บทที่4

ก่อนเที่ยงเล็กน้อย ห้องรับแขกของเรือนเซี่ยเงียบจนได้ยินเสียงน้ำเดือดในกาที่อยู่มุมห้อง

จ้าวเหวินซานนั่งอยู่ที่ที่นั่งซ้ายมือ ชายวัยห้าสิบเศษในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้ากลมอวบแต่ซีดเผือด มือสองข้างกำถ้วยชาแน่นจนข้อนิ้วขาว ท่านผู้เฒ่าฉินนั่งฝั่งตรงข้าม ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ หลังตรงเหมือนไม้บรรทัด และดวงตาแหลมคมที่เคยตัดสินคดีมานับพันไม่เคยพลาดรายละเอียดแม้แต่น้อย

ส่วนเซี่ยเยี่ยนยืนอยู่ข้างหน้าต่างด้วยชุดสีเทาเรียบ ไม่ใช่ชุดขุนนาง เห็นได้ชัดว่าถูกเรียกกลับจากกรมต้าหลี่ซื่อโดยไม่ได้ตั้งตัว เขาไม่ได้นั่ง ไม่ได้พูด เพียงมองสวนด้านนอกเหมือนไม่ได้สนใจใครในห้อง และยังมีสตรีแซ่เจียงในชุดผ้าไหมชั้นดี ผู้เป็นญาติผู้น้องฝั่งมารดา ยืนอยู่อีกฝั่ง

ฟ่านเยว่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่นุ่มนวลและมั่นคง นางสวมชุดสีฟ้าอ่อนเรียบ ๆ ที่เลือกเองจากตู้เสื้อผ้า ผมเกล้าต่ำไม่ประดับเครื่องทองแม้ชิ้นเดียว แตกต่างจากภาพคุณหนูเจ้าที่ทุกคนเคยเห็นราวฟ้ากับดิน ทุกสายตาหันมามองพร้อมกัน

"ท่านพ่อ ท่านผู้เฒ่าฉิน" นางย่อตัวคำนับอย่างงดงามตามธรรมเนียม ท่วงท่าไร้ที่ติจนท่านผู้เฒ่าฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับพยายามนึกว่าเคยเห็นกิริยานี้ที่ไหน

"ขออภัยที่เชิญท่านมาโดยไม่ทันได้เตรียมการ ข้ามีเรื่องจะเรียนต่อผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายด้วยตัวเอง"

"เหยาเหยา" จ้าวเหวินซานรีบพูด เสียงสั่นเล็กน้อย

"บ่าวรับใช้พึ่งมารายงาน..เจ้าเพิ่งฟื้นจากไข้ ไยเจ้าไม่พักผ่อน มีเรื่องอะไรค่อยพูดทีหลังก็ได้"

"ข้ารอไม่ได้เจ้าค่ะ" ฟ่านเยว่เงยหน้า สบตาเซี่ยเยี่ยนที่เพิ่งหันมาเป็นครั้งแรก ก่อนจะตรงไปยังท่านผู้เฒ่าฉิน

"ข้าขอยื่นเรื่องหย่าต่อใต้เท้าเซี่ย"

คำพูดนั้นตกลงกลางห้องเหมือนก้อนหินตกในบ่อน้ำนิ่ง

ถ้วยชาในมือจ้าวเหวินซานเอียงจนน้ำร้อนกระฉอกลงบนแขนเสื้อ เขาไม่ทันสะดุ้ง สายตาเบิกกว้างมองลูกสาวสุดที่รักราวกับเห็นผี

"เจ้า... เจ้าพูดอะไร"

"ข้าขอหย่า" ฟ่านเยว่กล่าวซ้ำเสียงเรียบ

"ตามกฎหมายต้าเซี่ย สามีภรรยาที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้อาจขอเหอหลีได้ด้วยการยินยอมของทั้งสองฝ่าย ข้าเห็นว่าชีวิตสมรสสามปีนี้ไม่เป็นสุขสำหรับทั้งข้าและใต้เท้าเซี่ย ท่านจะได้ไม่ต้องทนกับพฤติกรรมของข้า ส่วนข้าเองก็ไม่ต้องทนใบหน้าบูดบึ้งของท่าน เราทั้งคู่ต่างไม่ต้องทรมานกันและกันอีกต่อไป จึงขอปลดภาระให้ทั้งสองฝ่าย"

"เหลวไหล!" เจ้าเหวินซานลุกพรวด หน้าแดงก่ำ

"เจ้าเมาหรือยังไม่หายไข้! เมื่อปีก่อนที่เซี่ยเยี่ยนเคยพูดถึงเรื่องหย่า เจ้าเองคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ร้องไห้จนสลบขอไม่ให้หย่า เจ้าจำไม่ได้หรือ!"

ฟ่านเยว่นิ่งไปเสี้ยววินาที

จริงหรือ

เสียงนั้นผุดขึ้นในใจนาง ไม่ใช่ความสงสัยในคำพูดของบิดา แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่ซ่อนอยู่ใต้นั้น นางสัมผัสถึงบางอย่างที่ผิดปกติในแววตาของเจ้าเหวินซาน ไม่ใช่ความโกรธของพ่อที่ห่วงชื่อเสียงลูก แต่เป็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น

"ท่านพ่อ" นางกล่าวเสียงอ่อนลงแต่ไม่ถอย

"เมื่อปีก่อนเป็นข้าที่ตาบอดเอง แต่..ท่านพ่อ..ข้าไม่อาจใช้ชีวิตอย่างนั้นต่อไปได้ ข้าเรียนรู้แล้วว่ารักที่ฝืนบีบอีกฝ่ายให้อยู่ด้วยกันก็มีแต่ทำลายทั้งสองคน ข้าขอคืนอิสรภาพให้ใต้เท้าเซี่ยและขอคืนอิสรภาพให้ตัวข้าเองด้วย"

ท่านผู้เฒ่าฉินวางถ้วยชาลงเบา ๆ ดวงตาแหลมคมจ้องนางไม่วางตา

"คุณหนูเจ้า" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงช้า ๆ

"ข้าเป็นพยานงานสมรสของเจ้ากับเซี่ยเยี่ยนเมื่อสามปีก่อน ข้าจำได้ว่าวันนั้นเจ้าพูดว่าจะรักเขาไปจนวันตาย เจ้าบอกว่านี่คือเรื่องที่เจ้าตัดสินใจเอง หาใช่เพียงเพราะพระราชโองการ ตอนนี้เจ้าเปลี่ยนใจแล้วหรือ"

ก็ตอนนั้นร่างเดิมโง่งมอย่างไรเล่า อันใดคือรักกันจนวันตาย..คำพูดเช่นนี้ก็ช่างกล้าพูดออกมาได้

นางฝืนยกยิ้ม ก่อนจะตอบตรง ๆ ไปว่า

"เจ้าค่ะ" คล้ายกับว่าประโยคจะห้วนเกินไป ฟ่านเยว่จึงอธิบายต่ออีกหนึ่งประโยค

"ข้าไม่ปฏิเสธว่าเคยพูดเช่นนั้น แต่คำพูดของเด็กสาวที่ยังไม่รู้จักโลก ไม่อาจผูกมัดผู้หญิงที่เติบโตขึ้นได้ตลอดชีวิต จริงไหมใต้เท้าเซี่ย?"

คำพูดที่ดูท้าทาย มีผลให้ทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง ทุกสายตาหันไปยังเซี่ยเยี่ยนเป็นสายตาเดียวกัน

เขายังยืนอยู่ที่เดิม แสงจากหน้าต่างทำให้ใบหน้าเขาครึ่งหนึ่งอยู่ในเงา ฟ่านเยว่เห็นเพียงเส้นกรามที่ตึงเกร็งและนิ้วที่กำชายเสื้อไว้แน่นจนผ้าย่น

เขาไม่ได้ตื่นเต้น ไม่ได้ดีใจ แต่ก็ไม่ได้โกรธ

เขาดูเหมือนคนที่เพิ่งได้ยินสิ่งที่ตนไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน

"ข้าไม่ลงนาม" เขากล่าวในที่สุด

เสียงของเขาเรียบจนฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใดซ่อนอยู่

เจ้าเหวินซานถอนหายใจโล่งอก ทรุดตัวกลับลงนั่ง ท่านผู้เฒ่าฉินเลิกคิ้วเล็กน้อยเหมือนไม่แปลกใจ แต่ฟ่านเยว่กลับรู้สึกว่าผิดปกติ

นางเตรียมใจไว้ว่าเขาอาจลังเล อาจถามเหตุผลหรืออาจเยาะเย้ย แต่นางไม่ได้เตรียมใจไว้สำหรับการปฏิเสธที่รวดเร็วและเด็ดขาดเช่นนี้

เขารังเกียจร่างเดิมขนาดนั้น เหตุใดถึงไม่ยอมหย่าเล่า?

"ใต้เท้า" นางกัดฟันเอ่ยเสียงนิ่ง

"ท่านเองก็ไม่ได้ต้องการข้า ท่านนอนที่หอหนังสือมาสามปี ท่านเย็นชากับข้าต่อหน้าผู้คน ท่านมีเหตุผลอะไรที่จะไม่ยอมปล่อยข้าไป"

เซี่ยเยี่ยนหันมาเต็มตัวเป็นครั้งแรก ดวงตาดำสนิทจับจ้องนางตรง ๆ ไม่มีความรังเกียจที่เห็นเมื่อวาน ไม่มีแววเย็นชาเหมือนก่อน มีเพียงบางอย่างที่ลึกเกินกว่านางจะอ่านออก

"เพราะนี่คือพระราชโองการพระราชทานสมรส" เขากล่าวช้า ๆ