บทนำ

บทนำ

ความหนาวมาก่อนสิ่งอื่นใด

มันไม่ใช่ความหนาวของลมหนาวเดือนสิบสองที่พัดผ่านพระที่นั่งฉางเล่อ ไม่ใช่ความเย็นของถ้วยสุราพิษที่เผลอไหลลงคอเมื่อคืนก่อนสิ้นใจ แต่เป็นความหนาวที่เกาะแน่นอยู่ในกระดูก ชื้นแฉะและเหม็นสาบโคลน ราวกับมีมือนับร้อยดึงนางลงไปในที่มืดที่ไม่มีก้นบึ้ง

หยางฟ่านเยว่สำลักน้ำเฮือกใหญ่

ปอดของนางแสบราวถูกไฟเผา นางพยายามลืมตา แต่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน มีเพียงแสงสลัวและเงาของใบบัวใหญ่ ๆ ที่กลบอยู่เหนือศีรษะ นางตะเกียกตะกายไปทางที่มีแสง ฝ่ามือสัมผัสโคลนเหนียว นิ้วเรียวเล็กเกินกว่าที่ควรเป็น

นิ้วของใครกัน

ความคิดนั้นผ่านเข้ามาเพียงแวบเดียว แล้วถูกกลืนหายไปในสัญชาตญาณที่อยากมีชีวิตอยู่

"คุณหนู! คุณหนูอยู่ตรงนั้น! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยคุณหนูที!"

เสียงแหลมสั่นเครือของหญิงสาวคนหนึ่งดังมาจากริมสระ นางพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายถีบขาจนพ้นผิวน้ำ เสียงเชือกกระแทกน้ำแตกกระเซ็นแตกฟอง นางคว้าเชือกไว้แน่น ก่อนจะถูกลากขึ้นสู่ขอบสระที่ปูด้วยหินเรียบ

ฟ่านเยว่ถูกสาวใช้ช่วยประคองวางลงบนพื้น นางไอสำลักน้ำออกมาจนตัวโยน น้ำเขียว ๆ ปนเศษใบบัวไหลออกจากปาก เสียงผู้คนล้อมรอบดังอื้ออึง บ้างร้องไห้ บ้างสวดภาวนา

"ฟื้นแล้ว! คุณหนูฟื้นแล้ว!"

นางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ผมเปียกชื้นแนบหน้า ผ้าไหมสีชมพูอ่อนบนตัวหนักอึ้งไปด้วยน้ำ นางพยายามยันตัวขึ้นนั่ง มือสั่นเทาจนแทบไม่มีแรง

นี่มันที่ไหน

นางจำได้ชัดเจนว่าตนตายไปแล้ว

ภาพสุดท้ายยังติดตา ห้องบรรทมที่เงียบเชียบ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสจากฝีมือพ่อครัวหลวง ทั้งยังมีฮวาเหนียงจิ๋วสุราโปรดที่น้องชายรับสั่งให้ส่งมาด้วยความรัก ผู้ที่ถือถาดคือขันทีผู้ซื่อสัตย์ที่นางเชื่อใจมาสิบปี

องค์หญิงแห่งแคว้นต้าเซี่ยขมวดหัวคิ้วเข้าหากัน

ไย..นางถึงลืมสังเกตว่าขันทีผู้นั้น ยามคุกเข่าหน้าซีดเผือด มือสั่นจนน้ำสุราสั่นไหวในถ้วย

อาจเพราะเวลานั้นนางกำลังกลุ้มใจกับว่าที่สตรีสกุลเมิ่งผู้มีสันดานงูพิษผู้นั้นจะได้แต่งเข้ามาเป็นฮองเฮาตัวจริง พระอนุชาของตนดูเหมือนจะตามมารยาผู้หญิงเหล่านั้นไม่เคยทัน มีหลายครั้งที่เราต้องมานั่งทะเลาะกันเพราะคนอื่น

เมื่อคิดถึงญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ดวงตายาวรีกลับหม่นลง ดวงใจเริ่มปวดหนึบเมื่อการคาดคะเนจะบ่งชี้ไปว่าผู้วางยาพิษอาจเป็นคนที่นางไว้วางใจที่สุด ทว่าหากในสุรากานั้นมีพิษ

เหตุใดนางยังไม่ตายเล่า?

นางเงยหน้ามองสวนที่แปลกตา ศาลาไม้สีแดงจางหลุดล่อน ต้นไม้ที่ไม่มีใครตัดแต่ง สระบัวกว้างที่ผิวน้ำยังกระเพื่อมไม่หยุด และหญิงสาวร่างผอมคนหนึ่งที่คุกเข่าอยู่ข้างนาง ใบหน้าเปียกปอนด้วยน้ำตา

"คุณหนู! คุณหนูตกใจหรือไม่เจ้าคะ บ่าวบอกแล้วว่าอย่าเดินใกล้สระ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านว่ายน้ำไม่เป็น ถ้าข้าไม่ได้ยินเสียงตกน้ำ..." สตรีในชุดสาวใช้สีซีดสะอื้นจนพูดไม่จบ

เปิ่นกงจู่เช่นข้านี้นะที่ว่ายน้ำไม่เป็น?

ข้าผู้เติบโตกับหวงซูผู้พิชิตสิบทิศ เก่งกาจทั้งกลศึก ทั้งควบม้า ร่ายรำดาบ แม้แต่ทักษะว่ายน้ำยังเกินกว่าฝีมือพื้นฐานไปไกลโข สีหน้านางเย็นชืดขึ้นทันที

ฟ่านเยว่หันไปมองสาวใช้ผู้นั้น

"เจ้าชื่ออะไร"

หญิงสาวชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกตะลึง

"คุณหนู... ข้าคือชุนเถาเจ้าค่ะ ข้าอยู่ข้างกายคุณหนูมาตั้งแต่เจ็ดขวบ คุณหนูจำข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ" เสียงสั่นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

คุณหนู?

ฟ่านเยว่ก้มมองมือตนอีกครั้ง ดวงตาสับสนขึ้นเล็กน้อย

มือคู่นี้ผิวขาวเนียน เล็บยาวย้อมสีชาด ไม่มีรอยด้านจากพู่กันและตราประทับ ไม่มีแผลเป็นเล็ก ๆ ที่นิ้วชี้ซึ่งเกิดจากครั้งที่นางเรียนยิงธนูกับเสด็จพ่อเมื่อสิบสองปีก่อน ยิ่งไม่มีรอยแผลเป็นรูปดาวตรงหลังมือซ้ายซึ่งเกิดจากการพลาดท่าเสียทีให้กับพวกชนเผ่านอกด้าน

นี่ไม่ใช่มือของนาง….

ใจของฟ่านเยว่เต้นแรงขึ้น ทว่าสีหน้ายังนิ่งสงบ นี่คือสิ่งที่ปีแล้วปีเล่าในราชสำนักสอนให้นางทำ แม้ถูกกดดันจนมุม ใบหน้าต้องไม่เผยอะไรเลย

"ชุนเถา" นางกล่าวเสียงแหบพร่า

"ข้าถามเจ้าหนึ่งข้อ และเจ้าต้องตอบตามจริง นี่คือปีใด และข้าคือใคร"

ชุนเถาสะดุ้ง น้ำตาไหลซ้ำ

"คุณหนูอย่าทำให้ข้ากลัวเลยเจ้าค่ะ นี่คือปีต้าเซี่ยปีที่สิบเก้า ท่านคือคุณหนูจ้าวฉางเหยา ภรรยาของใต้เท้าเสิ่น ท่านตกสระเมื่อครู่นี้ ข้า... ข้าไปตามหมอแล้วเจ้าค่ะ"

จ้าวฉางเหยา?

บุตรสาวภรรยาเอกขุนคลังหลวงขั้นสาม?

อาการปวดลามไปทั้งศีรษะ ภาพความทรงจำของร่างเดิมทยอยไหลเข้าไม่ประติดประต่อ จนนางสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่สติจึงย้อนกับคืนมา

ปีต้าเซี่ยที่สิบเก้า

ฟ่านเยว่นิ่งไป นางตายในปีที่สิบหก

สามปี

เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินดังขึ้นเป็นจังหวะมั่นคง ผู้คนที่ล้อมอยู่แหวกทางให้โดยอัตโนมัติ เสียงสะอื้นเงียบลงทันที ราวกับมีสิ่งหนึ่งกดอากาศให้หนักขึ้น

ฟ่านเยว่เงยหน้าขึ้น

ชายผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้านาง เขาสูงโปร่งในชุดขุนนางสีกรมท่า ปักลายนกกระเรียนที่ปลายแขน ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา คิ้วเรียวเข้มเหนือดวงตาดำสนิทที่ไม่มีแม้เงาอารมณ์ ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง

เขามองนางเหมือนมองเศษของที่ไม่มีค่า และแล้วนางก็จำเขาได้

ฟ่านเยว่รู้สึกเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางอก

เซี่ยเยี่ยน

เด็กชายผอมแห้งที่นางเก็บมาจากตรอกหลังตลาดเมื่อสิบสี่ปีก่อน ที่นั่งเขียนตำราใต้แสงตะเกียงจนเช้า ที่นางส่งเข้าเรียนสำนักหลวง ที่นางผลักดันจนก้าวสู่ตำแหน่งในกรมต้าหลี่ซื่อ

เขาโตขึ้นมาก บ่าไหล่กว้างขึ้น สายตาเย็นลง แต่เส้นคิ้วนั้นนางจำได้ไม่ผิด

"ฟื้นแล้วหรือ" เสียงของเขาเรียบราวผิวน้ำในฤดูหนาว

“โชคดีที่ชะตาชีวิตเจ้ายังไม่ขาด มิเช่นนั้นสกุลเสิ่นกับสกุลจ้าวคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“ก็ไว้บนบ่าเจ้าไง ไม่ไว้ตรงนั้นจะเอาไปไว้ที่ไหนเล่า?” อดีตองค์หญิงใหญ่สวนกลับอย่างไม่ยอมคน

ริ้วความโกรธปนระอาพาดผ่านดวงตาคมเข้ม ก่อนจะกล่าวตำหนิ

“เจ้าจะทำเรื่องอัปยศอีกกี่ครั้ง ถึงจะพอใจ หรือเจ้าคิดว่ามารยาชั้นต่ำที่เจ้าทำจะสามารถเรียกร้องความสนใจจากข้าได้?"

ผู้คนรอบข้างก้มหน้าต่ำลง ไม่มีใครกล้าสบตา

ฟ่านเยว่นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นางเห็นความรังเกียจในสายตาเขาชัดเจน ไม่ใช่การแสดง ไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เป็นความเอือมระอาที่สะสมมาหลายปี

เขาเกลียดเจ้าของร่างนี้ และเขาไม่รู้ว่าข้าอยู่ข้างใน

“เมินเสียเถิด ถึงแม้วันนี้เจ้าจะกระโดดจากกำแพงเมืองจิ้น ข้าก็ไม่มีวันจะสนใจเจ้า”

น้ำเสียงเหยีดหยามไม่ไว้หน้าใคร มีผลให้ฟ่านเยว่โกรธจนตัวสั่น ทว่าก่อนที่จะได้เอ่ยปากด่าเสียงซุนเถากลับขัดขึ้นก่อน