กลภูริช ตอนที่ 4 อดีต

หญิงสาวกลับขึ้นรถตัวเองด้วยสภาพเปียกปอนกว่าเดิม ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ละอองขาวโพลนจนมองอะไรแทบไม่เห็น แต่กระนั้นไฟท้ายรถที่ค่อยเคลื่อนห่างออกไปกับชัดเจนในความรู้สึก

ปลายพรรษาสะบัดหัวไล่ความคิด เอื้อมตัวกลับไปหยิบกระเป๋าสะพายที่เบาะด้านหลังออกมาล้วงหาผ้าเช็ดหน้าที่เธอพกมา เช็ดน้ำฝนตามใบหน้าและร่างกาย ระหว่างนี้คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากรอและภาวนาให้มีรถผ่านมาให้เธอได้ขอความช่วยเหลือ

            ท้องฟ้าขมุกขมัวของเวลาใกล้ห้าโมงเย็นท่ามกลางป่าข้างทางรกทึบ ทำให้ทั้งบริเวณอึมครึมกว่าปกติจนปลายพรรษาเริ่มหวาดหวั่น เธอนั่งรอให้ฝนหยุดเกินครึ่งชั่วโมง แต่กระนั้นก็ยังไม่มีรถคันไหนขับผ่านบริเวณนี้สักคนจนเริ่มท้อแท้

มือบางหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูอีกครั้ง ลองกด ๆ จิ้ม ๆ ดูหน้าจอก็ยังมืดสนิท ลองสตาร์ทรถอีกรอบ ผลก็ไม่ต่างจากเดิม จนหญิงสาวทอดถอนใจไปหลายรอบ

            ระหว่างที่กำลังรอความหวังที่เลือนรางแข่งกับความมืดที่ค่อยเข้าปกคลุมนั้น แสงไฟหน้ารถที่กำลังจะสวนมา ทำให้ปลายพรรษารีบเปิดประตูรถออกมาและยื่นมือออกไปโบกไว้ทันทีจนรถมาจอดเทียบอยู่ตรงหน้า กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงมาจนเห็นหน้าคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ส่งผลให้รอยยิ้มกว้างลดลงไปกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าสุดท้ายก็เป็นคนจากไร่ภูวนา 

            “คุณรุตคะ คือรถปลายเสีย” หญิงสาวบอกกับนิรุต ผู้จัดการไร่ภูวนาที่เธอรู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี ถึงแม้จะไม่อยากขอความช่วยเหลือจากคนของไร่ที่ผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าของ แต่เวลานี้เข้าตาจน อีกทั้งคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้ชายใจดำคนนั้น

            “คุณปลายทิ้งรถไว้ที่นี่ก่อนเถอะครับ พ่อเลี้ยงบอกให้ผมไปส่งคุณปลายที่ไร่”

            “พ่อเลี้ยงเป็นคนบอกเหรอคะ?”

            “ครับ ตอนแรกว่าจะแวะไปบอกคนที่ไร่คุณปลายให้ แต่พ่อเลี้ยงเห็นว่าค่ำแล้ว เลยให้ผมรีบออกมารับคุณปลายไปส่งที่ไร่แทน มาครับขึ้นรถมาเลย ไม่ต้องห่วงเจ้าคันนั้น พรุ่งนี้เช้าผมจะให้คนลากไปส่งที่ไร่คุณปลายเองครับ”

            “ค่ะ ยังไงฝากคุณรุตด้วยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณรุต ปลายไม่รู้จะทำยังไง” หญิงสาวกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายหลังจากขึ้นไปนั่งบนรถของไร่ภูวนาเรียบร้อย

            “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ไปขอบคุณพ่อเลี้ยงจะดีกว่า”

            “ค่ะ งั้นปลายฝากไปขอบคุณเขาด้วยนะคะ” ปลายพรรษาเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่เต็มปากนัก เมื่อกี้เธอเพิ่งว่าเขาใจดำ แต่คนใจดำก็มีน้ำใจส่งคนมารับเธอกลับไปส่งที่ไร่ ไม่ให้เธอต้องนอนเฝ้ารถในสภาพเปียกปอนกลางป่ากลางเขา อย่างนี้เธอควรขอบคุณเขาใช่ไหม ? 

“นี่เธอ นั่นพ่อเลี้ยงภูกับลูกสาวเจ้าสัวเกรียงชัยที่เพิ่งเปิดโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเราใช่ไหม”

            “ไหน ๆ จริงด้วย เฮ้อ เสียดายเนอะ”

            “เสียดายอะไรยะ เหมาะสมกันดีออก”

            “เสียดายพ่อเลี้ยงไง หล่อปะหลับปะเหลือ ทำไมฉันถึงจะมีวาสนาได้ผู้ชายแบบนี้บ้าง”

            “สภาพแกกับคุณหนูลูกเจ้าสัวมันเหมือนกันรึเปล่าล่ะ ผู้ชายอย่างนั้นถึงจะมองเรา”

            “เฮ้อ ก็ใช่ มองเป็นอาหารตาอย่างเดียวก็พอเนอะแก”

            “อืม แต่มันก็อดเคลิ้มไม่ได้จริง ๆ” เสียงกระซิบกระซาบของพนักงานแผนกเครื่องสำอาง ที่ปลายพรรษากำลังยืนเลือกดูลิปสติกที่จัดโปรลดราคาอยู่นั้นทำให้เธออดหันไปมองชายหญิงที่ทั้งคู่พูดถึง ก้มมองสภาพตัวเองในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนง่าย ๆ ก็ยิ้มหยันขึ้นมา

            สาวสวยคนนั้นเป็นอย่างที่พนักงานคุยกัน สวย หรู ดูแพง มีความเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว สาวชาวไร่ชาวสวนอย่างเธอจะไปสู้อะไรได้

            ถึงภูริชจะไม่ได้ใส่สูทผูกเนคไท เหมือนชายหนุ่มในเมือง เขาก็ดูดีในแบบของตัวเอง และดูคู่ควรกับผู้หญิงที่เดินเคียงข้างอย่างไม่มีข้อครหา

            วันนี้เป็นวันหยุดของไร่ ปกติปลายพรรษาไม่ค่อยได้หยุดเหมือนคนงานอื่น ๆ นักหรอก แต่เพราะมีภารกิจที่ต้องเข้ามาทำธุระในเมือง เลยถือโอกาสแวะห้างสรรพสินค้าดังและใหญ่ที่สุดของจังหวัด เพื่อซื้อของใช้ส่วนตัวที่หมดไปหลายรายการ

            ปลายพรรษาตัดสินใจวางลิปสติกที่ตัวเองสนใจ เมื่อเหลือบเห็นหนุ่มสาวที่เป็นประเด็นสนทนาของพนักงานเมื่อครู่ เดินตรงมาทางเธอ หญิงสาวสาวเท้าไว ๆ เพื่อให้พ้นจากตรงนั้น ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องหนี ในเมื่อเจอหน้ากันภูริชก็ไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาเลยสักนิด คงเป็นเธอเองที่ทำใจไม่ได้เมื่อเห็นท่าทีห่างเหินนั้น

            ร่างบางของปลายพรรษาตัดสินใจเข้าไปนั่งที่ร้านคาเฟ่ เพื่อดื่มกาแฟและพักเหนื่อยไปด้วย เมื่อสั่งรายการเครื่องดื่มเรียบร้อย หญิงสาวก็มานั่งที่โต๊ะด้านใน ติดกระจกใสที่มองเห็นวิวด้านนอกของห้าง เยื้อง ๆ นั้นเป็นโรงเรียนมัธยมที่เธอเคยเรียน ทันทีที่มองเห็นโรงเรียน ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็หวนเข้ามาในห้วงคำนึงอย่างช่วยไม่ได้

            “ปลาย” เด็กสาวในชุดมัธยมศึกษาตอนปลาย เหลียวหันตามเสียงเรียกคุ้นหูขึ้นใจ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเรียวสวยสดใสตามวัย ร่างเพรียวระหงรีบวิ่งมาหยุดยืนตรงหน้าเจ้าของเสียงด้วยความลิงโลด

          “พี่ภู”

          “หวัดดีปลาย”

          “พี่ภูกลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ” ปลายพรรษาถามพร้อมกับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่เธอไม่ได้เห็นเกือบสามปี ทว่าภาพจำของเขายังชัดเจนเสมอในใจของเธอ ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจเครื่องแบบที่ตัวเองใส่ เธอคงกระโดดกอดพร้อมทั้งหอมแก้มเขาไปแล้ว

          “เมื่อกี้”

          “เมื่อกี้เหรอคะ” หญิงสาวทำหน้าสงสัย แต่น่ารักชะมัดในความรู้สึกของชายหนุ่ม

          “ครับ พี่เพิ่งจอดรถ ปลายก็เดินออกมาเลย”

          “หมายถึงพี่ภูกลับมาจากอเมริกาตั้งแต่เมื่อไรต่างหาก รอบนี้มาอยู่นานไหมคะ กลับวันไหน ปลายขอไปส่งที่สนามบินได้ไหม คราวที่แล้วก็อดไป เพราะตรงกับวันสอบพอดี”

          “ทีละคำถามก็ได้ พี่อยู่ให้เราซักอีกนาน”

          “ปลายคิดถึงพี่ภูนี่คะ”

          “เด็กแก่แดด”

          “ก็คนมันคิดถึงอ่ะ ให้ห้ามยังไง หรือพี่ภูไม่คิดถึงปลาย”

          “เด็กดื้อแบบเราใครอยากคิดถึงกัน”

          “ไม่คิดก็ไม่เป็นไรค่ะ ปลายคิดถึงพี่คนเดียวพอ” เด็กสาวผมเปียยิ้มประจบออดอ้อน ใบหน้าคมคายของคนมารับกระจ่างยิ้ม เสริมให้ชายหนุ่มน่ามองจนเด็กสาวที่กำลังทยอยเดินออกจากโรงเรียนมองกันตาปรอยจนปลายพรรษาชักหวง จึงชวนชายหนุ่มกลับบ้าน แต่ก่อนจะถึงบ้าน ขอแวะที่อื่นเพื่อใช้เวลาอยู่กับเขาให้นาน ๆ ก่อน

          “พี่ภูคะ ปลายอยากไปเดินเล่น แล้วก็กินไอติมก่อนกลับไร่ได้ไหมคะ”

          “ได้สิครับ”

          “พี่ภูใจดีที่สุดเลยค่ะ”

ใช่ เขาเคยใจดีกับเธอ แต่มันก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว