ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเมรุ กลืนหายไปกับเมฆครึ้มที่กำลังตั้งเค้าฝนในเดือนกันยายน งานฌาปนกิจศพคู่สามีภรรยาที่จากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุเพิ่งเสร็จสิ้นลง บรรดาแขกเหรื่อและญาติพี่น้องที่เคยมาร่วมไว้อาลัยต่างพากันแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นควันธูปที่ยังคงลอยแตะจมูก ไม่มีใครอยากรั้งอยู่เพื่อรับภาระเลี้ยงดูเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้ บริเวณลานกว้างหน้าเมรุ ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยแปดขวบยืนสะอื้นไห้จนตัวโยน ชุดกระโปรงสีดำและโบว์ผูกผมสีขาวดูหม่นหมอง ขวัญเอยกอดกรอบรูปถ่ายของพ่อแม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนกระจกกรอบรูปครั้งแล้วครั้งเล่า โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อครู่นี้แล้ว เปาะแปะ... หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ทว่าเด็กน้อยกลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวหนี เธอปล่อยให้สายฝนชะล้างคราบน้ำตาและความหนาวเหน็บซึมลึกถึงกระดูก ทว่าจู่ ๆ หยาดฝนที่ตกลงมากระทบตัวก็เหือดหายไป เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ร่มสีดำคันใหญ่ถูกกางกั้นหยาดฝนเอาไว้โดยมือที่สวมนาฬิ
Last Updated : 2026-11-14 Read more