Todos los capítulos de ใต้ชายผ้าถุงเมีย: Capítulo 1 - Capítulo 10

ตอนที่ 3 ชายนุ่งผ้าถุงแสงจันทร์สลัวสาดส่องลงมายังลานกว้างของชุมโจรหุบผาสิงห์ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมดึกและเสียงจิ้งหรีดเรไร เสือกล้าเดินดุ่มๆ นำขบวนลูกน้องกลับขึ้นมาถึงลานค่ายด้วยอารมณ์บูดบึ้งด้านหลังของเขาคือร่างโปร่งบางของ ‘บุหลัน’ ที่ถูกลูกน้องสองคนคุมตัวขึ้นมาบนยอดเขาแม้ร่างกายจะเพิ่งสร่างจากพิษไข้ของฤดูติดสัด แต่คนตัวเล็กกลับไม่ได้แสดงท่าทีเหนียมอายหรือยอมจำนนเลยแม้แต่น้อย“ปล่อยกู! อย่าเอามือสกปรกของพวกมึงมาแตะต้องตัวกูนะโว้ย!”เสียงแหลมใสแต่ตวาดกร้าวตวาดลั่น บุหลันสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุมของไอ้ผาด ใบหน้าขาวเนียนที่เคยซีดเซียวเมื่อยามป่วยบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังกว้างของจอมโจรหนุ่มด้วยสายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อเสือกล้าหยุดฝีเท้าลงหน้าลานกว้าง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามอง ใบหน้าคมคายดุดันเต็มไปด้วยความหงุดหงิด คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมหนา“หุบปากสิวะไอ้เด็กเวร! ขึ้นมาถึงบนนี้แล้วยังจะส่งเสียงดังหาโคตรมึงเรอะ” กล้าพูดเสียงเข้มจัด แววตากร้าวตวัดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของอีกฝ่ายร่างตรงหน้าไม่ใช่เด็กกะโปโลขี้มูกโป่

ตอนที่ 5 แทงใจดำไอความร้อนจากหน้าเตาดินเหนียวแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศโดยรอบแทบจะลุกเป็นไฟบุหลันยังคงยืนประจันหน้ากับเสือกล้าอย่างไม่ยอมลดละ เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมเต็มกรอบหน้าหวาน ไหลหยดย้อยลงตามปลายคางมน ปะปนกับคราบเขม่าควันสีดำที่เปรอะเปื้อนอยู่ทั่วตัวแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มคล้อยต่ำ แผดแสงสะท้อนท่อนไม้หนาทึบที่วางเรียงรายอยู่รอบเตาถ่าน“มึงพูดจาปากดีท้าทายกูขนาดนี้ มึงคิดว่ากูจะใจดีปล่อยให้มึงยืนลอยหน้าลอยตางั้นเหรอ” เสือกล้าพูดเสียงเรียบเย็นแต่แฝงความดุดัน แววตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับพญาเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ“ก็กูพูดความจริง!” บุหลันกระแทกเสียงตอบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างสบตากับคนตัวโตอย่างไม่เกรงกลัว“คนอย่างมึงมันก็เก่งแต่ใช้กำลัง บังคับข่มเหงคนที่ไม่มีทางสู้ นึกว่ากูจะกลัวมึงจนหัวหดเหมือนพวกลูกน้องมึงรึไง!”“หึ ปากเก่งได้ตลอดรอดฝั่งให้มันจริงเถอะมึง” เสือกล้าแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะปรายตามองไปยังกองไม้ที่ยังเหลืออยู่อีกเกือบครึ่งคันรถ“เอาไม้เข้าเตาให้หมด ก่อนที่ตะวันจะตกดิน “” ถ้าไม่เสร็จ... มึงได้เห็นดีกับกูแน่”พูดจบเสือกล้าก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน หากแต่เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนขอนไม้ใหญ่ใต้ร่

ตอนที่ 7 ฤดูติดสัตว์บรรยากาศยามวิกาลภายในกระท่อมไม้ไผ่ร้างท้ายค่ายอับทึบและวังเวง ลมหนาวพัดกรูผ่านรอยโหว่ของฝาผนังเข้ามากระทบผิวกายที่ร้อนรุ่มดั่งไฟสุมความมืดมิดโรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่เล็ดลอดผ่านช่องไม้ไผ่ลงมาสาดกระทบพื้นห้องให้พอเห็นเงาร่างที่กำลังดิ้นรนทุรนทุรายบุหลันนอนขดตัวซุกอยู่บนแคร่ไม้เก่าๆ สั่นสะท้านไปทั้งร่าง เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนเสื้อคอกระเช้าเปียกชุ่มแนบเนื้อ พิษไข้จากฤดูติดสัดแผ่ซ่านลามไปทุกอณูผิว ปลุกเร้าความต้องการขั้นรุนแรงจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนลมหายใจหอบกระเส่าหลุดรอดจากริมฝีปากที่แห้งผาก ร่างกายบอบบางบิดเร้าไปตามความต้องการที่ปะทุขึ้นในอกอย่างควบคุมไม่อยู่“อื้อ... ร้อน... ทรมาน... ฮึก...”เสียงสะอื้นไห้ปนเสียงหอบกระซิบเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง มือบางที่พองแตกจนเลือดซึมจิกทึบเข้ากับเสื่อกกขาดๆ เพื่อระบายความเจ็บปวดร้าวรานที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์ผิวเนื้อขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ากลัว กลิ่นกายหอมหวานประหลาดลอยฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้องแคบๆ ยิ่งกระตุ้นให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและดิบเถื่อนในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้ผุพังก็ถูกกร

ตอนที่ 9 รสชาติบุหลันป่า (NC)"ในเมื่อร่านนัก... กูจะจัดให้สมใจอยาก!”“อื้อ!”ร่างหนาทาบทับลงมาตรึงร่างโปร่งไว้ใต้ร่างทันที บุหลันสะท้านเฮือกเมื่อความเย็นของแคร่ไม้ปะทะกับแผ่นหลัง แต่ความร้อนจากตัวของเสือกล้ากลับแผดเผาจนต้องแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ"อื้อ... เสือกล้า..." เสียงครางหวานหลุดลอดริมฝีปากอิ่มเมื่อสะโพกหนารุกรานเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ความแน่นตึงและแรงบีบเค้นทำเอาสติที่เลือนรางอยู่แล้วยิ่งขาดผึ่ง"เรียกชื่อกูให้ดังกว่านี้สิ!" เสือกล้ากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู มือแกร่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของบุหลันขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างจัดการกับอาภรณ์ที่เหลืออยู่จนหลุดลุ่ยช่องทางด้านหลังที่ยังตึงแน่นและบอบช้ำจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ถูกความต้องการและสัมผัสร้อนรุ่มรุกรานเข้ามาทีละน้อย ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนบุหลันต้องนิ่วหน้า กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด"เจ็บ... อื้อ... มันเจ็บ..." บุหลันส่ายหน้าไปมา หยาดน้ำตาไหลรินด้วยความเจ็บปวดปนเสียวซ่านที่ตีรวนกันมั่วไปหมด ขาเรียวพยายามหุบเข้าหาเพื่อขัดขืนตามสัญชาตญาณ"เจ็บแล้วทำไมไม่ถีบกูออกล่ะวะ หืม?" เสือกล้าหัวเราะเยาะในลำคอด้วยความ