในสนามรบทั้งหมด“ขอรับ พวกเราจะทำตามแผนท่าน” แม่ทัพตอบพร้อมกันภายใต้สายตาเย็นชา มีสิ่งหนึ่งตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด คือคำพูดของเซลีนตอนกอดเขาครั้งสุดท้ายและเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า “เดินทางปลอดภัยนะ” เป็นครั้งแรกที่ดยุกดิเรียนรู้สึกกลัวว่าจะสูญเสียอะไรบางอย่างไม่นาน ลูเซียน องค์รัชทายาทก็เดินเข้ามา “มีเรื่องอะไรรบกวนใจเจ้าหรือ?”ดิเรียนยกเบียร์ดื่มโดยไม่มอง “ไม่มี”ลูเซียนย
เสียงวิเวียนดังลั่น แม้ดวงตาคลอน้ำเซลีนหันหลังกลับ เดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ เสียงรองเท้าดังก้องบนพื้นหินอ่อน เหล่าคนรับใช้กับอิลาร์ดมองหน้ากัน ไม่กล้าหายใจแรงเมื่อเหลือระยะเพียงไม่กี่ก้าว เซลีนก้มลงเล็กน้อย มองวิเวียนที่นั่งหน้าซีดอยู่ “เจ้ากล้ามากนะ เลดี้วิเวียน... เข้ามาในบ้านนี้ ฝ่าฝืนกฎ แล้วยังกล้าพูดเรื่องหัวใจของท่านดยุกต่อหน้าข้าอีก”วิเวียนกัดฟัน พยายามจ้องกลับ “ข้ารู้จักเขาดีกว่าเจ้า!”เซลีนยิ้ม คราวนี้กว้างกว่าเดิม “ถ้าอย่างนั้น...” นางกระซิบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน “มาดูกัน... ว่าท่านดยุกรักใครกันแน่”วิเวียนสะดุ้ง หัวใจเต้นแรง เซลีนหันหลังเดินออกจากห้องอย่างสงบ ทิ้งบรรยากาศน่าหวาดหวั่นและวิเวียนที่เต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความแค้นไว้เบื้องหลังตอนนี้วิเวียนถูกพาไปพักรักษาตัวในห้องรับแขก อิลาร์ดจัดชาและสิ่งจำเป็นทุกอย่างไว้ตามคำสั่งเซลีน เพื่อให้แน่ใจว่านางได้รับการดูแลอย่างดี“อิลาร์ด ส่งคนไปบ้านข้า บอกท่านแม่ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น” วิเวียนบอกขณะปล่อยให้หมอรักษานิ้ว“ข้าทำตามคำสั่งท่านแล้วขอรับ แต่ระหว่างที่ท่านดยุกไม่อยู่ ไม่อนุญาตให้แขกเข้ามา” อิลาร์ดตอบสงบ“ข้าเป็นผู้หญิง







