ใต้ชายผ้าถุงเมีย

ตอนที่ 1 หมาติดสัด

ควันไฟจากลานกลางค่ายโจรลอยเอื่อยคลุ้งปนกลิ่นเหล้าสาโทและเหงื่อไคลดิบเถื่อนของพวกผู้ชายฉกรรจ์

ชุมโจร ‘หุบผาสิงห์’ ตั้งตระหง่านอยู่บนแนวสันเขาขาด ล้อมรอบด้วยหน้าผาสูงชันและป่ารกฃที่พวกตำรวจหรือชาวบ้านทั่วไปจะหาทางบุกขึ้นมาได้

ที่นี่ไม่มีขื่อมีแป มีเพียงกฎข้อเดียวคือคำสั่งของ ‘เสือกล้า’ จอมโจรหนุ่มร่างยักษ์ผู้ครอบครองรอยสักพยัคฆ์คำรามพาดเต็มแผ่นหลังหนา

“เฮ้ย เทเหล้ามาอีกสิวะ ชักช้าจริงมึง!”

เสียงห้าวตวาดลั่นลานไม้ เสือกล้ายกเท้าข้างหนึ่งเหยียบพาดบนตั่งไม้สักตัวใหญ่ มือหนาคว้าจอกเหล้าดินเผาขึ้นกรอกลงคออึกๆ จนหยดเหล้าสีใสไหลหยดเลอะคางสากที่มีไรเคราเขียวครึ้ม

นัยน์ตาดุดันปานสัตว์ป่ากวาดมองพวกลูกน้องที่กำลังจับกลุ่มเฮฮาชำแหละเนื้อเก้งอยู่รอบกองไฟ

ในสายตาของคนนอก เสือกล้าคือมหาโจรเลือดเย็นที่ใครได้ยินชื่อก็ต้องหัวหด

แต่สำหรับคนในค่ายแถบเชิงเขาด้านล่าง... มันก็คือไอ้เด็กเปรตสันดานดิบที่โตมาพร้อมกับความปากหมาหาใครเปรียบไม่ได้

“พี่กล้า... ไอ้ผาดมันเอากระสุนลูกซองมาส่งแล้วนะพี่ จะให้เก็บเข้าคลังเลยไหม” เสียงลูกน้องคนสนิทเดินก้มหัวเข้ามารายงาน

“เออ เก็บไปสิวะ จะถามหาพ่อมึงเรอะ เรื่องแค่นี้ก็ต้องให้กูบอก” กล้าปรายตามองอย่างหงุดหงิดพลางพ่นลมหายใจทิ้งทางจมูก

ทว่ายังไม่ทันที่บรรยากาศจะเงียบลง เสียงฝีเท้าซอยถี่ปนเสียงหอบเหนื่อยก็ดังขึ้นจากทางบันไดไม้ไผ่ที่พาดขึ้นสู่ลานเรือนใหญ่

ชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งเดินโซซัดโซเซขึ้นมาด้วยสภาพกระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าป่านมอซอเปรอะเปื้อนโคลนสีแดง

นั่นมัน ‘ลุงคำ’ กับ ‘ป้าแก้ว’ ชาวบ้านตีนเขาที่เคยแอบส่งข้าวส่งน้ำให้ค่ายโจรมาตั้งแต่รุ่นพ่อของเสือกล้า

“ไอ้เสือ... ไอ้เสือกล้า ช่วยด้วยเถอะมึง!”

เสียงป้าแก้วสั่นเครือ ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา แกแทบจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นกระดานทันทีที่ก้าวพ้นบันไดมาได้

ลุงคำผู้เป็นผัวเองก็รีบทรุดตัวลงนั่งยกมือไหว้ท่วมหัว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังอย่างเห็นได้ชัด

เสือกล้าชะงักจอกเหล้าในมือ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมหนา จ้องมองร่างของคนแก่ทั้งสองด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายระคนรำคาญ

“อะไรของพวกเอ็งอีกล่ะลุงคำ ป้าแก้ว วิ่งหน้าตื่นขึ้นมาบนค่ายกูทำห่าอะไร ใครตามล่าพวกมึงมารึไง” เสือกล้าถามเสียงห้วนจัด วางจอกเหล้ากระแทกลงบนตั่งเสียงดังตึง

“ไม่มีใครล่าหรอกไอ้เสือ... แต่... แต่ไอ้บุหลัน”

“มัน...” ลุงคำละล่ำละลักพูด ลำคอตีบตันจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก

พอได้ยินชื่อ ‘บุหลัน’ แววตาคมกริบของเสือกล้าก็พลันกระตุกวูบ ภาพในอดีตสมัยยังเป็นไอ้เด็กหัวโจกวิ่งเล่นอยู่ตีนเขาแล่นเข้ามาในหัวทันที

ไอ้บุหลัน... เด็กผู้ชายตัวขาวผอมกะหร่อง หน้าตาก็จิ้มลิ้มพริ้มเพราเหมือนเด็กผู้หญิงไม่มีผิด แถมร่างกายมันยังประหลาดกว่าชาวบ้านเขา ผิวพรรณเนียนละเอียด

และที่สำคัญคือแม่มันชอบจับมันนุ่งผ้าถุงลายดอกอยู่บ้าน เพราะไอ้เด็กนั่นมันบอบบางขี้โรค ใส่กางเกงผ้าหยาบแล้วผื่นขึ้น

และนั่นก็คือเป้าหมายชั้นดีในการแกล้งของไอ้กล้าในวัยเด็ก

‘เฮ้ย! ดูไอ้บุหลันดิวะ มึงเป็นผู้ชายห่าอะไรใส่นุ่งผ้าถุงเหมือนแม่มึงวะ!’ เสียงหัวเราะเยาะของตัวเขาในวัยสิบสองขวบดังลั่นลานวัด พร้อมกับมือที่ยื่นไปกระตุกชายผ้าถุงจนอีกฝ่ายล้มก้นจ้ำเบ้า

‘ฮึก... พี่กล้า อย่าแกล้งบุหลัน บุหลันเจ็บนะ!’ ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากอิ่มสีสดเบะออก ร้องไห้งอแงจนตัวสั่นเทา

‘เจ็บก็ร้องไปสิวะ ไอ้กะเทย! แน่จริงก็วิ่งมาต่อยกูดิ!’

เขายังจำได้ดีถึงแววตาตัดพ้อปนเคียดแค้นของไอ้เด็กตัวขาวนั่น มันกำหมัดแน่นแต่ทำอะไรเขาไม่ได้ ได้แต่นั่งกอดเข่าสะอื้นไห้ให้เขากับพวกเด็กเวรหัวเราะเยาะจนสะใจ...

นั่นคือความทรงจำสุดท้ายก่อนที่เขาจะหนีขึ้นเขามาจับปืนเป็นโจรเต็มตัว ไม่ได้เจอมันอีกเลยตั้งหลายปี

“ไอ้บุหลันมันทำไม มันยังไม่เลิกนุ่งผ้าถุงอีกรึไง” กล้าแค่นยิ้มเหี้ยม แววตาเยาะเย้ยผุดขึ้นมาบนใบหน้าคมคาย

“ถ้ามันโดนใครรังแก ก็พามันไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านโน่น กูเป็นโจร ไม่ใช่ศาล”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกโว้ยไอ้กล้า!” ป้าแก้วร้องไห้โฮ คลานเข่าเข้ามาใกล้ตั่งไม้ มือที่สั่นเทาเอื้อมมาเกาะขากางเกงของจอมโจรหนุ่ม

“ไอ้บุหลัน... มันเข้าฤดูแล้ว!”

คำว่า ‘เข้าฤดู’ ทำเอาพวกโจรลูกน้องที่นั่งกินเหล้าอยู่รอบๆ ถึงกับเงียบกริบ บางคนหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“เข้าฤดู?” กล้าเลิกคิ้วสูง สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดปนงุนงง

“ฤดูอะไรของมึงวะ คนนะเว้ยไม่ใช่หมาไม่ใช่แมว จะมาเข้าฤดูบ้าบออะไร”

“มันเป็นจริงๆ ไอ้กล้า มึงก็รู้ว่าสายเลือดฝั่งแม่กูมันมีพวกคนพิเศษอยู่... ไอ้บุหลันมันมีกลิ่น มีไข้ ร่างกายมันร้อนรุ่มทรมานจนไม่ได้สติมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว!” ป้าแก้วละล่ำละลักบอก น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะ

“กลิ่นกายของมัน... หวานฉ่ำจนลอยฟุ้งไปทั่วชายป่าตีนเขาแล้ว”

“ตอนนี้พวกพรานเถื่อนกับพวกสวะกักขฬะมันเริ่มได้กลิ่น ชะเง้อชะแง้ด้อมๆ มองๆ รอบกระท่อมกูเต็มไปหมด!”

“ใช่ไอ้เสือ... ขืนปล่อยไว้แบบนี้ กระท่อมกูแตกแน่”

“พรุ่งนี้เช้าไอ้บุหลันคงโดนพวกหมาล่าเนื้อตีนเขารุมขย้ำเละเทะจนไม่เหลือซากแน่ๆ!” ลุงคำก้มกราบลงกับพื้นไม้เสียงดังโป๊ก แววตาของคนเป็นพ่อมีแต่ความเวทนาและหวาดกลัวสุดขีด

เสือกล้าพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด สันกรามหนาบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน

“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง จะให้กูยกพวกไปยิงไอ้พวกสวะพวกนั้นทิ้งให้หมดรึไงวะ เสียเวลากูชิบหาย”

“ไม่ใช่แค่ไปไล่พวกมัน...” ป้าแก้วเงยหน้าขึ้นมา สบสายตากับจอมโจรหนุ่มตรงๆ แววตาของนางสั่นระริกแต่ก็แฝงความเด็ดเดี่ยว

“กู... กูอยากให้มึง เอาไอ้บุหลันมาอยู่ที่นี่”

“ช่วยปลดปล่อยมันทีเถอะไอ้เสือ”