กลภูริช ตอนที่ 2 พี่ชายใจดี

ภูริชกลับเข้าไร่ด้วยอารมณ์ที่ยังขุ่นมัว คนงานในไร่ต่างสัมผัสถึงรังสีความดุดัน ทั้งจากสีหน้าและแววตาที่ปกติก็ดูดุดันอยู่แล้ว ทว่าวันนี้ยิ่งทวีมากกว่านั้น เด็กสาววัยรุ่นในไร่หลายคน แอบชอบแอบปลื้มพ่อเลี้ยงภูริช ด้วยใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา มีความเป็นลูกผู้ชายอย่างเต็มตัว ซึ่งอีกด้านก็คือความดุดัน เด็ดเดี่ยวเฉียบขาดนี่เอง ต่างกับหัสดินที่หล่อเหลาไม่น้อยไปกว่ากัน แต่คนเป็นน้องมีมุมขี้เล่น และใจดีกว่าคนเป็นพี่อยู่มาก คงเพราะหน้าที่รับผิดชอบของภูริชที่มากกว่า และด้วยความเป็นพี่ชายคนโต จึงเคร่งขรึมกว่าน้องชายอยู่มาก

หลังจากตรวจงานที่ต้องทำเป็นปกติในแต่ละวันของตน ชายหนุ่มก็กลับไปที่บ้านพักหลังเล็กท้ายไร่ที่ตนหุนหันออกไปตั้งแต่ตอนเที่ยง ที่นี่คล้ายเป็นเซฟโซนสำหรับเขา

ร่างสูงแกร่งทรุดลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่หันหน้าออกกระจกบานใสขนาดใหญ่ มองเห็นทิวทัศน์ในมุมกว้าง และไกลออกไปคืออาณาเขตของอีกไร่หนึ่ง ไร่ที่เขาเพียรบอกกับตัวเองว่าไม่อยากแม้จะเฉียดเข้าไป แต่ทำไมเมื่อกลับมาที่นี่ทุกครั้ง เขากลับนั่งมองได้เงียบ ๆ และเนิ่นนาน เฉกเช่นเดียวกับเวลาที่ผ่านพ้นมายาวนานไม่ต่างกัน แต่เขาไม่เคยลืม เรื่องราวในอดีต ...

 “ภู ดิน พาน้องไปเล่นด้วยสิลูก” น้องที่บิดาของเขาบอกคือ เด็กหญิงตัวกลม ผิวขาวจัด แก้มอิ่มสีแดงเรื่อ เครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มเหมือนตุ๊กตาญี่ปุ่น เหงื่อชื้นบริเวณหน้าผากและขมับบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าตัวน่าจะเพิ่งไปวิ่งซุกซนมา เด็กหนุ่มอายุสิบห้านิ่วหน้า คิ้วขมวดตั้งแต่เห็นเด็กหญิงแปลกตาวิ่งไปมาในไร่ของตน

เย็นวันศุกร์เป็นวันที่ภูริชและหัสดินกลับจากโรงเรียนประจำในเมือง เพื่อมาอยู่บ้านในช่วงวันหยุดเป็นปกติทุกสัปดาห์

วันนี้นั้นนอกจากพ่อกับแม่ที่มารอรับเหมือนทุกครั้งแล้ว ยังมีแขกที่เขาไม่คุ้นหน้าอีกสองคนนอกเหนือจากเด็กหญิงตัวอ้วนน่ารักที่พ่อเขาเพิ่งแนะนำไป หนึ่งในนั้นเป็นหญิงวัยไล่เลี่ยกับแม่ของเขา เธอคนนั้นมีความโดดเด่นตรงใบหน้างดงาม อีกทั้งสีผิวที่ขาวนวลไม่แพ้ยัยตัวเล็กที่บิดาของเขาแนะนำ ทำให้เป็นหญิงสาวที่ใคร ๆ ก็ต้องมองอย่างชื่นชม ส่วนอีกคนนั้นเป็นชายหนุ่มอายุน่าจะไม่ห่างจากพ่อของเขาเท่าไร บุคลิกท่าทางดูใจดี ยามเมื่อเจ้าตัวมองเด็กหญิงที่วิ่งเล่นอย่างร่าเริง

“นี่น้าดาวกับน้ามัต เพิ่งย้ายมาอยู่ที่ไร่พริบพันดาว” ภูริชรู้จักไร่พริบพันดาว เพราะอยู่อาณาเขตติดกัน เด็กหนุ่มทั้งสองไหว้แขกที่บิดาแนะนำ แล้วหันไปสนใจกับเด็กหญิงตาแป๋วต่อ  

“นี่คนหรือลูกหมา ทำไมตัวกะเปี๊ยกจัง ไอ้โบ้ยังสูงกว่าอีก” เป็นหัสดินน้องชายตัวแสบของบ้านที่เอ่ยโพล่งออกมาตามนิสัยของเจ้าตัว

“เจ้าดิน” เสียงบิดาเขาปราม แต่หัสดินยังไม่ยอมหยุด ความชอบแกล้งต้องยกให้น้องชายเขา ยิ่งเด็กผู้หญิงน่ารัก ๆ เจ้าตัวจะชอบเป็นพิเศษ

“ไหนลองยืนสิ”

“หนูก็ยืนอยู่นี่ไงคะ”  

“นี่ยืนแล้วเหรอ ทำไมตัวไม่โต เตี้ยมาก”

“ก็หนูยังเด็ก แต่ถึงหนูโตก็ไม่อยากตัวโตเป็นหมีแบบพี่หรอกค่ะ”

“หมีอย่างฉันก็ดีกว่าหนูแคะอย่างเธอก็แล้วกัน”

“หมีนิสัยไม่ดี หนูก็ไม่อยากเล่นกับพี่แล้ว” เจ้าตัวสะบัดหน้าอย่างแสนงอน ไปปะทะกับใบหน้านิ่งขรึมของเด็กผู้ชายอีกคนที่ยังไม่พูดอะไรด้วยสักคำ แต่ถึงจะหน้านิ่งก็ไม่ได้มีแววล้อเลียนกวนโมโหเหมือนอีกคน เด็กหญิงจึงรีบวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที

“พี่คะ ๆ หนูไม่อยากเล่นกับพี่คนนั้นแล้วค่ะ” ภูริชอดยกมุมปากไม่ได้ นอกจากหน้าตาน่าเอ็นดูแล้ว เจ้าตัวยังช่างออดอ้อน ตาคมมองมือป้อมที่เกาะเกี่ยวแขนของเขาไว้ไม่ปล่อย แถมยังทำหน้าตาน่ารักใส่อีก คนที่มีแต่น้องชายนิสัยแสบซน และทโมนอย่างไม่เป็นรองใคร เลยอดใจอ่อนไม่ได้

“ชื่ออะไรน่ะเรา” ภูริชย่อตัวลงไปคุยด้วย

“ปลายพรรษาค่ะ เรียกน้องปลายก็ได้”

“ชื่อเพราะจังครับ แปลว่าอะไร”

“แปลคืออะไรเหรอคะ” ดวงตากลมโตใสแจ๋วแฝงด้วยความฉงนนั้น ทำให้เด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาแย้มยิ้มออกมา ส่งผลให้ใบหน้านั้นน่ามองขึ้นไปอีก อีกทั้งความเข้มขรึมที่มีก่อนหน้านั้นเหมือนสลายหายไป จนเด็กหญิงรู้สึกอุ่นใจ เพราะอย่างน้อยพี่ชายคนนี้ก็ดูใจดีกว่าพี่ชายอีกคนที่เอาแต่ว่าเธอเตี้ยอยู่ตลอดเวลา

“พี่คงถามยากไป ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ส่วนพี่ชื่อพี่ภูนะครับ”

“ค่ะพี่ภู แล้วพี่ภูใจดีด้วยไหมคะ”

“ใจดีสิครับ ถ้าน้องปลายไม่ดื้อ”

“ปลายสัญญาว่าจะไม่ดื้อ ฉะนั้นพี่ภูต้องใจดีกับน้องปลายให้มาก ๆ นะคะ”

“พี่สัญญาว่าจะใจดีกับน้องปลาย”

“เย้ ๆ งั้นพี่ภูไปเล่นกับน้องปลายนะคะ”

“ได้สิครับ”

ใจดีกับน้องปลายให้มาก ๆ อย่างนั้นเหรอ ?

มันควรเป็นอย่างนั้น ถ้าไม่มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นกับครอบครัวเขาเสียก่อน

แถมตัวต้นเหตุยังเกี่ยวข้องกับเด็กหญิงตัวน้อยนามปลายพรรษาในอดีต

แม้เรื่องราวผ่านมานาน แต่ความเจ็บปวดยังกรุ่นอยู่ในใจของเขา ยิ่งเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น ก็ยิ่งเกลียด

น้องน้อยน่ารักในอดีตจางหายไป แทนที่ด้วยหญิงสาวที่แม้มีใบหน้าสวยหวาน งามซึ้ง ชวนหลงใหล ทว่าภายใต้ความใสซื่อนั้น ความจริงแล้วแอบซ่อนมารยาร้อยเล่ห์ ทำตัวน่าสงสาร ออดอ้อนจนคุณย่าของเขาเห็นใจ ให้ความช่วยเหลือทุกอย่าง แถมเข้าข้างทุกเรื่อง วันนี้นั้นถ้าเขาไม่เห็นแก่ผู้อาวุโสของไร่ ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีวันได้มาเหยียบไร่นี้เป็นอันขาด