All Chapters of ข้าเป็นดอกบัวขาว...ซะเมื่อไหร่: Chapter 41 - Chapter 50

"พบรถม้าที่มีลักษณะตรงกับคันที่ใช้ลักพาตัว และมีชายติดอาวุธเฝ้าคลังสินค้าอยู่พ่ะย่ะค่ะ""เห็นหว่านซินหรือไม่""ยังไม่เห็นพ่ะย่ะค่ะ"หลี่โม่หยวนขมวดคิ้ว"ตรวจสอบทางเข้าออกทั้งหมด""พ่ะย่ะค่ะ""อย่าให้คนร้ายรู้ตัว"องครักษ์พยักหน้า"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ" หลี่โม่หยวนมองคลังสินค้าที่อยู่ห่างออกไป แสงไฟจากด้านในลอดผ่านช่องไม้เก่าเป็นเส้นบาง ๆเขากำกระบี่แน่น ภายในคลังสินค้า หว่านซินได้ยินเสียงคนร้ายพูดคุยกันอย่างร้อนรน"มีคนแปลกหน้าอยู่แถวนี้""แน่ใจหรือ""ข้าเห็นเงาคนผ่านไปทางกำแพงด้านหลัง""หรือจะมีคนตามมา"ชายผู้ควบคุมหน้าเปลี่ยนสี"เตรียมรถม้า!"ลูกน้องชะงัก"จะย้ายตัวนางหรือขอรับ""ใช่! อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว"หว่านซินได้ยินทุกคำ หัวใจนางเต้นแรง มีคนตามมาจริงหรือนางไม่รู้ว่าเป็นคนของหลี่โม่หยวนหรือไม่ แต่หากถูกย้ายไปอีกครั้ง โอกาสที่จะมีคนพบอาจลดลงต้องถ่วงเวลา หว่านซินสูดลมหายใจลึก ก่อนเอ่ยขึ้น"เดี๋ยวก่อน!" ชายผู้ควบคุมหันมา"อะไรอีก!""ข้ามีเรื่องเกี่ยวกับบัญชีจะพูด"ทุกคนชะงัก ชายผู้นั้นเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว"เจ้าว่าอะไรนะ"หว่านซินมองเขานิ่ง"ข้าบอกว่ามีเรื่องเกี่ยวกับบัญชีจะพูด"

“ท่านพี่ ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”“เอกสารที่พบในคลังสินค้าเกี่ยวกับท่านแม่ ท่านจะช่วยตรวจสอบให้ข้าได้หรือไม่”“แน่นอน”“ไม่ว่าจะพบอะไร ข้าอยากรู้ความจริงทั้งหมด”หลี่โม่หยวนพยักหน้า“ข้าจะไม่ปิดบังหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับเจ้า”หว่านซินถอนหายใจ“ขอบคุณเจ้าค่ะ”หลายวันต่อมา การตรวจสอบเอกสารเริ่มมีความคืบหน้า เจ้าหน้าที่พบว่าบันทึกเกี่ยวกับทรัพย์สินของมารดาหว่านซินมีความเชื่อมโยงกับเอกสารเก่าของสกุลไป๋ในช่วงที่ไป๋ฮ่าวซันกำลังแสวงหาความก้าวหน้าในราชการ เขาเคยได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มขุนนางที่มีผลประโยชน์เกี่ยวข้องกับเครือข่ายการค้าเอกสารบางรายการระบุว่าทรัพย์สินส่วนหนึ่งของภรรยาถูกนำไปใช้ค้ำประกันข้อตกลง โดยไม่มีหลักฐานแสดงความยินยอมของเจ้าของทรัพย์สินอย่างถูกต้องนอกจากนี้ยังมีบันทึกเกี่ยวกับการผลักภาระความรับผิดชอบบางประการไปให้สตรีผู้นั้นหลี่โม่หยวนอ่านรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“มีพยานยืนยันหรือไม่”องครักษ์ตอบ“กำลังติดตามอดีตผู้ดูแลบัญชีของจวนสกุลไป๋พ่ะย่ะค่ะ”“เร่งตรวจสอบ”“พ่ะย่ะค่ะ”ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ก็ตามพบชายชราผู้เคยทำหน้าที่ดูแลบัญชีในจวนสกุลไป๋เมื่อถูกสอบถามถึงเหตุ

“โดยเฉพาะรายการที่อ้างว่าเป็นเสบียงส่งไปชายแดน”องครักษ์ประสานมือ“กระหม่อมจะเร่งดำเนินการพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่หยวนมองเส้นทางบนแผนที่ด้วยแววตาลุ่มลึก“หากเงินและเสบียงเหล่านี้ไม่ได้ถูกใช้เพียงเพื่อทุจริตการค้า” เขาหยุดเล็กน้อย“แล้วพวกมันกำลังเตรียมการสิ่งใดกันแน่”องครักษ์นิ่งเงียบ หลี่โม่หยวนค่อย ๆ วางนิ้วลงบนจุดหนึ่งของแผนที่“ข้าเกรงว่าเรื่องนี้จะมิใช่แค่การยักยอกเงินหลวงธรรมดาเสียแล้ว”นอกหน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านกิ่งไม้จนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ ความลับของสกุลไป๋เริ่มถูกเปิดเผยแล้ว แต่เบื้องหลังเครือข่ายทุจริตที่โยงใยไปถึงราชสำนัก กลับกำลังปรากฏเงาของแผนการที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม และครั้งนี้ สิ่งที่ตกอยู่ในความเสี่ยงอาจไม่ใช่เพียงชีวิตของหว่านซินหรือชื่อเสียงของสกุลไป๋ หากแต่อาจเป็นความสงบสุขของแผ่นดินทั้งหมดแสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างห้องหนังสือภายในจวนฉินอ๋อง หลี่โม่หยวนนั่งตรวจสอบรายงานการขนส่งเสบียงและเวชภัณฑ์ที่องครักษ์เพิ่งนำมาส่ง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อพบว่าตัวเลขในเอกสารหลายรายการไม่ตรงกัน“สินค้าทั้งหมดถูกเบิกผ่านหอค้าเหิงซุ่นใช่หรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ

“ใครให้เจ้าส่ง”“ข้า...”“ตอบมา”ชายผู้นั้นลังเลอยู่นาน“คนสนิทของจิ้นอ๋องขอรับ”เจ้าหน้าที่มองหน้ากัน“เจ้าพูดความจริงหรือ”“ข้าเพียงรับคำสั่งต่อมา ไม่ได้รู้เรื่องอื่นขอรับ!” คำให้การถูกบันทึกไว้ ก่อนนำไปตรวจสอบกับเอกสารที่ยึดได้ภายในห้องตรวจสอบเอกสาร หลี่โม่หยวนกำลังอ่านจดหมายที่เจ้าหน้าที่นำมาให้“ตรานี้เป็นของสำนักงานจิ้นอ๋อง”องครักษ์พยักหน้า“พ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมให้คนตรวจสอบความแท้จริงแล้ว”“ผลเป็นอย่างไร”“ตราประทับและรูปแบบเอกสารตรงกับทะเบียนรับส่งของสำนักงานจิ้นอ๋องหลายรายการพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่หยวนอ่านต่อ เนื้อหาในจดหมายระบุให้เตรียมเสบียง อาวุธ และกำลังคนไว้ตามจุดนัดหมาย เมื่อได้รับสัญญาณให้เคลื่อนเข้าสู่เมืองหลวง เขาวางเอกสารลงช้า ๆ“มีคำให้การสนับสนุนหรือไม่”“ผู้ส่งสารยืนยันว่าได้รับจดหมายจากคนสนิทจิ้นอ๋อง และผู้ดูแลคลังลับบางคนก็ให้ข้อมูลตรงกันพ่ะย่ะค่ะ”“ยังต้องตรวจสอบผู้ลงคำสั่ง”“กำลังดำเนินการพ่ะย่ะค่ะ”หลี่โม่หยวนพยักหน้า“หากเรื่องนี้เป็นจริง พวกมันไม่ได้คิดเพียงยักยอกเสบียง”องครักษ์กล่าวเสียงเบา“แต่กำลังเตรียมก่อกบฏ”หลี่โม่หยวนไม่ตอบทันที เขามองเอกสารตรงหน้าอย

“ถูกควบคุมตัวและให้การแล้วพ่ะย่ะค่ะ คำให้การสอดคล้องกับหลักฐานการจ่ายเงินและเอกสารต้นฉบับ”จิ้นอ๋องรีบกล่าวแทรก“คนเหล่านั้นอาจปลอมคำสั่งโดยพลการ!”เจ้าหน้าที่ประสานมือ“กระหม่อมได้ตรวจสอบประเด็นนั้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เขานำเอกสารอีกชุดออกมา“พบหลักฐานการอนุมัติจากสำนักงานของพระองค์โดยตรง รวมถึงบันทึกการประชุมกับผู้ควบคุมกำลังพล ซึ่งมีพยานหลายคนให้การตรงกัน”จิ้นอ๋องหน้าเปลี่ยนสี“เป็นไปไม่ได้!”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรอย่างผิดหวัง“เจ้าจะปฏิเสธไปถึงเมื่อใด”“เสด็จพี่...”“ข้าให้โอกาสเจ้าชี้แจงแล้ว”ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระสุรเสียงหนักแน่น“แต่หลักฐานทุกอย่างกลับชี้ว่าเจ้าร่วมวางแผนรวบรวมกำลังพลและอาวุธเพื่อยึดอำนาจ”จิ้นอ๋องกำพระหัตถ์แน่น“กระหม่อมเพียงต้องการสิ่งที่ควรเป็นของกระหม่อม!” คำพูดนั้นทำให้เหล่าขุนนางต่างนิ่งงันฮ่องเต้ทรงพระพิโรธ“บัลลังก์มิใช่สิ่งที่เจ้าจะใช้เลือดของราษฎรมาแลก!”จิ้นอ๋องชะงัก“เสด็จพี่...”“หากแผนของเจ้าสำเร็จ เมืองหลวงจะต้องเผชิญการนองเลือดมากเพียงใด เจ้าเคยคิดถึงราษฎรบ้างหรือไม่!” จิ้นอ๋องก้มพระพักตร์ลงครู่หนึ่ง ฮ่องเต้จึงมีพระราชดำรัสประกาศบทลงโทษ“จิ้นอ๋องมีความผิดฐา