Semua Bab คลั่งไคล้เมียเด็ก: Bab 41 - Bab 50

แสนสิงหาคอยเหลือบมองคนตัวเล็กอยู่เป็นระยะเมื่อเธอเอาแต่นิ่งไม่พูดไม่จา เป็นแบบนี้มาสักพักใหญ่แล้ว ตั้งแต่อยู่ที่ห้างจนกระทั่งกลับมาถึงห้อง แถมสายตาที่เธอมองเขาก็ดูแปลกไป จนแสนสิงหาชักสงสัยว่าหน้าเขามีอะไรติดอยู่รึเปล่า “มองอะไรนักไม่เคยเห็นคนหล่อเหรอ” เขาเลิกคิ้วถามเสียงนิ่ง รื้อของที่ซื้อมาออกจากถุงมาวางไว้เตรียมทำมื้อเย็นในวันนี้ “คุณแสนบอกข้าวปั้นแบบนั้นทำไมคะ” ถามกล้า ๆ กลัว ๆ ใบหน้าสวยร้อนฉ่าด้วยความเขินอาย ยามนึกถึงคำพูดของเขา หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็เต้นระส่ำแถมบ้าคลั่ง หวั่นไหวกับทุกการกระทำของแสนสิงหาอย่างไม่น่าให้อภัย ใจง่ายเกินไปจริง ๆ นะคีร่า “บอกอะไร” แสนสิงหาทำเฉไฉไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคีร่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่และถ้าสังเกตดูดี ๆ จะเห็นว่าตอนนี้ใบหูของแสนสิงหากำลังขึ้นสีแดง “ก็บอกว่าคุณแสนเป็น เอ่อ” คีร่าอึกอักกระดากอายเกินกว่าจะพูดออกไปตรง ๆ “เป็นอะไร” แสนสิงหาวางมีดที่กำลังหั่นเนื้อหันมาเผชิญหน้าคีร่าตรง ๆ คีร่าถอยหลังหนีอยากลนลานเมื่อแสนสิงหาย่างสุขุมเข้ามาหาด้วยท่าทีคุกคาม “เป็นผัวเธอนะเหรอ” เลิกคิ้วถามเสียงยียวน “อ๊ะ” คีร่าร้องเสียงห

แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตาปลุกให้คนที่กำลังตกอยู่ในห้วงนิทราลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย “อ๊ะ” ความรู้สึกแรกหลังจากตื่นนอนคือความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง แค่ขยับเพียงนิดก็รู้สึกจี๊ดตรงใจกลางความเป็นสาว ความเหนื่อยล้าจากบทรักหนักหน่วงทำให้คีร่าเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อคืน จำได้ราง ๆ ว่าแสนสิงหากำลังขอต่อยกที่สี่ หลังจากนั้นเธอก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอีกเลย คีร่าลืมตาตื่นเต็มตามองเพดานห้องสีดำไม่คุ้นเคยตรงหน้านิ่งงัน ตั้งแต่เธอมาอยู่แสนสิงหา คีร่าไม่เคยย่างกายเข้ามาในห้องนอนของแสนสิงหาสักครั้ง ไม่คิดไม่ฝันว่าตอนนี้เธอจะได้มานอนอยู่ในห้องของเขาแถมเมื่อวานที่นี่ยังเป็นสนามรบของเราทั้งสองคนอีก คิดถึงเรื่องเมื่อวานภาพเร่าร้อนระหว่างเราก็ไหลเข้ามาในหัวของคีร่าเป็นฉาก ๆ ใบหน้าสวยร้อนฉ่าด้วยความเขินอายกับความจริงที่ดาหน้า เมื่อวานตอนเย็นเธอกับแสนสิงหาเรามีอะไรกัน แถมยังเป็นการมีอะไรกันที่ดุเดือด เลือดพล่านที่สุด แสนสิงหากินดุจนเธอระบมไปทั้งร่าย กายสาวมีแต่รอยรักที่ชายหนุ่มฝากไว้ให้ “คุณแสน คนบ้า” คีร่ายกปิดหน้าที่แดงแจ๋ของตัวเองไว้พลางพึมพำด่าอีกคนที่เธอค

“แกรู้จักรึเปล่าคีร่า” คีร่าส่ายหน้าเล็กน้อย ตอนนี้สมองของเธอแทบไม่รับรู้สิ่งใดแล้วราวกับโลกรอบตัวได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ ในหัวมันเต็มไปด้วยภาพของแสนสิงหากับผู้หญิงคนนั้นที่เดินกอดแขนหัวเราะต่อกระซิกกัน “อ้าว งั้นแกจะนั่งเฉยอยู่ทำไม เดินเข้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ฟ้าฉุนขึ้นมา แทบจะลุกขึ้นมาลากแขนคีร่าให้เข้าไปถามแสนสิงหาตรง ๆ ดีที่ข้าวปั้นห้ามไว้ได้ทันส่งสายตาปรามให้ฟ้าหยุดโวยวาย “อาจจะเป็นเพื่อนของเขาก็ได้ คีร่าอย่าคิดมากเลยนะ” กลายเป็นว่าคนที่เคยแอบชอบคีร่าเป็นคนเดียวกันกับตอนนี้ที่กำลังปลอบให้เธอใจเย็น ข้าวปั้นจะใช้โอกาสนี้พูดให้ร้ายแสนสิงหา ให้คีร่ากับเขาคนนั้นผิดใจกันมากกว่าเดิมก็ได้ ส่วนตัวเขาก็เป็นอัศวินคอยปลอบโยนคีร่าให้หายจากความเศร้า เร่งทำคะแนนในตอนที่คีร่ากับแสนสิงหากำลังมีปัญหากัน แต่ทว่าข้าวปั้นไม่อยากทำอย่างนั้น เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น สิ่งเดียว ณ ตอนนี้ที่ข้าวปั้นปรารถนาต่อคีร่า คือการที่เขาได้เห็นว่าเธอมีความสุข ข้าวปั้นไม่ได้ยอมแพ้ เขาแค่ยอมรับ การได้อยู่ในสถานะเพื่อนของเธอมันก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด อีกทั้งยังยั่งยืนไม่เหมือนคนรักที่มีวันเลิกรากัน ”ขอบ

“คุณแสนจะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม” ริมฝีปากแบะคว่ำ น้ำตาแทบไหลออกมาอยู่รอมร่อ แค่คิดว่าวันหนึ่งชีวิตของเธอไม่มีแสนสิงหาอยู่ด้วยกัน หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็เหมือนจะขาดรอน ๆ ทั้งที่ก่อนหน้าไม่มีแสนสิงหาคีร่ายังอยู่มาได้ หากแต่ตอนนี้ที่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป คีร่าไม่มีแสนสิงหาไม่ได้จริง ๆ “อย่าทิ้งหนูได้ไหม อย่ารำคาญหนูเลยนะ หนูจะเป็นเด็กดีไม่ทำให้คุณแสนต้องปวดหัว หนูจะเชื่อฟังคุณแสนทุกอย่าง หนูไม่อยากให้คุณแสนเบื่อหนู หนูไม่อยากโดนคุณแสนทิ้ง” “เด็กน้อย” หัวใจแกร่งอ่อนยวบไปหมด คำพูดของเธอถือว่าเป็นคำบอกรักได้รึเปล่านะเพราะตอนนี้แสนสิงหาน่ะรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังลอยอยู่ยังไงอย่างนั้น มีเมียเด็กนี่มันรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจแบบนี้เองสินะ “อย่าทิ้งหนูเลยนะ หนูไม่มีใคร หนูมีแค่คุณแสน” ยังอ้อนวอนแสนสิงหาทั้งน้ำตาและจะไม่หยุดอ้อนวอนเขาง่าย ๆ จนกว่าเขาจะตอบตกลงและสัญญากับเธอว่าจะไม่ทิ้งกัน การมีแสนสิงหาอยู่ในชีวิตทำให้คีร่าลืมการใช้ชีวิตคนเดียวจนหมดสิ้น เธอจำตัวเองตอนอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วจริง ๆ หากแต่มีความรู้สึกหนึ่งที่ยังเด่นชัดในความรู้สึก คือความรู้สึกโดดเดี่ยว ชีวิตที่ต้องอยู่คน

มื้ออาหารเย็นของพวกเราตลบอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาเป็นระยะบ่งบอกอารมณ์ของทุกคน ณ ตอนนี้ได้เป็นอย่างดีว่ามีความสุขมากแค่ไหน คีร่ายิ้มตาหยีเป็นประกาย เธอไม่สามารถปกปิดแววตาแห่งความสุขไว้ได้เลย มันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัวที่หมายถึงครอบครัวจริง ๆ คีร่ารู้สึกขอบคุณแสนสิงหา รวมถึงพ่อและพี่ชายของเขา ที่ไม่รังเกียจผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ยอมรับเด็กกำพร้าอย่างเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขา ได้สัมผัสถึงความอบอุ่น ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยความสุขนี้อีกครั้ง ขอบคุณพ่อกับพี่ชายแสนสิงหาที่เอ็นดูเธอมากขนาดนี้ คีร่าซาบซึ้งใจมากเหลือเกิน ปลื้มปิติจนน้ำตาคลอเบ้า จนกระทั่งที่พ่อของแสนสิงหายื่นกล่องสร้อยคอมาให้น้ำตาที่คีร่าพยายามกลั้นไว้ก็ไหลพราก “ฮึก” “ร้องทำไม หืม” แสนสิงหาถามกลั้วหัวเราะ จุมพิตศีรษะแฟนสาวด้วยความเอ็นดูเหลือเกิน “ซาบซึ้งใจอะดิ๊ ถ้าเฮียมีเมีย ป๊าจะใจดีกับเมียเฮียแบบเมียตี๋ไหม” เฮียสามกระเซ้าเย้าแหย่คีร่า ก่อนหันไปถามประโยคหลังกับเสี่ยจรัญด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “ไหนมึงบอกจะครองโสด” แสนสิงหาเลิกคิ้ว