All Chapters of ข้าเป็นดอกบัวขาว...ซะเมื่อไหร่: Chapter 11 - Chapter 20

นางแยกเครื่องประดับ เงินเก็บ และเอกสารทรัพย์สินออกเป็นหมวดหมู่ ก่อนตรวจดูรายการที่สามารถนำมาใช้ได้ทันทีทรัพย์สินบางส่วนยังฝากไว้กับร้านรับฝากทรัพย์ในเมือง นางจึงต้องนำเอกสารไปตรวจสอบให้แน่ใจเสียก่อน"หีบนี้อย่าเพิ่งแตะต้อง"หว่านซินชี้ไปยังหีบไม้ใบเล็ก"ข้าจะเก็บเงินสำรองไว้ในนั้น"สาวใช้มองเครื่องประดับบนโต๊ะ"คุณหนูจะนำของเหล่านี้ไปขายทั้งหมดหรือเจ้าคะ""ไม่ทั้งหมด ข้าจะเลือกเฉพาะชิ้นที่ไม่จำเป็น ส่วนของที่ท่านแม่รักมาก ข้าจะเก็บไว้"นางหยิบปิ่นหยกสีขาวขึ้นมาดู ก่อนวางกลับลงในหีบอย่างทะนุถนอม"ชิ้นนี้ไม่ขาย""เป็นของที่ฮูหยินทิ้งไว้ให้หรือเจ้าคะ""อืม... ท่านแม่เคยใช้มันปักผมให้ข้าเล่นตอนเด็ก"หว่านซินยิ้มบาง ก่อนปิดฝากล่อง"เงินหาใหม่ได้ แต่ของบางอย่างหาใหม่ไม่ได้แล้ว"สองวันต่อมา หว่านซินตรวจสอบเงินฝากและทรัพย์สินที่มีเอกสารรับรองเรียบร้อยแล้วนางนำเงินส่วนหนึ่งออกมาเป็นทุน ส่วนที่เหลือยังคงเก็บไว้ตามเดิมเมื่อกลับถึงเรือน หว่านซินก็เปิดตำราสมุนไพรของมารดาอ่านอีกครั้งหน้ากระดาษเก่ามีลายมือเขียนกำกับอยู่หลายแห่ง บางหน้าเป็นคำเตือนเกี่ยวกับสมุนไพรที่มีลักษณะคล้ายกัน บางหน้าเป็นวิธ

"อย่างนั้นหรือ""เจ้าค่ะ"หลี่โม่หยวนหัวเราะเบา ๆ"เช่นนั้นคงเป็นข้าที่จำผิด"หว่านซินยิ้มรับ"หากคุณชายต้องการซื้อสมุนไพร ข้ายินดีบริการเจ้าค่ะ""แล้วหากข้าต้องการข้อมูลเล่า""เกรงว่าต้องดูว่าข้อมูลเรื่องใดเจ้าค่ะ" คำตอบนั้นทำให้หลี่โม่หยวนเลิกคิ้ว"เมื่อครู่เจ้ายังบอกว่าที่นี่ไม่ขายข่าวสาร""ข้าไม่ได้บอกว่าจะขายนี่เจ้าคะ"เขาหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่"เจ้านี่..."หว่านซินยิ้มหวาน"ข้าทำไมหรือเจ้าคะ""ไม่มีอะไร" หลี่โม่หยวนมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสนใจมากขึ้น เมื่อลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้าน หว่านซินจึงหันกลับมาหาบุรุษที่ยังคงยืนอยู่ใกล้โต๊ะไม้"คุณชาย""ว่าอย่างไร""ท่านไม่ได้มาซื้อสมุนไพรจริง ๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ"หลี่โม่หยวนยิ้ม"เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น""เพราะท่านถามเรื่องใต้เท้าจางมากกว่าถามเรื่องสมุนไพร""เจ้าสังเกตเก่ง""ข้าเพียงไม่อยากให้เสียเวลาทั้งสองฝ่ายเจ้าค่ะ"หลี่โม่หยวนพยักหน้า"เช่นนั้นข้าจะพูดตรง ๆ" เขาลดเสียงลง"ข้ากำลังตรวจสอบเรื่องเงินที่เกี่ยวข้องกับจางเหวินเต๋อ และคิดว่าเจ้าอาจรู้อะไรบางอย่าง"หว่านซินมองเขานิ่ง"เหตุใดท่านจึงคิดเช่นนั้น""เพราะเจ้ามีเหตุให้ไม่พอใจเขา"

"นังนั่นจะมีปัญญาทำการค้าได้อย่างไร มันเคยแต่หลบอยู่ในเรือน วัน ๆ เอาแต่ทำตัวน่าสงสาร"สาวใช้ก้มหน้าลงทันที"บ่าวเพียงนำเรื่องที่ได้ยินมารายงานเจ้าค่ะ""ออกไป!" "เจ้าค่ะ"เมื่อสาวใช้รีบถอยออกไป อี้ว์หลานก็เดินกระแทกเท้าไปยังเรือนของมารดา"ท่านแม่!" ฮูหยินใหญ่ที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์"มีเรื่องอันใดอีก""ท่านแม่รู้หรือไม่เจ้าคะ ว่านังหว่านซินเปิดร้านสมุนไพรแล้วกำลังขายดี!""ข้ารู้แล้ว""ท่านแม่รู้แล้วหรือเจ้าคะ!" อี้ว์หลานเบิกตากว้าง"แล้วเหตุใดท่านจึงปล่อยให้มันลอยหน้าลอยตาอยู่เช่นนั้น!"ฮูหยินใหญ่วางเอกสารลงอย่างแรง"เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร" น้ำเสียงที่ดังขึ้นทำให้อี้ว์หลานชะงัก"เวลานี้ศาลต้าหลี่ยังตรวจสอบบัญชีในจวนไม่เสร็จ บิดาเจ้าก็ไม่พอใจข้าอยู่แล้ว เจ้าคิดว่าข้ายังมีเวลามาสนใจร้านเล็ก ๆ ของนังเด็กนั่นอีกหรือ""แต่ท่านแม่!""อี้ว์หลาน ฟังข้าให้ดี ช่วงนี้อย่าเพิ่งก่อเรื่องอีก""ลูกทนไม่ได้เจ้าค่ะ" อี้ว์หลานกัดฟันแน่น"เดิมทีข้าคิดว่าเมื่อใต้เท้าจางไม่รับมันเป็นอนุแล้ว มันจะต้องอับอายจนไม่กล้าสู้หน้าผู้ใด สุดท้ายกลับได้ย้ายออกไปอยู่สบาย ๆ แถมยังเปิดร้านค้า

อี้ว์หลานเม้มริมฝีปากแน่น"นังนั่นต้องใส่ร้ายลูกแน่!"ฮูหยินใหญ่จ้องบุตรสาว"ตอบข้ามาตามตรง เจ้าส่งคนไปทำลายร้านมันหรือไม่"อี้ว์หลานหลบตา"ลูก... ลูกเพียงอยากสั่งสอนมันนิดหน่อย""อี้ว์หลาน!" ฮูหยินใหญ่ตบโต๊ะดังลั่น"ข้าเตือนเจ้าแล้วมิใช่หรือ!""ท่านแม่!""เจ้ารู้หรือไม่ว่าเวลานี้บิดาเจ้ากำลังถูกทางการจับตามองอยู่!"อี้ว์หลานน้ำตาคลอ"ลูกไม่คิดว่าเรื่องจะใหญ่โตถึงเพียงนี้""เจ้าคิดว่าอะไร จ้างคนไปทำลายร้านผู้อื่นแล้วจะไม่มีใครเอาผิดอย่างนั้นหรือ"เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากหน้าประตูไป๋ฮ่าวซันเดินเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธจัด"อี้ว์หลาน!"นางถึงกับสะดุ้ง"ท่านพ่อ...""เจ้าทำเรื่องงามหน้าอีกแล้ว!""ท่านพ่อ ลูกถูกใส่ร้ายเจ้าค่ะ!""ยังจะโกหก!" ไป๋ฮ่าวซันโยนเอกสารลงบนโต๊ะ"คนรับใช้ของเจ้ายอมรับแล้วว่าเป็นผู้ว่าจ้างคนไปก่อเรื่อง!"อี้ว์หลานหน้าซีด"ลูก...""ข้าเพิ่งจัดการเรื่องบัญชีในจวนได้ไม่ทันไร เจ้ากลับสร้างเรื่องใหม่ขึ้นมาอีก!"ฮูหยินใหญ่รีบกล่าว"ท่านพี่ ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ เรื่องนี้อาจมีความเข้าใจผิด...""เข้าใจผิดอะไร!" ไป๋ฮ่าวซันตวาด"เจ้าก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือ""ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ" ฮูหยิน

หลายวันผ่านไปหลังจากร้านสมุนไพรไป๋เหรินกลับมาเปิดกิจการตามปกติ ความเสียหายจากเหตุการณ์ครั้งก่อนเริ่มกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ชาวตลาดนำมาพูดถึงกันเป็นครั้งคราวชั้นวางไม้ที่เคยพังเสียหายได้รับการซ่อมแซมเรียบร้อย สมุนไพรชุดใหม่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรแห้งลอยอบอวลอยู่ภายในร้าน ลูกค้าประจำเริ่มกลับมาอุดหนุนเช่นเดิม และยังมีลูกค้าหน้าใหม่แวะเวียนเข้ามาอย่างต่อเนื่อง"คุณหนู วันนี้ขายดีอีกแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าวอย่างอารมณ์ดี ขณะนำเงินที่ได้รับจากลูกค้ามาวางบนโต๊ะไม้ไป๋หว่านซินเงยหน้าจากสมุดบัญชี ก่อนยิ้มบาง ๆ"ขายดีเป็นเรื่องดี แต่ต้องตรวจดูด้วยว่าเหลือกำไรเท่าใด""บ่าวรู้แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูสอนทุกวันเลย""เช่นนั้นก็ยิ่งดี จะได้ไม่ต้องให้ข้าพูดซ้ำ"สาวใช้หัวเราะเบา ๆ ก่อนหยิบสมุดรายการสินค้าไปตรวจนับสมุนไพรที่เหลืออยู่หว่านซินก้มหน้าลงเขียนบัญชีต่อ แม้ร้านจะเริ่มมีรายได้มั่นคงขึ้น แต่เงินที่ใช้ซ่อมแซมความเสียหายครั้งก่อนยังไม่กลับคืนมาทั้งหมด นางจึงระมัดระวังการใช้จ่ายเป็นพิเศษระหว่างนั้น หญิงสูงวัยผู้หนึ่งเดินเข้ามาในร้านพร้อมตะกร้าไม้ไผ่"แม่นางไป๋ อยู่หรือ