เจนภพตัดสินใจหักพวงมาลัยจอดข้างทางครู่หนึ่งเพื่อต่อสายหา คุณภาคิน ทันทีที่ปลายสายรับ เสียงของเจนภพก็สั่นเล็กน้อยด้วยความกังวล“คุณภาคิน ผมมาเจอคุณภัทรแต่สภาพเขาไม่ดีเลยครับ” เจนภพบอกเสียงเบา “เขาเหมือนคนเสียสติเอาแต่ร้องไห้แล้วพูดขอโทษซ้ำๆ”ปลายสายเงียบไปอึดใจใหญ่ เจนภพได้ยินเสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความหนักใจของคุณภาคินลอดมา“พาเขากลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยเจนภพ ที่เหลือฉันจะจัดการต่อเอง”“ครับคุณภาคิน ผมจะรีบพาไปครับ”“ขอบใจมากนะเจนภพ ขอบใจจริงๆ ที่ช่วยดูมันมาตลอด ตั้งแต่เริ่มเรื่องจนถึงตอนนี้ ถ้าไม่ได้นาย ฉันคงลำบากกว่านี้มาก”เจนภพมองไปยังเจ้านายหนุ่ม แววตาของเขาฉายความอาทรอย่างปิดไม่มิด “ไม่เป็นไรครับคุณภาคิน ผมทำตามหน้าที่ อีกอย่าง ผมเห็นคุณภัทรมาตั้งแต่เขายังเด็ก สำหรับผมคุณภัทรไม่ใช่แค่เจ้านาย แต่เขาเป็นเหมือนน้องชายคนหนึ่ง”หลังจากวางสาย เจนภพเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่บ้านเหมหิรัญภักดิ์อย่างรวดเร็ว ตลอดทางภรัณภัทรยังคงจมอยู่กับความมืดมิดในใจ“เฮียขอโทษ เฌอ ลูก ขอโทษ…”เสียงพึมพำที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงเสียงสะอื้น เป็นภาพที่บีบหัวใจเจนภพจนเขาต้องเม้มริมฝีปากแน่น ความผิดพลาดคร
Dernière mise à jour : 2026-11-11 Read More