All Chapters of คลั่งไคล้เมียเด็ก: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันเดินฮัมเพลงเดินเข้าห้องมาอย่างอารมณ์ดี หลังจากกลับมาจากช็อปปิ้งซื้อลิปแท่งใหม่ด้วยเงินของอาจารย์เถื่อน ฉันปรายตามองคนตัวโตที่กำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ตรงทีวี "ทำอะไรอะ" ฉันถามพลางย่างกายเข้าไปหาเขา อาจารย์เถื่อนหันมามองฉันก่อนจะฉีกยิ้มร่า โชว์บางอย่างที่เขาถืออยู่ให้ฉันดู "หนังโป๊" ฉันเลิกคิ้วถาม "ใช่แล้วเพิ่งซื้อมา กินอะไรมายัง" "เรียบร้อย อาจารย์ล่ะคะ" "เรียบร้อย แต่ตอนนี้อยากกินหนู" คนตรงหน้าเอ่ยบอกฉันเสียงหวาน พลางมองสำรวจฉันด้วยสายตาหื่นกระหายอย่างเปิดเผย "งั้นขอไปอาบน้ำก่อนนะ" "ได้เลยที่รัก" ฉันมองหน้าอาจารย์เถื่อนแบบยิ้มๆ ก่อนจะหันหลังให้เขาเพื่อจะเดินเข้าห้องไปอาบน้ำแต่ทว่า "อาจารย์" ฉันหันไปยู่ปากใส่คนตัวโตน้อยๆ เมื่อเขาบีบก้นฉันอย่างแรงจนฉันรู้สึกเจ็บ "หมั่นเขี้ยวอะ" อาจารย์เถื่อนว่าพลางทำหน้าอ้อนเหมือนแมวน้อย ทุกวันนี้ฉันเริ่มงงแล้วนะคะ ว่าจริงๆแล้วระหว่างฉันกับเขาใครเป็นคนคลั่งรักใครกันแน่ แต่ที่แน่ๆฉันว่าตอนนี้น่าจะเป็นเขานะคะ..... ฉันเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนจะเดินออกจากห้องมาหย่อนก้นนั่งลงข้างๆอาจารย์เถื่อนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาหนูหนังโป๊ใน

"เป็นไทยแล้วโว้ยยย" ฉันตะโกนออกมาเสียงดังพลางวิ่งไปกอดคอขนุนด้วยความดีใจ ในที่สุดฉันก็เรียนจบสักที.... "หนวกหูจริงๆเลยอีนี่" ทำหน้าเอือมระอาใส่กัน "เอ้าก็คนมันดีใจ" ฉันยกไหล่อย่างไม่แยแสต่อคำด่าของมันก่อนจะเดินควงแขนขนุนมาขึ้นรถ หลังจากสอบเสร็จขนุนมันชวนฉันไปห้างมันอยากไปซื้อของวันครบรอบให้กับพี่ปี ส่วนฉันจะไปซื้อนาฬิกาเรือนใหม่ให้อาจารย์เถื่อนตอบแทนเขาที่ช่วยฉันทำรายงานดึกดื่นทุกคืน "มึงจะซื้ออะไรให้พี่ปีอะ" ฉันถามขนุนเมื่อเราเดินเข้ามาให้ห้าง "เสื้ออะ พี่ปีมันอยากได้" "งั้นแยกย้ายกันไปแล้วกัน" "โอเค" จากนั้นฉันก็ปลีกตัวเข้ามาร้านนาฬิกาแบรนด์ที่อาจารย์เถื่อนมันชอบ ฉันยืนดูอยู่นานก่อนจะเตะตากับนาฬิกาเรือนนึง "เอาเรือนนั้นค่ะ" ฉันบอกพนักงาน "เรือนนี้นะคะ" "ค่ะ เท่าไหร่คะ" "เรือนนี้ราคาอยู่ที่ xxx,xxx นะคะ" ฉันหน้าเจื่อนทันทีเมื่อทราบราคา ก่อนจะก้มมองเงินในกระเป๋า "เดี๋ยวหนูไปกดเงินแป๊บนะคะ" "ได้ค่ะ" ฉันโค้งศีรษะให้กับพนักงานเล็กน้อยก่อนจะวิ่งออกมากดเงิน แล้วเดินกลับเข้าร้านนาฬิกาไปใหม่ เมื่อได้นาฬิกาฉันก็กอดมันไว้แน่นไม่ให้ห่างจากกาย ฉันกลัวว่ามันจะสู

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจกับคำพูดคำจาของแสนสิงหา พลันคิดว่าคนเราสามารถพูดจาแย่ ๆ ใส่คนที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรกได้ขนาดนี้เลยเหรอ แค่ครั้งแรกคีร่าก็รู้สึกไม่ประทับใจในตัวชายคนนี้แล้ว หน้าตาของเขาหล่อมากราวกับเทพเจ้าสร้างมาแต่ปากของแสนสิงหานั้นหมาเหลือเกิน คีร่าเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายของแสนสิงหาเล็กน้อยอย่างพินิจพิจารณาก่อนเค้นหัวเราะออกมาเบา ๆ “อย่าเพิ่งตัดสินฝีมือน้องจนกว่าจะได้ชิมสิลูก” กานดาปรามหลานชายอย่างไม่จริงจังมากนัก พลันหันมาฉีกยิ้มบางเบาให้กับหญิงสาวอย่างกลัวว่าคีร่าจะรู้สึกไม่ดี แสนสิงหาเหลือบมองคนตัวเล็กที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหลังผู้เป็นป้าด้วยแววตาหลากหลายความรู้สึก รับรู้เรื่องราวของคีร่าผ่านผู้เป็นป้ามานานโข ผู้เป็นป้ามักโทรไปเล่าเรื่องราวของคีร่าให้กับแสนสิงหาฟังเป็นประจำ จนตัวเขาเกิดความรู้สึกอยากเจอผู้หญิงที่ป้าเอาแต่พูดถึงสักครั้ง อยากรู้เหลือเกินว่าตัวจริงของผู้หญิงคนนี้เป็นยังไง จะดูเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ดั่งที่ป้าของเขาพูดไว้รึเปล่า ฟังเรื่องราวชีวิตของเธอมานานวันนี้มีโอกาสได้เจอตัวจริงสักที เอิ่ม…หน้าเธอโหลกว่าที่เขาคิดไว้อีกแฮะ หน้านวลเ

แสนสิงหาเม้มปากกลั้นขำสุดฤทธิ์เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคีร่า อะไรวะ ทำหน้าอย่างกับเห็นผี ชีวิตนี้ไม่เคยโดนผู้ชายจีบเหรอ อายุยี่สิบเอ็ดแล้วไม่เคยมีแฟนหรือไง ช่างพิลึกคน แต่ก็อย่างว่าหน้าตาของเธอไม่น่าพิศมัย ผู้ชายที่ไหนจะมาสนใจ จืดชืด ไม่มีอะไรให้ค้นหา ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอยู่ด้วยคงน่าเบื่อแย่ ‘คีร่า’ ไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติของแสนสิงหาสักนิด สเปกของแสนสิงหาต้องเป็นผู้หญิงอกตูม ตูดใหญ่ เก่งเรื่องอย่างว่า แสนสิงหาไม่ชอบผู้หญิงไม่ประสีประสา ไม่ชอบผู้หญิงซื่อ ๆ ยิ่งเป็นผู้หญิงแบบคีร่า แสนสิงหายิ่งไม่ชอบอย่างแรง มองหน้าเธอทีไร แสนสิงหานึกว่าเขามองก้อนเต้าหู้ในต้มจืดยังไงอย่างนั้น “พูดอะไรแบบนั้นกันคะ” คีร่าถามอย่างไม่ประสา เพิ่งเคยเจอผู้ชายพูดจาแบบนี้ใส่ครั้งแรกบอกตามตรงว่าเธอไปไม่เป็น อึ้งไปชั่วขณะ “ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ เธออย่าถือสาเลยนะ” คีร่าพยักหน้าส่ง ๆ ตอบกลับไป ไม่คิดถือสาผู้ชายปากเปียกอย่างแสนสิงหาให้มากความ แม้ว่าคำพูดของเขาเมื่อกี้ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาททำหัวใจของเธอเต้นแรงแทบบ้าคลั่งก็ตาม ไอ้อาการแปลก ๆ ที่มักเป็นตอนอยู่ต่อหน้าแสนสิงหานี่คืออะไร คีร่ายังหาคำตอบ

หลายวันต่อมา…. คีร่าใช้ชีวิตคนเดียวในเมืองกรุงครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว คราแรกคีร่าคิดว่าการใช้ชีวิตในเมืองหลวงของเธอน่าจะลำบาก เธอน่าจะเข้ากับสภาพแวดล้อมและสังคมที่นี่ไม่ได้ แต่พอได้มาอยู่จริง ๆ มันกลับไม่เหมือนที่คีร่าคิดไว้สักนิด คีร่าสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว ผู้คนไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิดไว้ การใช้ชีวิตที่นี่ก็ค่อนข้างสะดวกสบาย แต่ต่อให้สบายมากแค่ไหนคีร่าก็ยังคงคิดถึงชีวิตที่บ้านนอกอยู่ดี คิดถึงบ้าน คิดถึงตอนที่ตัวเองได้ทำขนม คิดถึงกลิ่นดิน คิดถึงวิวทุ่งนา เธอคิดถึงบรรยากาศแบบนั้นสุด ๆ แต่เพื่ออนาคต คีร่าจำเป็นต้องเลือกทางเดินที่ดีกว่าให้กับตัวเอง คีร่าออกมายืนรับลมตรงระเบียงในช่วงเย็นของวัน ทอดสายตามองสะพานที่มีรถสัญจรไปมาอย่างแน่นขนัดพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คอนโดที่กานดาให้คีร่าเข้ามาอยู่ เป็นห้องที่สะดวกสบายมากเลยทีเดียว มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน มันสบายมากจนคีร่าคิดว่าตอนนี้กำลังฝันอยู่ด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้อยู่ที่ดี ๆ แบบนี้ ต้องขอบคุณกานดาที่เมตตาเธอมากขนาดนี้ ไม่รู้ชีวิตนี้คีร่าจะตอบแทนบุญคุณกานดาหมดรึเปล่า เพราะกา