"ยัยบ้า" อาจารย์เถื่อนว่าให้ฉันก่อนจะหันไปอมยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่คนเดียว ฉันมองเสื้อที่อยู่บนตักด้วยแววตาแพรวพราวเป็นประกายก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปอัปลงเฟซบุ๊ก WAWA .PP ได้เพิ่มรูปภาพ มีคนซื้อมาง้อ กรี๊ดมากก ดีใจมากก แนบรูปภาพ โพสต์เสร็จไม่นานโทรศัพท์ของฉันก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมารัวๆ หลายๆคนที่เข้ามาคอมเมนต์ล้วนมีแต่คนบอกว่าอิจฉาฉัน เพราะพวกเธอเองก็ไม่เคยพรีออเดอร์ทันสักครั้งเหมือนอย่างฉันเช่นกัน "ฮัลโหล นั่งอยู่ตรงนี้สนใจหน่อย" จู่ๆอาจารย์เถื่อนก็ร้องตะโกนออกมาทำให้ฉันที่เอาแต่สนใจโทรศัพท์อยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ฟอด ฉันยื่นหน้าไปหอมแก้มอาจารย์เถื่อนอย่างถือวิสาสะมองหน้าเขาแบบยิ้มๆ "เรียกร้องความสนใจเก่ง" ฉันว่าให้เขาแบบยิ้มๆ อาจารย์เถื่อนไหวไหล่ให้ฉันเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ "แต่เอ๋... อาจารย์มีคอนโดด้วยเหรอคะ" ฉันถามด้วยความสงสัย "มีสิ ซื้อไว้สมัยเรียน" "ไว้พาสาวๆมานอนด้วยเหรอคะ" "ใช่" อาจารย์เถื่อนตอบพลางยิ้มเย้ยหยันให้ฉัน "อ๋อ โอเค" ว่าจบฉันก็ฮัมเพลงต่ออย่างอารมณ์ดี ฉันไม่ใช่พวกงี่เง่า เอาแต่ใจหรอกนะคะที่เขาพูดแค่นี้ต้องโกรธ ต้องงอน ฉันอยากให้คนที
Terakhir Diperbarui : 2026-11-11 Baca selengkapnya