All Chapters of คลั่งไคล้เมียเด็ก: Chapter 1 - Chapter 10

"อาจารย์ช่วยพูดอะไรที่มันเป็นไปได้หน่อยได้ไหมคะ ไม่ใช่พูดให้หนูฉลาด เพราะหนูคิดว่ามันคงไม่วันนั้น" ฉันว่าพลางทำหน้าเบื่อหน่าย "งั้นเธอก็ช่วยหวังในสิ่งที่มันเป็นไปได้ ไม่ใช่หวังลมๆ แล้งๆ เรื่องของฉัน" แล้วฉันก็โดนอาจารย์ยอกย้อนกลับมาทันควัน แต่แล้วไง ใครสนกัน อยากได้ก็คืออยากได้ใครจะทำไม ฉันทำหูทวนลมพลางมองสบตาอาจารย์ตาปริบๆ ทำไมเขาถึงได้หล่อมากมายขนาดนี้นะ หล่อจนมดลูกฉันสั่นแล้วสั่นอีก ฉันอยากนั่งควบตักเขาแล้วขย่มเบาๆ จิกเล็บบนบ่า ร้องครางเสียงสั่น มันคงฟินน่ารู้ "ทำหน้าทำตาแบบนั้นกำลังเพ้อฝันถึงเรื่องของฉันอยู่ใช่ไหม" อาจารย์ถามพลางมองหน้าฉันนิ่งๆ "ไม่บอก" ฉันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองหน้าเขา "เธอน่าจะตรัสรู้ได้สักทีนะณิชาภาว่านกมันไม่ได้มีแค่บนฟ้า" "แล้วยังไงคะ" ฉันกอดอกถามพลางเชิดหน้าขึ้น "ไม่แล้วไง บอกไว้เฉยๆ" "ไม่ต้องบอกค่ะ ไม่ได้อยากรู้ กลับบ้านก่อนนะคะพ่อโทรมาตามแล้ว พ่อจะพาไปซื้อที่ดินพันไร่" "อวดรวยว่างั้น" "แน่นอน" ฉันยักไหล่เบาๆ"ไม่ต้องคิดถึงนะคะ พรุ่งนี้เจอกัน" "ใครคิดถึงเธอ" "หนูพูดเฉยๆ" ฉันไหวไหล่ พลางส่งจุ้บหลายๆทีให้อาจารย์ก่อนที่ฉันจะเดินออกมาจ

"ถ่อสังขารมาหาฉันถึงนี่ งานที่ฉันให้ทำเสร็จรึยัง" อาจารย์ถามพลางมองหน้าฉันนิ่ง ฉันลุกขึ้นยืนอย่างเต็มตัวก่อนจะไหวไหล่อย่างไม่แยแสต่อคำพูดของเขา "ถ้าพรุ่งนี้ไม่ส่งFนะ" อาจารย์เถื่อนเอ่ยขู่ฉัน "ก็Fตลอดอยู่แล้วไหมคะ" ฉันว่าอย่างไม่ใส่ใจ "เราไม่คิดจะพัฒนาบ้างเลยรึไงห้ะวาวา" พี่เจสถามพลางสบตาฉันนิ่ง "ก็คิด" ฉันตอบเสียงแผ่ว "คิดก็กลับไปทำ ไม่ใช่วันๆอ่อยแต่ผู้ชาย" "หนูก็อ่อยแต่อาจารย์ไหมคะ" ฉันกอดอกถามพลางเชิดหน้าขึ้นใส่อาจารย์เถื่อน "เรื่องของเธอเถอะ" อาจารย์ตอบกลับฉันมาก่อนจะทำหน้าเบื่อหน่าย "วาวากลับบ้านได้ยัง พ่อมีธุระต่อ" ฉันหันมองไปทางพ่อที่เดินมาตามให้ฉันกลับบ้านกับเขา "จะรีบไปไหนกัน" ฉันคิดในใจ "พ่อเรียกแล้วไปดิ" "ไม่ต้องไล่ ไปเองได้" ฉันพูดพลางยู่ปากน้อยๆให้อาจารย์เถื่อนก่อนจะเดินไปหาพ่อ "แล้วเจอกันที่มอ.นะคะจุ้บๆ" ฉันตะโกนบอกอาจารย์เถื่อนพลางส่งจุ้บให้เขาหลายๆที จากนั้นฉันกับพ่อก็พากันกลับมาบ้าน พ่อมาส่งฉันก่อนที่ท่านจะออกไป ฉันเดินเข้าบ้านมาด้วยอาการเบื่อหน่ายขั้นสุด ขึ้นห้องหยิบรายงานที่อาจารย์เถื่อนสั่งมาทำอย่างจำใจ "ป้าทิพย์คะขอนมอุ่นๆสักแก้วได้ไห

ฉันหัวเราะคิกคักกับการกระทำของตัวเองพลางจ้องมองข้าวหลามน้อยของอาจารย์เถื่อนที่ผงาดอยู่ภายใต้กางเกงบ็อกเซอร์ด้วยสายตาแวววาว ฉันอยากยื่นมือไปจับแล้วบีบขย้ำมันเบาๆ ฉันอยากรู้ว่าตรงส่วนนั้นของเขามันจะนุ่มนิ่มแบบที่ฉันจินตนาการไว้ไหม ไวกว่าความคิดก็คือมือของฉันที่ยื่นมือไปบีบขย้ำตรงส่วนนั้นของอาจารย์เต็มมือ "อะโอ้ย เหี้ยไรวะ" อาจารย์เถื่อนสะดุ้งตัวตกใจจนสบถคำหยาบออกมา "ใครแม่งบีบฆวยกูวะ" เขาถามอย่างหัวเสียก่อนจะเบิกตาตื่นมองมาทางฉัน "วาวา" "แฮะ" ฉันยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้เขาก่อนรีบเดินไปหลบอยู่มุมหนึ่งของห้อง "เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง" "หนูไขกุญแจเข้ามา" ฉันตอบเสียงแผ่ว "โอ้ย อีเหี้ย" อาจารย์เถื่อนโอดครวญพลางทำท่าจะเป็นจะตาย ก่อนที่เขาจะมองฉันด้วยแววตาอาฆาตจนฉันขนลุกซู่ "เธอบีมฆวยฉันใช่ไหม" เขาเอ่ยถามฉันเสียงเรียบพลางก้าวขาลงจากเตียงเดินดุ่มๆมาหาฉัน "คะ คือว่า" ฉันเลิ่กลั่กหันมองซ้ายขวาเมื่อเห็นท่าทีที่จริงจังของคนตรงหน้า เขาจะบีบคอฉันไหมนะ ม่ายยยย. "ว่าไง" อาจารย์เอ่ยถามก่อนจะกระชากตัวฉันไปประชิดตัวเขา "หนูแค่บีบเบาๆเอง หนูแค่อยากรู้ว่ามันนิ่มแบบที่หนูจินตนาการไว้ไหม" ฉ

"นอนด้วยนะคะ ให้หนูนอนด้วยเถอะน้า" ฉันพูดพลางเขย่าแขนอาจารย์เถื่อนด้วยใบหน้าออดอ้อน ขอร้องอ้อนวอนจะนอนกับเขาให้ได้ในคืนนี้ "ไสหัวเข้าห้องของเธอไป" อาจารย์เถื่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพยายามแกะมือของฉันให้พ้นจากแขนของเขา ตอนนี้ฉันกับอาจารย์เถื่อนเรายืนทะเลาะกันอยู่หน้าห้องหลังจากกลับมาจากบ้านของพี่เจส ฉันขอนอนกับเขา แต่ทว่าเขากลับไม่ให้ฉันนอนด้วยแถมยังไล่กันอย่างกับหมูกับหมา "สัญญาแค่นอนอย่างเดียว" ฉันยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าของคนตัวโต แต่อาจารย์เถื่อนกลับปัดมือฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี "อย่าให้ฉันรำคาญเธอไปมากกว่านี้ แค่นี้มันก็เกินพอแล้ว" อาจารย์เถื่อนกดเสียงต่ำข่มอารมณ์ไว้ จนฉันต้องจำยอม ยอมเดินหันหลังกลับมาเข้าห้องนอนของตัวเอง เมื่อเข้าห้องมาได้ฉันก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉัน รอไม่นานปลายสายก็กดรับ "อ่าส์ อื้อ" ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรเสียงครางของปลายสายก็ดังเล็ดลอดออกมา ฉัน: อีทุเรศ ขนุน: เดี๋ยวโทรกลับ เอากับผัวก่อน ตู้ด ว่าจบมันก็กดตัดสายฉันไป ฉันส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาเพื่อนตัวดี ฉันล่ะเกลียดมันจริงๆ อีขนุนหนัง อีคนมีผัว.....

ฉันยืนเหม่ออยู่ตรงระเบียงห้องนอนแหงนหน้ามองบนท้องฟ้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหล ฉันคิดถึงอาจารย์เถื่อนสุดหัวใจนานนับเดือนแล้วที่เราไม่ได้เจอและคุยกัน ป่านนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง เขาจะคิดถึงฉันแบบที่ฉันคิดถึงเขาไหม.... ก็อก ก็อก จู่ๆเสียงเคาะประตูห้องนอนของฉันก็ดังขึ้นมาทำให้ฉันที่กำลังยืนเหม่อหลุดออกจากภวังค์ ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะสาวเท้าเดินมาเปิดประตู "ไง" "อาจารย์เถื่อน" พรึบ ทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องฉันก็พบว่าอาจารย์เถื่อนยืนฉีกยิ้มให้ฉันอยู่ ฉันไม่รอช้ากระโดดกอดเขาทันทีด้วยความคิดถึง ฉันหอมแก้มอาจารย์เถื่อนย้ำๆหลายๆทีอย่างถือวิสาวะ ก็คนมันคิดถึงอ่าใครจะอดใจไหว "พอแล้วแก้มฉันช้ำหมดแล้ว" อาจารย์เถื่อนใช้มือของเขาดันตัวฉันออกหากจากเขาเบาๆ ก่อนจะยกฝ่ามือของเขาเช็ดแก้มตัวเองข้างที่โดนฉันหอมปอยๆ "น้ำลายเต็มแก้มฉันเลย" "เข้ามาในห้องหนูก่อน" ฉันทำหูทวนลมไม่สนใจต่อคำพูดของเขาและไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ ฉันรีบกระชากแขนอาจารย์เถื่อนเข้าห้องฉันทันที ก่อนที่ฉันจะหันหลังมาล็อกกลอนประตูห้องอย่างแน่นหนาชนิดที่ว่าคนข้างนอกไม่มีทางเปิดเข้ามาขัดขวางเวลาอันมีความสุขนี้ของฉันได้ "ไปคุ