All Chapters of กลภูริช (ซีรีส์บ้านไร่ / ภูริช VS ปลายพรรษา): Chapter 1 - Chapter 6

“ผู้หญิงคนนั้นกลับไปหรือยัง” เสียงทุ้มห้าวดังขึ้น ทว่าเจ้าของคำถามยังทอดสายตาคมมองออกไปเบื้องหน้า คล้ายไม่มีจุดโฟกัส แต่ผู้ที่เป็นเสมือนมือขวา เพราะทำงานด้วยกันมานานหลายปี รู้ดีว่าคนเป็นเจ้านายมองไปที่จุดใดเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่กว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ยังยืนนิ่งกอดอกกว้างรอฟังคำตอบที่ถามออกไป คือภูริช นายใหญ่แห่งไร่ภูวนา ไร่ชาใหญ่อันดับต้นของจังหวัด ครอบคลุมพื้นที่นับพันไร่ นอกจากไร่ชา ก็ยังมีฟาร์มแกะ ไร่ส้ม ไร่ผลไม้ ดอกไม้ และพืชผักเมืองหนาว ส่งขายทั้งในประเทศและส่งออกไปยังต่างประเทศ นอกจากนี้ยังมีธุรกิจอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร รีสอร์ต ที่อยู่ในความดูแลของครอบครัวอีกด้วยเจ้าของไร่ภูวนาที่มีอำนาจสูงสุดคือคุณย่าเพ็ญแข เป็นผู้ที่บุกเบิกสร้างมากับคุณปู่สมิง ตั้งแต่เมื่อห้าสิบปีกว่าปีก่อน จนถึงปัจจุบันได้ส่งต่อให้กับหลานชายทั้งสองคนคือ ภูริช พี่ชายคนโตและหัสดิน น้องชายคนเล็กช่วยกันบริหารจัดการภูริช มีหน้าที่ดูแลงานไร่เป็นหลัก ส่วนหัสดินหรือนายน้อยช่วยงานในไร่บางส่วน เพราะหน้าที่หลักของหัสดินจะรับผิดชอบงานของร้านอาหารและรีสอร์ตที่ตั้งอยู่ในตัวเมืองมากกว่า จึงไม่ค่อยอยู่ประจ

ภูริชมีธุระที่ต้องไปทำในตัวเมือง เมื่อจัดการเรียบร้อย ชายหนุ่มก็ขับรถตรงกลับไร่ ออกจากเมืองราวครึ่งชั่วโมงถนนสี่เลนจากเส้นหลักก็เริ่มแคบลงและคดเคี้ยวตามแนวภูเขา แต่สำหรับเขานั้นกลับคุ้นชินกับเส้นทางนี้ จึงขับได้อย่างสบาย อากาศขมุกขมัวตั้งแต่เช้าในที่สุดฝนก็โปรยปรายลงมาในช่วงบ่ายที่เขากำลังขับรถมุ่งหน้าสู่ไร่ หยดน้ำฝนที่บางเบาในช่วงแรก ค่อย ๆ หนักขึ้น จนที่ปัดน้ำฝนหน้ารถปัดส่ายเร็วขึ้นตามลำดับ เท้าหนาถอนคันเร่งลงเมื่อเห็นว่าทัศนวิสัยในการขับขี่ไม่ดีนัก แต่ด้วยความที่คุ้นเคยกับเส้นทาง เพราะขึ้นลงเป็นประจำจนจำได้ว่าช่วงไหนเป็นโค้ง เป็นหลุมบ่อ หรือแม้กระทั่งหุบเหว แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ประมาทในการขับขี่แต่อย่างใดท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาไม่ขาดสาย ภูริชเห็นรถคันหน้าเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบจอดนิ่งอยู่ข้างทาง ชายหนุ่มจึงชะลอรถ ดวงตาคมมองสำรวจเผื่อว่าอีกฝ่ายต้องการความช่วยเหลือ แต่เมื่อสายตาเห็นตัวหนังสือที่ติดอยู่ข้างรถ ความรู้สึกอยากช่วยเหลือในตอนแรก กลับแปรเปลี่ยนเปลี่ยนเป็นอีกแบบ เท้าหนาจึงเหยียบคันเร่งหนักขึ้น เพื่อแซงให้พ้นจากจุดนั้นชายหนุ่มมองกระจกข้างตามสัญชาตญาณการขับขี่ ในนั้นสะท้อนร่างห

เด็กสาวในตอนนั้น หัวใจฟองฟู โลกทั้งโลกช่างสดใสเป็นสีชมพูตั้งแต่วันที่ชายหนุ่มกลับมาหลังจากไปเรียนต่อที่ต่างประเทศและทำงานอยู่ที่นั่นสามปี และนับตั้งแต่ชายหนุ่มกลับมาอยู่ที่ไร่ของตัวเองอย่างถาวร เขาก็ยังใจดีคอยรับส่งเธอทุกอาทิตย์ โดยทุกเย็นวันศุกร์ชายหนุ่มจะมารอรับเธอที่หน้าโรงเรียนเพื่อไปส่งที่ไร่พริบพันดาว จนปลายพรรษาจบชั้นมัธยม กำลังจะเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัย ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะพัฒนาเกินพี่น้องบ้านใกล้เรือนเคียง กลายเป็นขาดสะบั้นด้วยเหตุการณ์หนึ่ง ที่เป็นเหตุผลให้พี่ชายที่แสนดีคนนั้นเกลียดเธอตั้งแต่นั้นมา และมีแนวโน้มว่าจะเกลียดตลอดไป “ขอโทษนะครับ ตรงนี้มีคนนั่งหรือเปล่า” ปลายพรรษาหลุดออกจากห้วงความคิด เมื่อมีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา หญิงสาวละสายตาจากจุดที่ตนโฟกัสก่อนหน้ากลับมาที่คนถาม ชายหนุ่มแปลกหน้าส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ปลายพรรษายิ้มบาง ๆ ส่งให้พร้อมกับตอบเมื่อมองรอบร้าน เห็นว่าไม่มีที่นั่งตรงไหนว่าง นอกจากเก้าอี้ตรงหน้าเธอ“ไม่มีค่ะ” “ผมขออนุญาตนั่งด้วยคนนะครับ” “ค่ะเชิญ ฉันดื่มแก้วนี้หมดก็จะกลับแล้วค่ะ” “ไม่ได้จะเร่งคุณนะครั