บทที่3

ชุนเถาลังเลครู่หนึ่ง

"บัญชีเรือนอยู่กับพ่อบ้านจางเจ้าค่ะ ส่วนสมุดบันทึกของคุณหนู... ข้าไม่แน่ใจว่าคุณหนูเก็บไว้ที่ไหน คุณหนูไม่ได้เขียนมานานแล้ว"

"งั้นไปเอาบัญชีก่อน" ฟ่านเยว่สั่ง

"ส่วนสมุดบันทึก ข้าจะหาเอง"

พอชุนเถาออกไป ห้องก็เงียบ ฟ่านเยว่ลุกขึ้นจากเตียงช้า ๆ ขายังอ่อน แต่ใจนางนิ่งสงบ นางเดินสำรวจห้องอย่างช้า ๆ เปิดลิ้นชักทีละอัน เจอเครื่องประดับ ตั๋วเงิน จดหมายรักที่ไม่ได้ส่ง และใบเสร็จร้านขายสุราที่กองรวมกันเป็นตั้ง

ตั๋วเงินหลายใบมีชื่อ ‘มู่หลิน’ ปรากฏอยู่

นางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน ลายมือกลมกลึงแต่เขียนตัวอักษรผิดหลายแห่ง เป็นลายมือของคนที่ไม่เคยได้เรียนอย่างจริงจัง

ถึงนักแสดงหลิน ขอบคุณที่ท่านร้องเพลงให้ข้าฟัง ข้าไม่ได้หมายความอย่างที่คนเขาพูดกัน ข้าแค่อยากมีใครสักคนที่ยอมมองหน้าข้า...รับฟังคำพูดของข้า

เนื้อหาต่อจากนั้น เต็มไปด้วยความเวิ่นเว้อ เรียกร้องของสตรีเอาแต่ใจที่ถูกขังในห้องหอ

ฟ่านเยว่อ่านจนจบแล้ววางจดหมายกลับที่เดิม

ไม่ใช่ชู้รัก

เป็นแค่คนเหงาที่ใช้เงินซื้อความรักจากผู้อื่น

หากจ้าวฉางเหยาเป็นบุรุษก็คงเป็นบุรุษเสเพลธรรมดาที่ไม่ถูกคนเขียนเพลงด่า เสียดายที่ร่างเดิมเป็นสตรี การกระทำของนางจึงดูผิดในสายตาผู้คนในสังคม

ฟางเยว่กลับมาที่ตู้เครื่องแป้ง เปิดลิ้นชักล่างสุดที่ฝืดจนต้องออกแรงดึง ข้างในมีกล่องไม้เล็กวางอยู่ กล่องนั้นมีกุญแจทองแดงเล็ก ๆ ล็อกไว้ แต่กุญแจเสียบค้างอยู่ที่รู ราวกับเจ้าของไม่คิดจะซ่อนจากใคร

นางเปิดออก

ข้างในคือสมุดบันทึกเล่มบางปกผ้าสีฟ้าเก่า หน้ากระดาษเหลืองจางถูกพับมุมจนยับ ตอนต้นเต็มไปด้วยถ้อยคำหวานแหววของเด็กสาวที่ตื่นเต้นกับชีวิตแต่งงาน

วันนี้ใต้เท้าเซี่ยมองข้าแล้ว... วันนี้ใต้เท้าเซี่ยกินข้าวฝีมือข้า... ต่อมาตัวอักษรเริ่มสั่น ถ้อยคำเศร้าลง ห่างหายเป็นเดือน แล้วกลับมาเขียนอีกครั้งด้วยลายมือรีบร้อน

ข้าเห็นบางอย่างที่ไม่ควรเห็น

ฟ่านเยว่ชะงัก

นางพลิกหน้าต่อไป ข้อความถูกขีดฆ่าหลายครั้ง บางประโยคถูกหมึกดำทับจนอ่านไม่ออก บางหน้าถูกฉีกทิ้งเหลือแต่รอยขาด มีเพียงหน้าสุดท้ายที่ยังอยู่ ลายมือเอียงและสั่นจนแทบเป็นเส้นเดียว

ถ้าข้าไม่ไปที่สระบัวคืนนี้ เขาบอกว่าจะ...

ประโยคขาดหายตรงนั้น

ปลายหน้ากระดาษถูกฉีกออกไปอย่างหยาบ เหลือเพียงรอยหมึกที่ลากยาวลงมุมกระดาษ ราวกับมือที่เขียนถูกกระชากออกกลางคัน

ฟ่านเยว่มองข้อความนั้นอยู่นาน แล้วพลิกข้อมือซ้ายขึ้นมาดูรอยช้ำสี่รอยที่ยังไม่จางหาย

ไม่ใช่การตกน้ำเพราะเมา

ไม่ใช่การฆ่าตัวตายเพราะอกหัก

มีคนนัดเจ้าไปที่สระ แล้วมีคนผลักเจ้าลงไป

และถ้าเจ้าของร่างนี้ เห็นบางอย่างที่ไม่ควรเห็น

ฟ่านเยว่ปิดสมุดช้า ๆ แล้วกำไว้ในมือ ความคิดเรียงตัวเป็นระเบียบเหมือนที่เคยทำเสมอเมื่ออยู่ท่ามกลางศึกที่ยังมองไม่เห็นศัตรู

ข้อแรก ร่างนี้เป็นภรรยาของเซี่ยเยี่ยน ซึ่งเป็นทั้งเด็กที่นางเลี้ยงมา และเป็นคนที่ดูเหมือนจะเกลียดเจ้าของร่างนี้เข้ากระดูก แต่ก็มีท่าทีบางอย่างที่ขัดกับความเกลียดนั้น

ข้อสอง ชื่อเสียงของนางอยู่ในจุดต่ำสุด ไม่มีใครเชื่อคำพูดของหญิงเสเพล ต่อให้นางพูดความจริง ก็ไม่มีใครฟัง

ข้อสาม ถ้าจะสืบคดีนี้ นางต้องมีอิสระและต้องมีสถานะที่คนเคารพ ซึ่งสถานะภรรยาที่ถูกสามีรังเกียจให้ไม่ได้ทั้งสองอย่าง

เสียงฝีเท้าชุนเถาดังกลับมาที่หน้าประตู พร้อมเสียงพ่อบ้านจางที่กระแอมเตรียมเข้ามาอย่างเสียมิได้ ฟ่านเยว่ซ่อนสมุดบันทึกไว้ใต้หมอนอย่างว่องไว แล้วนั่งลงที่ริมเตียงด้วยท่าทีสงบราวผืนน้ำ

ดวงตานางทอดไปยังม่านบังตาที่สะท้อนแสงเย็นยามค่ำ และในใจก็ตัดสินแล้ว

นางต้องหลุดจากชื่อภรรยาเซี่ยเยี่ยนให้ได้

ต้องหย่า!!!

ฟ่านเยว่อ่านบัญชีเรือนจนไก่ขันรอบแรก

พ่อบ้านจางส่งสมุดมาให้ถึงสามเล่มด้วยท่าทีของคนที่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮูหยินผู้ไม่เคยแตะบัญชีแม้แต่หน้าเดียวจึงอยากรู้ขึ้นมาในคืนเดียว เขากระแอมสองครั้ง ทำท่าจะเอ่ยถามแต่ก็กลืนคำกลับไป เมื่อสายตาของนางเงยขึ้นจากสมุด

สายตานั้นไม่ใช่ของหญิงเมาที่เขาเคยเห็นเป็นประจำ บรรยากาศกดดันรอบตัวนางก็ไม่คล้ายกับสตรีที่อยู่เพียงแต่ในห้องหอ

บัญชีทั้งสามเล่มบอกเรื่องราวชัดเจนกว่าคำเล่าของชุนเถา เงินเดือนของเซี่ยเยี่ยนเข้าเรือนครบทุกเดือน เงินที่สกุลจ้าวส่งมาเป็นสินสอดตามธรรมเนียมก็ยังอยู่ครบในคลังเล็ก ส่วนรายจ่ายของจ้าวฉางเหยากลับรั่วไหลเป็นทางยาว ค่าสุรา ค่าตั๋วโรงงิ้ว ค่าสินค้าจากร้านเครื่องประดับ และหนี้พนันที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกแดงพร้อมลายมือของเซี่ยเยี่ยนกำกับว่า ชำระแล้ว

และเขาไม่เคยทวงคืนแม้แต่เหรียญเดียว

ฟ่านเยว่ปิดสมุดเล่มสุดท้ายเมื่อแสงเช้าเริ่มสาดผ่านกระดาษหน้าต่าง นางนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยกับชุนเถาที่หลับฟุบอยู่ข้างโต๊ะ

"ชุนเถา ตื่นเถอะ ไปเชิญท่านพ่อของข้ามาที่เรือน และเชิญท่านผู้เฒ่าฉินด้วย บอกว่าข้ามีเรื่องสำคัญจะแจ้ง ให้มาพร้อมกันก่อนเที่ยง"

ชุนเถาสะดุ้งตื่น ตาเบิกกว้าง "ท่านผู้เฒ่าฉิน... ผู้ใหญ่ฝ่ายใต้เท้าเซี่ยน่ะหรือเจ้าคะ"

"ใช่" ฟ่านเยว่เอ่ยเรียบ ๆ "สกุลเซี่ยไม่มีญาติ ในวันแต่งงาน ท่านผู้เฒ่าฉินเป็นผู้ค้ำประกันและผู้ใหญ่ฝ่ายชาย เรื่องหย่าต้องมีผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเป็นพยาน"

ชุนเถาอ้าปากค้างอีกครั้ง ใจกระตุกวูบ

"หย่า?"

"อย่าทำหน้าอย่างนั้น" ฟ่านเยว่ยกชาขึ้นจิบ

"รีบไปเถอะ"