บทที่1

"ใต้เท้า…คุณหนูเพิ่งฟื้น ท่านหมอยังมาไม่ถึง..."

"ไม่ต้องพูดแทน" เซี่ยเยี่ยนตัดบทโดยไม่หันไปมอง สายตาเขายังจับอยู่ที่ใบหน้านาง

"จ้าวฉางเหยา ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย กลับห้องไปพักผ่อน อย่าให้ข้าได้ยินว่าเจ้าไปปรากฏตัวที่หอสุรา หอพนันหรือโรงงิ้วอีกก่อนครบหนึ่งเดือน มิฉะนั้นข้าจะส่งเจ้ากลับสกุลจ้าวไปอยู่กับบิดา ให้คนทั้งเมืองหลวงถ่มน้ำลายรดหน้าจนเจ้าไม่สามารถอยู่เมืองแห่งนี้ได้อีก และเลิกเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีการโง่ ๆ เช่นนี้อีก เพราะข้าจะไม่มีวันร่วมหอลงโลงกับเจ้าเป็นอันขาด" เขาพูดจบก็หมุนตัวจะเดินจากไป

แต่ฟ่านเยว่เคยปกครองคนนับพันมาเกือบสิบปี นางไม่เคยปล่อยให้ใครหันหลังใส่ก่อนที่นางจะอนุญาต

นางลุกขึ้นยืนช้า ๆ ด้วยขาที่ยังสั่น แล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงต่ำ

"ใต้เท้าเสิ่น" ฝีเท้าของเขาหยุดชะงัก

มันไม่ใช่เสียงของหญิงเสเพลที่เคยร้องไห้กอดขาเขา ไม่ใช่เสียงแหลมอ้อนวอน แต่เป็นน้ำเสียงเรียบนิ่ง หนักแน่น และมีบางอย่างที่เขาคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

เขาหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาเรียวสีดำจ้องนางด้วยแววระแวง

ฟ่านเยว่ยกมือขึ้นปาดน้ำจากใบหน้า แล้วสบตาเขาโดยไม่หลบ

"สิ่งที่ท่านเรียกว่าโอกาสครั้งสุดท้าย คำพูดกล่าวหาเช่นนั้น ข้าขอไม่รับ"

อันใดคือปรากฏตัวที่หอสุรา อันใดคือเที่ยวเสเพลที่หอพนัน แลโรงงิ้ว?

ช่างกล่าวหา หยามเกียรติเปิ่นกงเช่นข้าเหลือเกิน!

"และมีอีกเรื่องที่ข้าอยากถามท่าน ท่านเห็นหรือไม่ว่าเมื่อครู่ข้าตกสระได้อย่างไร"

เซี่ยเยี่ยนนิ่งไป เสียงลมพัดใบบัวไหวเบา ๆ ชุนเถาอ้าปากค้าง

"ตกเอง" เขาตอบหลังเว้นไปครู่หนึ่ง

"เจ้าเมาจนเดินไม่ตรง" สตรีขี้เมาเช่นจ้าวฉางเหยาจะมีอันใดได้ ที่เห็นวัน ๆ ก็แต่ร่ำสุรา "ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน"

"จริงหรือ"

ฟ่านเยว่เหลือบมองข้อมือซ้ายของตน ใต้แขนเสื้อเปียกที่เลื่อนขึ้น มีรอยแดงช้ำเป็นแถบสี่รอยเรียงกันอยู่บนผิวขาว รอยที่ไม่ได้เกิดจากการล้ม แต่เกิดจากนิ้วของใครบางคนที่บีบข้อมือนางไว้แน่นก่อนจะปล่อย

นางไม่ได้ชี้ให้เขาดู เพียงดึงแขนเสื้อลงช้า ๆ และยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ถึงตา

"ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน"

เซี่ยเยี่ยนยืนนิ่งอยู่นาน ในแววตาเย็นชาคู่นั้นมีบางอย่างวูบผ่านเร็วจนจับไม่ทัน อาจเป็นความสงสัย อาจเป็นความตกใจ หรืออาจเป็นเพียงภาพลวงตาเพราะแสงตะวันที่กำลังลับขอบหลังคา

"เป็นตัวข้าที่เดินเมาตกสระไปเอง หรือมีผู้กระทำกันแน่" ถ้อยคำเย็นชาผิดปกติ ส่งผลให้เซี่ยเยี่ยนนิ่งไปครู่ เขาไม่ตอบ เพียงเอ่ยเสียงต่ำ

"พานางกลับเรือน ตามหมอมาตรวจให้ละเอียด และเฝ้าอย่าให้นางออกไปไหน" กล่าวจบเขาก็เดินจากไป ไม่ยอมให้นางเอ่ยปากแก้ตัวแม้แต่คำเดียว

ฟ่านเยว่มองแผ่นหลังตรงสง่านั้นจนลับสายตา ความรู้สึกประหลาดผุดขึ้นในอก ทั้งหนักในอก ทั้งปวดร้าว ทั้งสิ่งที่ยังไม่มีชื่อเรียก

นางหันไปมองผืนน้ำที่เพิ่งสงบลง เห็นเงาของตนสะท้อนอยู่บนผิวสระ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมหวานที่ยังแดงก่ำ ริมฝีปากอิ่มเหมือนเด็กสาวที่ไม่เคยรู้จักความลำบาก นี่ไม่ใช่ใบหน้าที่นางเคยมีสักนิด

แต่ดวงตาที่มองกลับมาจากเงานั้นเป็นของนาง

ข้ายังไม่ตาย และในเมื่อยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนบีบข้อมือของร่างนี้ก่อนจะตกน้ำ ข้ออ้างของคนโง่ประเภทดื่มเหล้าตกแล้วตกสระไปเอง นางขอไม่ซื้อ มิเช่นนั้นเหตุใดกลิ่นตัวนางถึงไม่มีกลิ่นล่ะ?

เซี่ยเยี่ยน..เจ้าเป็นถึงใต้เท้าศาลต้าหลี่เหตุใดถึงกล่าวคำไม่ติตรองเช่นนี้ออกมาได้ ช่างไม่สมกับการที่ข้าเคยส่งเรียนเลย!!

ไหนจะสุราในกาวันนั้น ผู้ใดเป็นคนวางยาข้ากัน?

แม้หลักฐานจะชี้ไปที่ฮ่องเต้ ทว่านางก็ไม่เชื่อว่าพระอนุชาร่วมบิดา มารดาเดียวกันจะกล้าทรยศหักหลังนางผู้เป็นพี่สาวแท้ๆ หากวันนั้นไม่มีนางช่วยประคับประคองอยู่เบื้องหลัง บัลลังก์นี้คงได้เปลี่ยนมือนานแล้ว

"เอ่อ..คุณหนูเจ้าคะ ไปให้ท่านหมอตรวจกันเถอะนะเจ้าคะ" ซุนเถาสะกิดเตือนเสียงเบา เหตุเพราะบ่าวรับใช้้กำลังยืนกดดันเพื่อทำภารกิจที่ใต้เท้าเซี่ยมอบหมายไว้อยู่

ฟางเยว่เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหรี่ตากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"เหตุใดเจ้าเอาแต่เรียกข้าว่าคุณหนู ข้าเป็นสตรีที่แต่งงานแล้ว เจ้าควรเรียกข้าว่าฮูหยินถึงจะถูก"

จวนสกุลเซี่ยช่างไร้ขอบเขต ไร้กฎระเบียบ จนองค์หญิงใหญ่เช่นนางขัดใจนัก

"เอ่อ..เป็นคุณหนูเองนะเจ้าคะ ที่ให้บ่าวเรียกแบบนี้"

"ข้าให้เจ้าเรียก?"

"ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูบอกว่าคนเบื้องนอกจะได้ไม่รู้ว่าคุณหนูแต่งงานแล้ว เช่นนี้ก็ไม่มีใครกล้าว่าท่านเวลาออกไปเที่ยวเตร่เบื้องนอกแล้ว" ยิ่งพูดยิ่งเบา

ดี...ดีมาก

จ้าวฉางเหยาเจ้าช่างสมกับเป็นสตรีเสเพลประจำเมืองจิ้นเสียจริง เช่นนั้นถ้าข้าเปลี่ยนพฤติกรรมในทันที คนในจวนคงสงสัยกันสินะ

"จะให้บ่าวกลับไปเรียกว่าฮูหยินไหมเจ้าคะ"

"ไม่ต้อง..เจ้าอยากเรียกคุณหนูก็เรียกไปเถอะ"