تسجيل الدخولمشاركة
บทที่2
تاريخ النشر:
2026-11-10 13:08:10
أحدث فصل
ใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ บทที่4
ก่อนเที่ยงเล็กน้อย ห้องรับแขกของเรือนเซี่ยเงียบจนได้ยินเสียงน้ำเดือดในกาที่อยู่มุมห้องจ้าวเหวินซานนั่งอยู่ที่ที่นั่งซ้ายมือ ชายวัยห้าสิบเศษในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้ากลมอวบแต่ซีดเผือด มือสองข้างกำถ้วยชาแน่นจนข้อนิ้วขาว ท่านผู้เฒ่าฉินนั่งฝั่งตรงข้าม ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ หลังตรงเหมือนไม้บรรทัด และดวงตาแหลมคมที่เคยตัดสินคดีมานับพันไม่เคยพลาดรายละเอียดแม้แต่น้อยส่วนเซี่ยเยี่ยนยืนอยู่ข้างหน้าต่างด้วยชุดสีเทาเรียบ ไม่ใช่ชุดขุนนาง เห็นได้ชัดว่าถูกเรียกกลับจากกรมต้าหลี่ซื่อโดยไม่ได้ตั้งตัว เขาไม่ได้นั่ง ไม่ได้พูด เพียงมองสวนด้านนอกเหมือนไม่ได้สนใจใครในห้อง และยังมีสตรีแซ่เจียงในชุดผ้าไหมชั้นดี ผู้เป็นญาติผู้น้องฝั่งมารดา ยืนอยู่อีกฝั่งฟ่านเยว่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่นุ่มนวลและมั่นคง นางสวมชุดสีฟ้าอ่อนเรียบ ๆ ที่เลือกเองจากตู้เสื้อผ้า ผมเกล้าต่ำไม่ประดับเครื่องทองแม้ชิ้นเดียว แตกต่างจากภาพคุณหนูเจ้าที่ทุกคนเคยเห็นราวฟ้ากับดิน ทุกสายตาหันมามองพร้อมกัน"ท่านพ่อ ท่านผู้เฒ่าฉิน" นางย่อตัวคำนับอย่างงดงามตามธรรมเนียม ท่วงท่าไร้ที่ติจนท่านผู้เฒ่าฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับพยายามนึกว่าเคยเห็นกิริยา
ใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ บทที่3
ชุนเถาลังเลครู่หนึ่ง"บัญชีเรือนอยู่กับพ่อบ้านจางเจ้าค่ะ ส่วนสมุดบันทึกของคุณหนู... ข้าไม่แน่ใจว่าคุณหนูเก็บไว้ที่ไหน คุณหนูไม่ได้เขียนมานานแล้ว""งั้นไปเอาบัญชีก่อน" ฟ่านเยว่สั่ง"ส่วนสมุดบันทึก ข้าจะหาเอง"พอชุนเถาออกไป ห้องก็เงียบ ฟ่านเยว่ลุกขึ้นจากเตียงช้า ๆ ขายังอ่อน แต่ใจนางนิ่งสงบ นางเดินสำรวจห้องอย่างช้า ๆ เปิดลิ้นชักทีละอัน เจอเครื่องประดับ ตั๋วเงิน จดหมายรักที่ไม่ได้ส่ง และใบเสร็จร้านขายสุราที่กองรวมกันเป็นตั้งตั๋วเงินหลายใบมีชื่อ ‘มู่หลิน’ ปรากฏอยู่นางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน ลายมือกลมกลึงแต่เขียนตัวอักษรผิดหลายแห่ง เป็นลายมือของคนที่ไม่เคยได้เรียนอย่างจริงจังถึงนักแสดงหลิน ขอบคุณที่ท่านร้องเพลงให้ข้าฟัง ข้าไม่ได้หมายความอย่างที่คนเขาพูดกัน ข้าแค่อยากมีใครสักคนที่ยอมมองหน้าข้า...รับฟังคำพูดของข้าเนื้อหาต่อจากนั้น เต็มไปด้วยความเวิ่นเว้อ เรียกร้องของสตรีเอาแต่ใจที่ถูกขังในห้องหอ ฟ่านเยว่อ่านจนจบแล้ววางจดหมายกลับที่เดิมไม่ใช่ชู้รักเป็นแค่คนเหงาที่ใช้เงินซื้อความรักจากผู้อื่น หากจ้าวฉางเหยาเป็นบุรุษก็คงเป็นบุรุษเสเพลธรรมดาที่ไม่ถูกคนเขียนเพลงด่า เสียดายที่ร่างเดิม
ใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ บทที่2
ห้องที่ชุนเถาพานางกลับมาหลังเสร็จสิ้นการตรวจของหมอใหญ่โตกว่าที่ฟ่านเยว่คาดไว้ แต่ก็เทียบไม่ได้กับจวนองค์หญิงใหญ่ ยามก้าวเท้า หน้าอกซีกซ้ายกลับปวดรัดแน่น คล้ายกับว่าสถานที่แห่งนี้เคยทำให้เจ็บช้ำน้ำใจนักหากเพียงครู่ภาพความทรงจำในคืนเข้าหอลอยวาบเข้ามาในทันที ความโดดเดี่ยวที่ถูกทิ้งขว้างร่างเดิมที่เคยถือว่าเป็นบุตรสาวภรรยาเอกมีหรือจะทนรับความอัปยศได้ฟ่างเยว่ถอนหายใจหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะกวาดตามองอย่างละเอียดอีกครั้งเตียงไม้จันทน์แกะสลักลายดอกโบตั๋น ม่านผ้าไหมสีชมพูกลีบบัว หมอนปักด้ายทองสามใบเรียงกันอย่างประณีตจนดูเหมือนไม่เคยมีใครหนุน บนโต๊ะเครื่องแป้งมีตลับเครื่องประทินโฉมวางเรียงแน่นจนล้น แต่ในตู้หนังสือมุมห้องมีเพียงเล่มเดียว เป็นนิยายรักเล่มบางที่ปกยับเยินเพราะถูกเปิดอ่านซ้ำ แตกต่างจากหนังสือพิชัยสงคราม รวมบทกวี นี่คือห้องของหญิงสาวที่พยายามเติมเต็มบางอย่างที่ขาดหายไป แต่ไม่เคยรู้ว่าอะไรกันแน่"คุณหนูดื่มยานี้ให้หมดนะเจ้าคะ" ชุนเถายกชามยาสีน้ำตาลเข้มที่ยังมีควันลอยขึ้นมา"ท่านหมอบอกว่าไม่มีอะไรร้ายแรง แต่คุณหนูสำลักน้ำมาก ต้องระวังไข้ขึ้น"ฟ่านเยว่รับชามมาจิบช้า ๆ ขมจนลิ้นชา แต่
ใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ บทที่1
"ใต้เท้า…คุณหนูเพิ่งฟื้น ท่านหมอยังมาไม่ถึง...""ไม่ต้องพูดแทน" เซี่ยเยี่ยนตัดบทโดยไม่หันไปมอง สายตาเขายังจับอยู่ที่ใบหน้านาง"จ้าวฉางเหยา ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย กลับห้องไปพักผ่อน อย่าให้ข้าได้ยินว่าเจ้าไปปรากฏตัวที่หอสุรา หอพนันหรือโรงงิ้วอีกก่อนครบหนึ่งเดือน มิฉะนั้นข้าจะส่งเจ้ากลับสกุลจ้าวไปอยู่กับบิดา ให้คนทั้งเมืองหลวงถ่มน้ำลายรดหน้าจนเจ้าไม่สามารถอยู่เมืองแห่งนี้ได้อีก และเลิกเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีการโง่ ๆ เช่นนี้อีก เพราะข้าจะไม่มีวันร่วมหอลงโลงกับเจ้าเป็นอันขาด" เขาพูดจบก็หมุนตัวจะเดินจากไปแต่ฟ่านเยว่เคยปกครองคนนับพันมาเกือบสิบปี นางไม่เคยปล่อยให้ใครหันหลังใส่ก่อนที่นางจะอนุญาตนางลุกขึ้นยืนช้า ๆ ด้วยขาที่ยังสั่น แล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงต่ำ"ใต้เท้าเสิ่น" ฝีเท้าของเขาหยุดชะงักมันไม่ใช่เสียงของหญิงเสเพลที่เคยร้องไห้กอดขาเขา ไม่ใช่เสียงแหลมอ้อนวอน แต่เป็นน้ำเสียงเรียบนิ่ง หนักแน่น และมีบางอย่างที่เขาคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดเขาหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาเรียวสีดำจ้องนางด้วยแววระแวงฟ่านเยว่ยกมือขึ้นปาดน้ำจากใบหน้า แล้วสบตาเขาโดยไม่หลบ"สิ่งที่ท่านเรียกว่าโอกาสครั้งสุดท้าย คำพูดกล่
ใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ บทนำ
บทนำ ความหนาวมาก่อนสิ่งอื่นใดมันไม่ใช่ความหนาวของลมหนาวเดือนสิบสองที่พัดผ่านพระที่นั่งฉางเล่อ ไม่ใช่ความเย็นของถ้วยสุราพิษที่เผลอไหลลงคอเมื่อคืนก่อนสิ้นใจ แต่เป็นความหนาวที่เกาะแน่นอยู่ในกระดูก ชื้นแฉะและเหม็นสาบโคลน ราวกับมีมือนับร้อยดึงนางลงไปในที่มืดที่ไม่มีก้นบึ้งหยางฟ่านเยว่สำลักน้ำเฮือกใหญ่ปอดของนางแสบราวถูกไฟเผา นางพยายามลืมตา แต่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน มีเพียงแสงสลัวและเงาของใบบัวใหญ่ ๆ ที่กลบอยู่เหนือศีรษะ นางตะเกียกตะกายไปทางที่มีแสง ฝ่ามือสัมผัสโคลนเหนียว นิ้วเรียวเล็กเกินกว่าที่ควรเป็นนิ้วของใครกันความคิดนั้นผ่านเข้ามาเพียงแวบเดียว แล้วถูกกลืนหายไปในสัญชาตญาณที่อยากมีชีวิตอยู่"คุณหนู! คุณหนูอยู่ตรงนั้น! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยคุณหนูที!"เสียงแหลมสั่นเครือของหญิงสาวคนหนึ่งดังมาจากริมสระ นางพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายถีบขาจนพ้นผิวน้ำ เสียงเชือกกระแทกน้ำแตกกระเซ็นแตกฟอง นางคว้าเชือกไว้แน่น ก่อนจะถูกลากขึ้นสู่ขอบสระที่ปูด้วยหินเรียบฟ่านเยว่ถูกสาวใช้ช่วยประคองวางลงบนพื้น นางไอสำลักน้ำออกมาจนตัวโยน น้ำเขียว ๆ ปนเศษใบบัวไหลออกจากปาก เสียงผู้คนล้อมรอบดังอื้ออึง บ้างร้องไห้ บ้างสวด
قد تعجبك أيضًا
ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว344.9K وجهات النظرข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.8K وجهات النظرมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า41.5K وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า87.2K وجهات النظرบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight322 وجهات النظرชายาชนบทของอ๋องทรราช
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว841 وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ
คุณแม่แฝดสาม1.2K وجهات النظرผ่าดวงใจแม่ทัพทมิฬ
malinee58 وجهات النظر
