All Chapters of ใต้ชายผ้าถุงเมีย: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 ตอกซ้ำ (NC)"มึงหยุดพูดจาทุเรศๆ แบบนี้สักทีนะ!" บุหลันเค้นเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด มือเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงพยายามผลักไดอกแกร่งออกห่าง"ทำไม รับความจริงไม่ได้รึไงวะ" เสือกล้าเค้นยิ้มหยัน แววตาดำมืดเริ่มฉายประกายความดิบเถื่อนขึ้นมาอีกระลอกเมื่อเห็นท่าทีพยศของคนใต้ร่าง"ปากบอกเกลียดกูนักหนา แต่ร่างกายมึงนี่มันซื่อตรงกว่าปากเยอะนะบุหลัน"พูดจบร่างหนาก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว มือหนาพุ่งเข้ามากระชากทึ้งผ้าห่มและเสื้อผ้าที่รุงรังออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวเนียนขาวที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิตและรอยช้ำจากเมื่อคืน"อื้อ... อย่า... พอได้แล้ว!" บุหลันตื่นตระหนกสุดขีด พยายามดึงผ้าห่มกลับมาคลุมกายแต่ช้ากว่าเสือกล้า ร่างโปร่งบางถูกกดตรึงลงกับแคร่ไม้ไผ่แข็งอีกครั้งอย่างรวดเร็ว"เมื่อคืนยังไม่เข็ดใช่ไหม งั้นวันนี้กูจะทบทวนความจำให้มึงดูอีกรอบ!" เสือกล้าคำรามเสียงต่ำในลำคอ แววตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่ถูกจุดติดขึ้นมาอย่างรวดเร็วมือแกร่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของบุหลันขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างบีบเค้นสะโพกมนและเอวบางด้วยความหมั่นไส้ระคนเร่าร้อน ความร้อนรุ่มจากต

ตอนที่ 13 พุ่งไม้กลางป่า (NC)"ทุเรศตรงไหน กูพูดความจริง!" เสือกล้าไม่รอช้า พุ่งพรวดเข้าไปคว้าข้อมือเรียวของบุหลันอย่างรวดเร็ว"ปล่อยนะ! กูบอกให้ปล่อย!" บุหลันกรีดร้องลั่น พยายามดิ้นรนสุดชีวิต ใช้เท้าถีบเข้าที่หน้าอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่แรงของคนตัวเล็กหรือจะสู้พละกำลังของจอมโจรหนุ่มได้"ดิ้นไปก็เท่านั้น ไม่มีใครผ่านมาแถวนี้หรอก!" เสือกล้ากระชากร่างโปร่งบางเข้าหาตัวอย่างแรง ก่อนจะรวบตัวขึ้นแบกพาดบ่าแล้วพุ่งตรงเข้าไปในดงพุ่มไม้ทึบหนาตาที่บังสายตาจากทางเดินอย่างมิดชิดร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนพื้นหญ้านุ่มริมตลิ่งอย่างไม่ใยดี บุหลันจุกจนพูดไม่ออก รีบพยุงตัวลุกขึ้นคลานหนี แต่เสือกล้าไวกว่า พุ่งเข้ามาทาบทับตรึงร่างไว้ใต้ร่างทันที น้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมาทำให้บุหลันหายใจแทบไม่ออก"อื้อ... ปล่อยกูนะไอ้สารเลว!" บุหลันทุบอกแกร่งอุตลุด หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความเคียดแค้นสุดซึ้ง"ปากดีนักใช่ไหม งั้นกลางแจ้งนี่แหละ กูจะจัดให้มึงสำนึกซะบ้างว่าอย่ามาเดินลอยชายยั่วยวนใครในค่ายกูอีก!" เสือกล้าคำรามเสียงต่ำในลำคอ แววตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ดิบเถื่อนมือแกร่งจัดการกระช

ตอนที่ 15 หลังม้ามันแข็ง (NC)การเดินทางผ่านพ้นเขตชายป่ารกเข้าสู่เส้นทางลัดเลาะแนวเขาที่ร่มครึ้มไปด้วยต้นไม้ใหญ่สองข้างทางไม่มีผู้คนสัญจร เนื่องจากเป็นเส้นทางลับที่พวกโจรใช้หลบหนีทหารหลวงบรรยากาศรอบข้างเงียบสงบมีเพียงเสียงกีบม้ากระทบพื้นดินและเสียงลมพัดใบไม้ไหวเสือกล้าบังคับม้าให้ลดความเร็วลงก่อนจะหันเหหัวม้าเลี้ยวลัดเลาะเข้าสู่ป่าทึบที่เงียบสงบและลับตาคนยิ่งขึ้นบุหลันที่นั่งหน้าตึงมาตลอดทางเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงหันขวับกลับมามองด้วยความระแวงและหัวใจเต้นรัว“มึงพาออกนอกเส้นทางทำไมเนี่ย ทางเข้าพระนครมันต้องตรงไปโน่นไม่ใช่รึไง!”“ใครบอกว่าจะรีบเข้าพระนครกันล่ะ” เสือกล้ากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความดิบเถื่อนอย่างชัดเจน“กูแค่อยากแวะพักเหนื่อย... และสั่งสอนคนปากเก่งเสียหน่อย”พูดจบเสือกล้าก็ดึงบังเหียนหยุดม้าใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศป่าเขาที่เงียบสงบและวังเวง ไร้ซึ่งผู้คนสัญจรผ่านไปมา“มึงจะทำบ้าอะไร ปล่อยนะโว้ย!” บุหลันตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อมือหนาเอื้อมมาคว้าจับเอวบางแล้วรวบตัวให้หันมานั่งคร่อมตักเขาในท่าเผชิญหน้าบนอานม้าตัวเดียวกันจนผ้าถุ

ตอนที่ 17 บ่อยครั้งจนลืมนึก (NC)ภายในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยเสียงหอบหายใจและแรงปะทะที่เริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ เสือกล้าไม่มีทีท่าว่าจะออมแรงเลยแม้แต่น้อย ร่างหนากดสะโพกสอบเข้าหาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว“อ๊าส์... เจ็บ... ไอ้คนบ้า...” บุหลันกรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นฟ้าด้วยความเสียวซ่านปนความระบม ความเจ็บแปลบในทีแรกถูกความเร่าร้อนแผดเผาจนมลายหายไปสิ้นร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไหวรุนแรงไปตามจังหวะกระแทกกระทั้นที่โหมซัดเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัญชาตญาณความต้องการที่ถูกกระตุ้นจากฤดูพิเศษทำให้สติของบุหลันขาดผึ่งมือเล็กที่เคยทุบตีเปลี่ยนมาจิกทึบเข้าที่แผ่นหลังแกร่งของเสือกล้าเพื่อระบายความเสียวแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย“ปากดีนักใช่ไหม ไหนลองบอกกูซิว่าเกลียดกูนักหนา ทำไมตอนนี้ถึงได้ร่อนเอวรับกูดีจังวะ!” เสือกล้าหัวเราะเยาะด้วยความสะใจแววตาคมกริบสะท้อนประกายความดิบเถื่อน มือแกร่งบีบเค้นสะโพกมนแน่นเพื่อบังคับจังหวะให้ลึกล้ำยิ่งขึ้น“อื้อ... กล้า... แรงอีก... เร็วกว่านี้...” เสียงหวานที่เคยด่าทอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่าโดยไม่รู้ตัวร่างโปร่งแอ่นสะโพกสวนรับแรงกระแทกจากคนตัวโตอย่าง

ตอนที่ 19 ย้ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่า (NC)“กูจะขังมึงไว้ให้เป็นของเล่นแก้เบื่อของกูไปจนวันตาย!”พูดจบร่างหนาก็ไม่รอให้บุหลันได้ทันตั้งตัว มือแกร่งออกแรงกระชากร่างโปร่งบางจนล้มลงไปนอนราบกับแคร่ไม้ไผ่แข็งๆ ทันที เสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ถูกฉีกกระชากออกอย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นผิวเนียนขาวที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิตและรอยแผลเป็นสะสม“อื้อ... ปล่อยนะ! กูบอกให้ปล่อย!” บุหลันตื่นตระหนกสุดขีด พยายามใช้มือทั้งสองข้างทุบตีอกแกร่งและดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อขัดขืนตามสัญชาตญาณ“ดิ้นไปก็เท่านั้น!” เสือกล้าคำรามต่ำในลำคอ ร่างหนาทาบทับลงมาตรึงร่างโปร่งไว้ใต้ร่างอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่เหนือกว่ามือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของบุหลันตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างจัดการรุกรานเข้าสู่ความต้องการที่ซ่อนอยู่ภายในบรรยากาศภายในกระท่อมแคบๆ เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นไห้ของบุหลันที่พยายามกลั้นเสียงไว้แม้ภายนอกปากจะพร่ำด่าทอและแสดงความรังเกียจเดียดฉันท์ แต่ร่างกายที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยฤดูพิเศษกลับตอบสนองต่อสัมผัสอันคุ้นเคยอย่างน่าสมเพชความเร่าร้อนและแรงอารมณ์ที่เสือกล้าโหมกระหน่ำเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในค่ำคื