All Chapters of ใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ: Chapter 1 - Chapter 5

บทนำ ความหนาวมาก่อนสิ่งอื่นใดมันไม่ใช่ความหนาวของลมหนาวเดือนสิบสองที่พัดผ่านพระที่นั่งฉางเล่อ ไม่ใช่ความเย็นของถ้วยสุราพิษที่เผลอไหลลงคอเมื่อคืนก่อนสิ้นใจ แต่เป็นความหนาวที่เกาะแน่นอยู่ในกระดูก ชื้นแฉะและเหม็นสาบโคลน ราวกับมีมือนับร้อยดึงนางลงไปในที่มืดที่ไม่มีก้นบึ้งหยางฟ่านเยว่สำลักน้ำเฮือกใหญ่ปอดของนางแสบราวถูกไฟเผา นางพยายามลืมตา แต่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน มีเพียงแสงสลัวและเงาของใบบัวใหญ่ ๆ ที่กลบอยู่เหนือศีรษะ นางตะเกียกตะกายไปทางที่มีแสง ฝ่ามือสัมผัสโคลนเหนียว นิ้วเรียวเล็กเกินกว่าที่ควรเป็นนิ้วของใครกันความคิดนั้นผ่านเข้ามาเพียงแวบเดียว แล้วถูกกลืนหายไปในสัญชาตญาณที่อยากมีชีวิตอยู่"คุณหนู! คุณหนูอยู่ตรงนั้น! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยคุณหนูที!"เสียงแหลมสั่นเครือของหญิงสาวคนหนึ่งดังมาจากริมสระ นางพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายถีบขาจนพ้นผิวน้ำ เสียงเชือกกระแทกน้ำแตกกระเซ็นแตกฟอง นางคว้าเชือกไว้แน่น ก่อนจะถูกลากขึ้นสู่ขอบสระที่ปูด้วยหินเรียบฟ่านเยว่ถูกสาวใช้ช่วยประคองวางลงบนพื้น นางไอสำลักน้ำออกมาจนตัวโยน น้ำเขียว ๆ ปนเศษใบบัวไหลออกจากปาก เสียงผู้คนล้อมรอบดังอื้ออึง บ้างร้องไห้ บ้างสวด

ห้องที่ชุนเถาพานางกลับมาหลังเสร็จสิ้นการตรวจของหมอใหญ่โตกว่าที่ฟ่านเยว่คาดไว้ แต่ก็เทียบไม่ได้กับจวนองค์หญิงใหญ่ ยามก้าวเท้า หน้าอกซีกซ้ายกลับปวดรัดแน่น คล้ายกับว่าสถานที่แห่งนี้เคยทำให้เจ็บช้ำน้ำใจนักหากเพียงครู่ภาพความทรงจำในคืนเข้าหอลอยวาบเข้ามาในทันที ความโดดเดี่ยวที่ถูกทิ้งขว้างร่างเดิมที่เคยถือว่าเป็นบุตรสาวภรรยาเอกมีหรือจะทนรับความอัปยศได้ฟ่างเยว่ถอนหายใจหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะกวาดตามองอย่างละเอียดอีกครั้งเตียงไม้จันทน์แกะสลักลายดอกโบตั๋น ม่านผ้าไหมสีชมพูกลีบบัว หมอนปักด้ายทองสามใบเรียงกันอย่างประณีตจนดูเหมือนไม่เคยมีใครหนุน บนโต๊ะเครื่องแป้งมีตลับเครื่องประทินโฉมวางเรียงแน่นจนล้น แต่ในตู้หนังสือมุมห้องมีเพียงเล่มเดียว เป็นนิยายรักเล่มบางที่ปกยับเยินเพราะถูกเปิดอ่านซ้ำ แตกต่างจากหนังสือพิชัยสงคราม รวมบทกวี นี่คือห้องของหญิงสาวที่พยายามเติมเต็มบางอย่างที่ขาดหายไป แต่ไม่เคยรู้ว่าอะไรกันแน่"คุณหนูดื่มยานี้ให้หมดนะเจ้าคะ" ชุนเถายกชามยาสีน้ำตาลเข้มที่ยังมีควันลอยขึ้นมา"ท่านหมอบอกว่าไม่มีอะไรร้ายแรง แต่คุณหนูสำลักน้ำมาก ต้องระวังไข้ขึ้น"ฟ่านเยว่รับชามมาจิบช้า ๆ ขมจนลิ้นชา แต่

ก่อนเที่ยงเล็กน้อย ห้องรับแขกของเรือนเซี่ยเงียบจนได้ยินเสียงน้ำเดือดในกาที่อยู่มุมห้องจ้าวเหวินซานนั่งอยู่ที่ที่นั่งซ้ายมือ ชายวัยห้าสิบเศษในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้ากลมอวบแต่ซีดเผือด มือสองข้างกำถ้วยชาแน่นจนข้อนิ้วขาว ท่านผู้เฒ่าฉินนั่งฝั่งตรงข้าม ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ หลังตรงเหมือนไม้บรรทัด และดวงตาแหลมคมที่เคยตัดสินคดีมานับพันไม่เคยพลาดรายละเอียดแม้แต่น้อยส่วนเซี่ยเยี่ยนยืนอยู่ข้างหน้าต่างด้วยชุดสีเทาเรียบ ไม่ใช่ชุดขุนนาง เห็นได้ชัดว่าถูกเรียกกลับจากกรมต้าหลี่ซื่อโดยไม่ได้ตั้งตัว เขาไม่ได้นั่ง ไม่ได้พูด เพียงมองสวนด้านนอกเหมือนไม่ได้สนใจใครในห้อง และยังมีสตรีแซ่เจียงในชุดผ้าไหมชั้นดี ผู้เป็นญาติผู้น้องฝั่งมารดา ยืนอยู่อีกฝั่งฟ่านเยว่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่นุ่มนวลและมั่นคง นางสวมชุดสีฟ้าอ่อนเรียบ ๆ ที่เลือกเองจากตู้เสื้อผ้า ผมเกล้าต่ำไม่ประดับเครื่องทองแม้ชิ้นเดียว แตกต่างจากภาพคุณหนูเจ้าที่ทุกคนเคยเห็นราวฟ้ากับดิน ทุกสายตาหันมามองพร้อมกัน"ท่านพ่อ ท่านผู้เฒ่าฉิน" นางย่อตัวคำนับอย่างงดงามตามธรรมเนียม ท่วงท่าไร้ที่ติจนท่านผู้เฒ่าฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับพยายามนึกว่าเคยเห็นกิริยา