로그인공유
ตอนที่ 20 อวบขึ้นผิดตา
게시일:
2026-11-10 10:20:40
최신 챕터
ใต้ชายผ้าถุงเมีย ตอนที่ 21 ต้องไม่ใช่
ตอนที่ 21 ต้องไม่ใช่ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม ทำเอาบุหลันที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนแคร่ต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจประตูกระท่อมไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงไม้กระแทกฝาผนังดังโครมคราม เสือกล้าในร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึงตามเคย ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่นั่งห่อไหล่อยู่มุมห้องอย่างจับผิด“นั่งทำหน้าซังกะตายอะไรอยู่อีกละวะ” เสือกล้าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งไม้ใกล้ๆ ดวงตาดำมืดจ้องมองนิ่ง“วันนี้ข้าวปลาที่ให้คนเอามาให้ทำไมกินไปนิดเดียว อยากป่วยตายคาค่ายกูรึไงถึงได้ทำตัวไม่มีแรงแบบนี้”บุหลันเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายช้าๆ แววตากลมโตไหวระริกด้วยความรู้สึกอึดอัดและหวาดระแวง กลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้ามาหาเรื่องเหมือนทุกที“กูไม่ได้ป่วย... แค่รู้สึกเวียนหัวแล้วก็จะอ้วกมาตั้งแต่เช้าแค่นั้นเอง” บุหลันตอบเสียงเบา หลบสายตาดุดันของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติเสือกล้าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบนั้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปมหนา ดวงตาคมดุจ้องมองสำรวจใบหน้าซีดเซียวและเรือนร่างที่ดู
ใต้ชายผ้าถุงเมีย ตอนที่ 20 อวบขึ้นผิดตา
ตอนที่ 20 อวบขึ้นผิดตาแสงแดดยามสายสาดส่องลอดผ่านร่องฝาผนังไม้ไผ่เก่าๆ เข้ามาภายในกระท่อมร้างท้ายค่ายหุบผาสิงห์ท่ามกลางความเงียบสงบยามเช้าที่ควรจะเริ่มต้นด้วยความเหนื่อยล้าเหมือนทุกวันแต่ทว่าเช้าวันนี้กลับมีความผิดปกติบางอย่างที่ทำให้บุหลันต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างรุนแรงจนแทบตั้งตัวไม่ติดร่างโปร่งบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ คลานลงจากแคร่ไม้ด้วยความเชื่องช้า ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววสะลึมสะลือและอ่อนเพลียมือเรียวบางสั่นเทายกขึ้นกุมขมับเมื่ออาการเวียนหัวแล่นริ้วขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนภาพตรงหน้าพับกระพริบชั่วขณะเหมือนคนจะเป็นลม“อื้อ... ทำไมมันเวียนหัวแบบนี้...” บุหลันพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ริมฝีปากอิ่มซีดเซียวเม้มเข้าหากันแน่นเพื่ออดกลั้นความรู้สึกจะอ้วกที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำด้วยความทรมานสัญชาตญาณบางอย่างทำให้ร่างโปร่งต้องรีบพยุงตัวเองเซถลาไปที่มุมห้อง คว้าขันน้ำเก่าๆ มาถือไว้แทบไม่ทันก่อนที่ทุกอย่างจะอัดอั้นไม่ไหวแคก! อ้วก...เสียงสำลักและอาการจะอ้วกพะอืดพะอมดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง บุหลันทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นกระดาน ใบหน้าหวานเหเกด้วย
ใต้ชายผ้าถุงเมีย ตอนที่ 19 ย้ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่า (NC)
ตอนที่ 19 ย้ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่า (NC)“กูจะขังมึงไว้ให้เป็นของเล่นแก้เบื่อของกูไปจนวันตาย!”พูดจบร่างหนาก็ไม่รอให้บุหลันได้ทันตั้งตัว มือแกร่งออกแรงกระชากร่างโปร่งบางจนล้มลงไปนอนราบกับแคร่ไม้ไผ่แข็งๆ ทันที เสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ถูกฉีกกระชากออกอย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นผิวเนียนขาวที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิตและรอยแผลเป็นสะสม“อื้อ... ปล่อยนะ! กูบอกให้ปล่อย!” บุหลันตื่นตระหนกสุดขีด พยายามใช้มือทั้งสองข้างทุบตีอกแกร่งและดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อขัดขืนตามสัญชาตญาณ“ดิ้นไปก็เท่านั้น!” เสือกล้าคำรามต่ำในลำคอ ร่างหนาทาบทับลงมาตรึงร่างโปร่งไว้ใต้ร่างอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่เหนือกว่ามือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของบุหลันตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างจัดการรุกรานเข้าสู่ความต้องการที่ซ่อนอยู่ภายในบรรยากาศภายในกระท่อมแคบๆ เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นไห้ของบุหลันที่พยายามกลั้นเสียงไว้แม้ภายนอกปากจะพร่ำด่าทอและแสดงความรังเกียจเดียดฉันท์ แต่ร่างกายที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยฤดูพิเศษกลับตอบสนองต่อสัมผัสอันคุ้นเคยอย่างน่าสมเพชความเร่าร้อนและแรงอารมณ์ที่เสือกล้าโหมกระหน่ำเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในค่ำคื
ใต้ชายผ้าถุงเมีย ตอนที่ 18 นายบำเรอ
ตอนที่ 18 นายบำเรอกาลเวลาที่ผ่านพ้นไปเนิ่นนานจนล่วงเลยเข้าเกือบหนึ่งปีเต็ม นับตั้งแต่ที่บุหลันถูกลากตัวขึ้นมาอยู่บนชุมโจร ‘หุบผาสิงห์’ แห่งนี้จากเด็กหนุ่มผู้มีแววตาดื้อรั้นและเต็มไปด้วยไฟแห่งความเกลียดชัง บัดนี้กลับเหลือเพียงสภาพของเรือนร่างที่ถูกกาลเวลาและพันธนาการแห่งความจริงขัดเกลาจนจำนนต่อโชคชะตาแม้ในยามแรกเขาจะพยายามขัดขืนและต่อสู้สุดกำลังสักเพียงใด แต่ท้ายที่สุดร่างกายที่ถูกครอบงำด้วยฤดูพิเศษและอำนาจดิบเถื่อนของจอมโจรหนุ่ม ก็ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสถานะอันน่าอัปยศอดสูสถานะที่ใครต่อใครในค่ายต่างรับรู้กันดี... นายบำเรอจำยอมผู้รองรับอารมณ์และเป็นที่ระบายความใคร่ของเสือกล้าแต่เพียงผู้เดียวโดยที่ไม่มีหญิงสาวหรือใครอื่นเข้ามาแทรกกลางในชีวิตของจอมโจรหนุ่มเลยแม้แต่คนเดียวภายในกระท่อมไม้ไผ่หลังเดิมที่ทรุดโทรมตามกาลเวลา ทำให้แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านร่องฝาผนังเข้ามาเป็นลำแสงสีส้มจางๆ กระทบลงบนพื้นห้องที่ว่างเปล่าบุหลันในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ นั่งเหม่อลอยอยู่ริมขอบแคร่ไม้ ใบหน้าหวานที่เคยเปล่งปลั่งบัดนี้ซูบผอมลงถนัดตา ดวงตากลมโตคู่สวยไร้ซึ่งประกายความสดใสมีเพียงความว่างเปล่าและรอยช้
ใต้ชายผ้าถุงเมีย ตอนที่ 17 บ่อยครั้งจนลืมนึก (NC)
ตอนที่ 17 บ่อยครั้งจนลืมนึก (NC)ภายในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยเสียงหอบหายใจและแรงปะทะที่เริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ เสือกล้าไม่มีทีท่าว่าจะออมแรงเลยแม้แต่น้อย ร่างหนากดสะโพกสอบเข้าหาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว“อ๊าส์... เจ็บ... ไอ้คนบ้า...” บุหลันกรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นฟ้าด้วยความเสียวซ่านปนความระบม ความเจ็บแปลบในทีแรกถูกความเร่าร้อนแผดเผาจนมลายหายไปสิ้นร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไหวรุนแรงไปตามจังหวะกระแทกกระทั้นที่โหมซัดเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัญชาตญาณความต้องการที่ถูกกระตุ้นจากฤดูพิเศษทำให้สติของบุหลันขาดผึ่งมือเล็กที่เคยทุบตีเปลี่ยนมาจิกทึบเข้าที่แผ่นหลังแกร่งของเสือกล้าเพื่อระบายความเสียวแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย“ปากดีนักใช่ไหม ไหนลองบอกกูซิว่าเกลียดกูนักหนา ทำไมตอนนี้ถึงได้ร่อนเอวรับกูดีจังวะ!” เสือกล้าหัวเราะเยาะด้วยความสะใจแววตาคมกริบสะท้อนประกายความดิบเถื่อน มือแกร่งบีบเค้นสะโพกมนแน่นเพื่อบังคับจังหวะให้ลึกล้ำยิ่งขึ้น“อื้อ... กล้า... แรงอีก... เร็วกว่านี้...” เสียงหวานที่เคยด่าทอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่าโดยไม่รู้ตัวร่างโปร่งแอ่นสะโพกสวนรับแรงกระแทกจากคนตัวโตอย่าง
ใต้ชายผ้าถุงเมีย ตอนที่ 16 ไม่ยอมจบ
ตอนที่ 16 ไม่ยอมจบเงาดำทะมึนที่ทอดยาวทาบทับลงบนหลังคากระท่อมไม้ไผ่ร้างท้ายค่ายหุบผาสิงห์ ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัดของยามวิกาลแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านร่องฝาผนังเผยให้เห็นร่างโปร่งบางของบุหลันที่กำลังนอนซบหน้าลงกับหมอนเก่าๆ เพื่อพักผ่อนหลังจากผ่านการเดินทางอันเหน็ดเหนื่อยจากการขึ้นไปพระนครร่างกายของเขาในตอนนี้ระบมไปหมดทุกสัดส่วน โดยเฉพาะสะโพกและเรียวขาที่ยังคงหลงเหลือความจุกระบมจากการถูกกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งบนเตียงและบนหลังม้าดวงตากลมโตที่เคยดื้อรั้นปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงถึงความอ่อนเพลียที่สะสมมาหลายวันทว่าความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน...แอ๊ด... เสียงบานประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบงัน ร่างหนาของเสือกล้าก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าเงียบกริบดั่งพญาเสือย่องล่าเหยื่อแววตาดำมืดกวาดมองร่างโปร่งที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ กลิ่นกายหอมหวานประหลาดที่ลอยวนเวียนอยู่ในห้องแคบๆ ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ยังไม่มอดดับลงให้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งเสือกล้าแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ“เพิ่งจะกลับมาจากพระนครเหนื่อยๆ แท้ๆ
다른 추천
รักนี้...ไม่จำกัดนิยาม
หลงเวลา /จู้หมิง1.3K 조회수ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย
แมวขนยุ่ง1.9K 조회수หยกมังกร คุณหนูใหญ่ตระกูลหยาง
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้4.5K 조회수เพียงชั่ววูบเดียว [MPREG]
DILEMMA 283.1K 조회수หัวใจศิขริน
บาริสต้าสายรุ้ง464 조회수ดวงดาวของนที
Sun flower🌻231 조회수จะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน
มกรา / M@kara/u-mauma649 조회수ชีพจรซ่อนรัก
พิมพ์ใจ300 조회수
