กลภูริช ตอนที่ 3 อ่อย ?

ภูริชมีธุระที่ต้องไปทำในตัวเมือง เมื่อจัดการเรียบร้อย ชายหนุ่มก็ขับรถตรงกลับไร่ ออกจากเมืองราวครึ่งชั่วโมงถนนสี่เลนจากเส้นหลักก็เริ่มแคบลงและคดเคี้ยวตามแนวภูเขา แต่สำหรับเขานั้นกลับคุ้นชินกับเส้นทางนี้ จึงขับได้อย่างสบาย

 อากาศขมุกขมัวตั้งแต่เช้าในที่สุดฝนก็โปรยปรายลงมาในช่วงบ่ายที่เขากำลังขับรถมุ่งหน้าสู่ไร่ หยดน้ำฝนที่บางเบาในช่วงแรก ค่อย ๆ หนักขึ้น จนที่ปัดน้ำฝนหน้ารถปัดส่ายเร็วขึ้นตามลำดับ

 เท้าหนาถอนคันเร่งลงเมื่อเห็นว่าทัศนวิสัยในการขับขี่ไม่ดีนัก แต่ด้วยความที่คุ้นเคยกับเส้นทาง เพราะขึ้นลงเป็นประจำจนจำได้ว่าช่วงไหนเป็นโค้ง เป็นหลุมบ่อ หรือแม้กระทั่งหุบเหว แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ประมาทในการขับขี่แต่อย่างใด

ท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาไม่ขาดสาย ภูริชเห็นรถคันหน้าเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบจอดนิ่งอยู่ข้างทาง ชายหนุ่มจึงชะลอรถ ดวงตาคมมองสำรวจเผื่อว่าอีกฝ่ายต้องการความช่วยเหลือ แต่เมื่อสายตาเห็นตัวหนังสือที่ติดอยู่ข้างรถ ความรู้สึกอยากช่วยเหลือในตอนแรก กลับแปรเปลี่ยนเปลี่ยนเป็นอีกแบบ เท้าหนาจึงเหยียบคันเร่งหนักขึ้น เพื่อแซงให้พ้นจากจุดนั้น

ชายหนุ่มมองกระจกข้างตามสัญชาตญาณการขับขี่ ในนั้นสะท้อนร่างหนึ่งที่เปิดประตูลงมาจากรถท่ามกลางสายฝนที่ยังตกหนักจนเกือบมองไม่เห็นอะไร 

รถของไร่พริบพันดาว ส่วนคนที่ลงจากรถมาเมื่อครู่ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก ...

ชายหนุ่มส่ายหน้า ตัดความสนใจจากรถคันที่ยังสะท้อนจากกระจกมองหลัง เขายังคงเหยียบคันเร่งไปเรื่อยด้วยความเร็วที่น้อยลงกว่าเดิมอยู่มาก จนให้ที่สุดก็ตัดสินใจเหยียบเบรกและหมุนพวงมาลัยรถหันหัวกลับไปยังจุดที่เพิ่งขับผ่านมา และยิ่งโมโหเมื่อเห็นร่างนั้นยังคงยืนตากฝนอยู่หน้าฝากระโปรงรถที่เปิดขึ้นไว้

“รถเป็นอะไร ?” เสียงห้วนห้าวไม่สบอารมณ์ดังขึ้น ทำให้คนที่จดจ้องอยู่ที่เครื่องยนต์รถทั้งที่ไม่มีความรู้หันกลับมามองหน้าคมเข้มของเจ้าของคำถาม

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ขับมาดี ๆ ก็กระตุกแล้วดับไป” ปลายพรรษาตอบเสียงเรียบ ปรายตามองรถที่เขาเพิ่งลงมาก็เห็นว่าเป็นคันเดียวกับที่เธอลงมาโบกขอความช่วยเหลือเมื่อครู่ แต่เขาก็ขับผ่านเลยไป แล้วจะกลับมาทำไมอีกไม่รู้

“ซ่อมเป็นเหรอ ถึงได้ตากฝนลงมาดู” 

“ไม่เป็นค่ะ” 

“ไม่เป็น แต่ลงจากรถตอนฝนตก กลางป่ากลางเขามาโบกรถคนไม่รู้จักนี่นะ หรือว่าที่จริงคือแผนอ่อยผู้ชาย ?”

“คุณอยากจะคิดยังไงมันก็เรื่องของคุณ แต่รถฉันเสียจริง ๆ” 

“ไหน ถอยไป” ร่างสูงที่เปียกปอนไม่น้อยหน้าเธอขยับเบียดเข้ามาตรงหน้ากระโปรงรถ เห็นเขาจับนั่นขยับนี่อยู่สักพัก จากนั้นก็เปิดประตูรถเธอ ขึ้นไปสตาร์ทรถอีกครั้ง ทว่าก็ยังเป็นเหมือนเดิม

“ไม่ติดเหรอคะ” ปลายพรรษาถามร่างสูงที่ก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าเรียบเฉยนั่น ชายหนุ่มแค่พยักหน้า มือหนากระแทกปิดประตูรถ จากนั้นก็เดินไปดึงกระโปรงหน้ารถลง

“แล้วคุณรู้ไหมคะว่ารถเป็นอะไร ?”

“ไม่รู้สิ ไม่ใช่ช่าง” คำตอบของเขาทำให้ไหล่บางของปลายพรรษาลู่ลงอย่างหมดหวัง

“ซ่อมไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่ขอรบกวนคุณอีกสักอย่างนะคะ พอดีว่าโทรศัพท์ฉันแบตหมดเลยอยากขอยืมโทรศัพท์คุณโทรหาคนที่ไร่ให้ออกมารับหน่อยน่ะค่ะ”

 “ล็อกรถเธอไว้ แล้วไปรถฉัน” ถึงเขาจะเกลียด แต่ก็ไม่ได้แล้งน้ำใจถึงขนาดปล่อยผู้หญิงที่รถเสียกลางทางไว้คนเดียว ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักอย่างไม่ลืมหูลืมตา อีกทั้งยังเป็นถนนกลางป่าเขา ที่นาน ๆ ครั้งถึงจะมีรถผ่านมาสักคัน แล้วรถที่ผ่านมา มั่นใจได้ยังไงว่าจะเจอคนดีลงมาช่วยเหลือ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวปลาย เอ่อ ฉันให้คนที่ไร่ออกมารับดีกว่า”

“โทรศัพท์ฉันอยู่ในรถ คงไม่ให้เธอเอาโทรศัพท์ฉันออกมายืนคุยกลางฝนหรอกนะ ล็อกรถแล้วตามมานี่” ชายหนุ่มสั่งส่งท้ายแล้วเดินขึ้นรถตัวเองไป ปลายพรรษาเลยต้องทำตาม ด้วยการเปิดประตูรถโฟวิลคันใหญ่ขึ้นมานั่งตอนหน้าคู่กับเขา

ทันทีที่เข้าไปในรถ ร่างบางถึงกับสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสกับไอเย็นของเครื่องปรับอากาศรถยนต์ที่ชายหนุ่มเปิดไว้ ปากอิ่มเม้มแน่น เมื่อฟันกระทบกันเพราะความหนาวเหน็บ แขนเรียวยกขึ้นกอดอกตัวเองทันที

ภูริชปรายตาดูคนข้าง ๆ ทว่าสายตาเจ้ากรรมดันสะดุดกับโนมเนื้อขาวผ่องที่แนบอยู่กับเสื้อเปียกชื้นสีขาว 

“ขอยืมโทรศัพท์หน่อยค่ะ” ปลายพรรษาบอกเสียงแผ่วด้วยความเกรงใจ เมื่อเห็นสีหน้าดุดันของเขา

“ใส่เสื้อ”

“คะ ? เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอยืมแค่โทรศัพท์คุณแป๊บเดียว โทรเสร็จจะกลับไปรอที่รถค่ะ”

“ใส่ อย่าให้ฉันพูดซ้ำสอง” ภูริชโยนเสื้อแจ็คเก็ตที่เขามีติดรถไว้ให้อีกฝ่าย แต่ปลายพรรษาก็ยังนิ่งไม่ทำตาม 

“งั้นฉันไม่ยืมแล้วก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะหาทางกลับไร่เอง” มือบางจับขยับประตูรถ ตั้งใจว่าจะเปิดลงไปและกลับไปที่รถตัวเอง แต่ไม่สามารถเปิดประตูรถลงไปได้ จึงหันกลับไปบอกเจ้าของรถใหม่

“คุณภูคะ เปิดประตูรถให้ฉันด้วยค่ะ”

“ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งเธอ” เสียงทุ้มต่ำ และสีหน้าดุดันทำให้หญิงสาวขยับชิดเบียดประตูรถทันที เมื่ออยู่ ๆ ร่างหน้าของภูริชขยับโน้มมาฝั่งเธอ มือแกร่งรวบเอวบางมาเบียดชิดแม้จะมีที่พักแขนของรถกลางกั้น ทว่ามันกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย ร่างกายจากที่หนาวเหน็บจากสายฝน กลับร้อนวูบวาบเมื่อเห็นสายตาโลมเลียจากอีกฝ่ายที่มองหน้าอกอวบของเธอ

“ถามจริง อ่อยใช่มั้ย ?”

“คะ ?”

“ไม่ยอมใส่เสื้อที่ฉันให้ จะโชว์นม ?”

“บ้า ใครคิดอย่างนั้นกัน” ปลายพรรษาเถียงกลับ มือบางรีบคว้าเสื้อที่เธอโยนทิ้งกลับมาเข้าสวมแทบทันที ใบหน้าสวยเห่อแดง ทั้งอับอายและโกรธกรุ่น ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วขัดกับใบหน้าคมเข้มที่ยังนิ่งเรียบ

“ขอร้องล่ะ อย่าเอานิสัยแพศยาอย่างนั้นมาใช้กับคนอย่างฉัน เพราะฉันไม่หน้ามืดหลงผิดเหมือนพ่อหรอกนะ”

“อย่าห่วงเรื่องนั้นเลยค่ะ ถึงฉันจะแพศยา แต่เวลาจะใช้กับใครฉันก็เลือกคนนะคะ รับรองว่าจะไม่ใช้มันกับคุณแน่นอน ทีนี้จะปลดล็อกประตูรถให้ฉันได้รึยังคะ”

“คิดว่าฉันพิศวาสเธอจนต้องรั้งเธอไว้อย่างนั้นเหรอ ฝนตกแรงขนาดนี้ อยากลงไปก็เชิญ แล้วก็อวดเก่งให้มันตลอดรอดฝั่ง ฉันคงไม่ใจดีวนรถมารับเธอกลับหรอกนะ”

“ฉันหาทางกลับของฉันเองได้ เปิดประตูค่ะ” จบคำระบบปลดล็อกประตูรถก็ทำงาน มือบางจับเปิดประตูแล้วรีบวิ่งลงจากรถ โดยไม่อนาทรกับสายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตานั้น