All Chapters of ข้าเป็นดอกบัวขาว...ซะเมื่อไหร่: Chapter 1 - Chapter 10

ภายในเรือนหลังเล็กอันเงียบสงบทางทิศตะวันตกของจวนสกุลไป๋ กลิ่นกระดาษเก่าเจือจางอยู่ในอากาศ ผ้าม่านสีซีดพลิ้วไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้ บนโต๊ะเตี้ยข้างตั่งมีชาดอกเหมยตั้งอยู่หนึ่งกา ทว่าชาที่เคยร้อนกลับเย็นชืดไปนานแล้วไป๋หว่านซินนั่งอยู่บนตั่งไม้ในชุดผ้าแพรสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย เส้นผมดำขลับเกล้าขึ้นอย่างประณีต มีเพียงปิ่นไม้ธรรมดาปักประดับ ไม่มีเครื่องประดับล้ำค่าหรืออาภรณ์หรูหราอย่างที่คุณหนูในจวนขุนนางควรได้รับดวงตากลมโตของนางแดงเรื่อ หยาดน้ำใสคลออยู่ตามขอบตา ใบหน้างดงามซีดเซียวราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเบื้องหน้าคือกระดาษข้อตกลงเรื่องการแต่งงานที่บ่าวรับใช้นำมาวางไว้เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนหว่านซินก้มมองข้อความบนกระดาษ ก่อนจะหยุดสายตาตรงชื่อบุรุษที่นางกำลังจะถูกส่งตัวไปให้จางเหวินเต๋อ ขุนนางกรมคลังวัยห้าสิบกว่าปี ผู้มีภรรยาเอกหนึ่งคนและอนุภรรยาอีกหลายคนนางเคยได้ยินเรื่องราวของบุรุษผู้นี้มามากพอสมควร โดยเฉพาะข่าวลือเรื่องความโหดร้ายต่อสตรีในเรือนหลังเลือกได้ดีจริง ๆ ท่านพ่อบุรุษที่อายุมากกว่าข้าหลายสิบปี แถมยังมีชื่อเสียงเรื่องทุบตีอนุภรรยา นี่คงเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ท

"กลับบ้านเสีย ตรอกนี้ไม่เหมาะกับหญิงสาวที่ขี้กลัวอย่างเจ้า"หว่านซินรีบยอบกายอีกครั้ง"ขอบคุณคุณชายเจ้าค่ะ" นางก้าวผ่านเขาไปสองก้าว ก่อนจะหยุดชะงัก"เอ่อ... คุณชายเจ้าคะ""มีอะไร""หากท่านกำลังตามหาคนผู้หนึ่ง ข้าคิดว่าท่านไม่ควรเสียเวลาอยู่ตรงนี้แล้ว"ดวงตาคมหรี่ลงทันที"เจ้าหมายความว่าอย่างไร"หว่านซินยิ้มบาง ๆ"เมื่อครู่คนที่ท่านสนใจไม่ได้เดินไปทางถนนใหญ่ แต่เลี้ยวเข้าประตูหลังของโรงเตี๊ยมอีกฝั่งหนึ่งเจ้าค่ะ""เจ้ารู้ได้อย่างไร""ข้าเพียงบังเอิญเห็น" นางตอบอย่างไร้เดียงสา"ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ตามใคร"กล่าวจบ หว่านซินก็รีบเดินจากไปบุรุษชุดดำมองตามแผ่นหลังบอบบางที่หายลับไปในความมืด ก่อนหันไปมองทิศทางที่นางบอกมุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น"บังเอิญเห็นอย่างนั้นหรือ..."เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังชายหนุ่มในชุดองครักษ์สีเข้มปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ก่อนประสานมือคำนับ"ท่านอ๋อง คนของเราพบเส้นทางที่พวกมันใช้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"หลี่โม่หยวนปรายตามองผู้ติดตาม"ประตูหลังโรงเตี๊ยมฝั่งตะวันออกใช่หรือไม่"องครักษ์ชะงัก"ท่านอ๋องทรงทราบได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ""มีคนบอก""ผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ"หลี่โม่หย

เมื่อเห็นหว่านซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่บ่าวยกมาให้ โดยมีฮูหยินหลายคนยืนล้อมอยู่ นางก็รู้สึกใจหายวาบเหตุใดนางจึงมาอยู่ตรงนี้!ตามแผน หว่านซินควรเข้าไปในเรือนรับรองแล้วมิใช่หรือ"หว่านซิน!" อี้ว์หลานรีบเดินเข้ามา"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า"หว่านซินเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ"พี่หญิงใหญ่..." นางเพิ่งเอ่ยได้สองคำก็สะอื้นออกมาอี้ว์หลานขมวดคิ้ว"เจ้าร้องไห้ทำไม""ข้า... ข้าขอโทษเจ้าค่ะ""ขอโทษเรื่องอะไร""ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เรื่องใหญ่โต"อี้ว์หลานเริ่มรู้สึกไม่ดี"เรื่องอะไรของเจ้า!"ฮูหยินผู้หนึ่งกล่าวแทรก"คุณหนูไป๋ เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีสาวใช้อ้างคำสั่งของเจ้า พาน้องสาวไปพบบุรุษเมาสุราที่เรือนรับรองด้านหลัง"อี้ว์หลานหน้าตึงทันที"ข้าไม่เคยสั่ง!"หว่านซินสะดุ้ง"พี่หญิงใหญ่...""ข้าไม่ได้สั่งให้ใครพาเจ้าไปพบบุรุษทั้งนั้น!"อี้ว์หลานหันไปถลึงตาใส่เสี่ยวชุ่ย"เจ้ากล้าดีอย่างไรมาแอบอ้างชื่อข้า!"เสี่ยวชุ่ยตัวสั่น"คุณหนูใหญ่...""ยังไม่รีบสารภาพอีก!""บ่าว..."หว่านซินรีบจับแขนเสื้อพี่สาว"พี่หญิงใหญ่ อย่าโกรธเลยเจ้าค่ะ บางทีเสี่ยวชุ่ยอาจเข้าใจผิด"อี้ว์หลานสะบัดแขนออก"เจ้าเงียบไปเลย!"หว่านซินชะงัก

"ท่านแม่ใหญ่""เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนทำผิดอะไร"ดวงตาของหว่านซินเริ่มแดงเรื่อ"ลูก... ลูกไม่ทราบเจ้าค่ะ""ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ!" อี้ว์หลานตวาด"เมื่อวานเจ้าจงใจทำให้ข้าขายหน้าต่อหน้าคนทั้งงาน!"หว่านซินเงยหน้ามองพี่สาวอย่างตกใจ"พี่หญิงใหญ่ เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นเจ้าคะ""อย่ามาเสแสร้ง!""อี้ว์หลาน!"ไป๋ฮ่าวซันเอ่ยห้าม ก่อนหันมามองบุตรสาวคนเล็ก"หว่านซิน เล่าเรื่องเมื่อวานมาให้หมด"หว่านซินก้มหน้าลง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหลังมือ"เมื่อวานมีสาวใช้มาบอกว่าพี่หญิงใหญ่ให้ตามลูกไปที่เรือนรับรอง เพราะมีบุรุษเมาสุรากำลังเอ่ยชื่อลูกเจ้าค่ะ"อี้ว์หลานหน้าตึง"เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้...""ให้ลูกพูดให้จบก่อน" ไป๋ฮ่าวซันตัดบทหว่านซินสะอื้นเบา ๆ"ลูกกลัวว่าจะเกิดเรื่องเสื่อมเสีย จึงเดินตามไป แต่ระหว่างทางกลับสะดุดชายกระโปรงจนหกล้ม บังเอิญมีฮูหยินหลายท่านผ่านมาเห็น พวกนางถามว่าลูกจะไปที่ใด ลูกจึงตอบตามที่สาวใช้บอก""แล้วเหตุใดเจ้าจึงกล่าวถึงชื่อข้า!" อี้ว์หลานถามทันที หว่านซินหันมองพี่สาวด้วยสีหน้าเจ็บปวด"เพราะสาวใช้บอกว่าพี่หญิงใหญ่เป็นผู้ให้มาตามเจ้าค่ะ""เจ้า!""ลูกไม่คิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นเช่นนี้

เขาไม่รู้ว่าภรรยาปกปิดเรื่องใดไว้บ้าง แต่เพียงชื่อสกุลไป๋ถูกกล่าวถึงในการสอบสวนคดีเกี่ยวกับเงินสินบน ก็เพียงพอให้เขากังวลถึงตำแหน่งหน้าที่ของตนแล้ว"ตั้งแต่วันนี้ เจ้าหยุดดูแลบัญชีและทรัพย์สินของจวนทั้งหมด"ฮูหยินใหญ่เบิกตากว้าง"นายท่าน!""ส่งกุญแจห้องเก็บบัญชีกับตราประทับสำหรับอนุมัติรายจ่ายมาให้พ่อบ้าน""ท่านจะยึดอำนาจข้าหรือ!""ข้าเพียงไม่ต้องการให้เกิดปัญหามากไปกว่านี้!""แต่ข้าเป็นฮูหยินใหญ่ของจวน!""ข้าไม่ได้ปลดเจ้าออกจากฐานะฮูหยินใหญ่!" ไป๋ฮ่าวซันตวาด "ข้าเพียงสั่งให้เจ้าหยุดยุ่งกับบัญชีจนกว่าเรื่องจะกระจ่าง!"ฮูหยินใหญ่ตัวสั่นด้วยความโกรธ"ท่านไม่เชื่อใจข้าแล้วหรือ"ไป๋ฮ่าวซันไม่ตอบ เขาหันไปสั่งพ่อบ้าน"จัดการตามที่ข้าบอก""ขอรับนายท่าน"อี้ว์หลานซึ่งยืนอยู่ด้านข้างรีบเข้ามาประคองมารดา"ท่านแม่..."ฮูหยินใหญ่กำมือแน่น"ต้องมีคนคิดเล่นงานข้า"อี้ว์หลานเงยหน้า"ท่านแม่หมายถึง...""ข้ายังไม่รู้ว่าเป็นใคร" นางกัดฟัน"แต่หากข้ารู้เมื่อใด คนผู้นั้นจะต้องชดใช้!"ข่าวการตรวจสอบเส้นทางเงินไม่ได้หยุดอยู่เพียงจวนสกุลไป๋เมื่อชื่อคนสนิทของจางเหวินเต๋อปรากฎในเอกสารที่เจ้าหน้าที่กำลังตรวจส