LOGINบรรยากาศในโรงอาหารของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความจอแจและเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ขวักไขว่ ขวัญเอยนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวริมสุดติดกับสวนหย่อมเล็ก ๆ ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบกว่าบริเวณอื่น หญิงสาวกำลังก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์จากแท็บเล็ตลงในสมุดอย่างตั้งใจ เส้นผมสีดำขลับที่รวบไว้ครึ่งศีรษะตกลงมาคลอเคลียพวงแก้มขาวเนียน จนเธอต้องคอยใช้มือทัดหูไว้เป็นระยะ
“เอยแกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย”
เสียงแหลม ๆ ของ ‘น้ำหวาน’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในมหาวิทยาลัยของขวัญเอยดังขึ้น พร้อมกับมือที่เอื้อมมาเขย่าแขนเล็กเบา ๆ
ขวัญเอยเงยหน้าขึ้นจากสมุดจด ระบายยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนสนิท
“ฟังอยู่สิ หวานบ่นเรื่องค่ายอาสาที่เชียงใหม่โดนยกเลิกมาสิบนาทีแล้วนะ”
“ก็มันน่าโมโหนี่นา” น้ำหวานทำหน้างอ ทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอก “แกคิดดูสิ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว รถบัส ที่พัก ตารางงาน จู่ ๆ สปอนเซอร์หลักที่เป็นบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ก็ขอถอนตัวกะทันหัน ดึงเงินสนับสนุนกลับหมดเลย ค่ายก็เลยล่มไม่เป็นท่า อาจารย์ที่ปรึกษาหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยแกเอ๊ย ฉันอุตส่าห์ซื้อเสื้อกันหนาวตัวใหม่เตรียมไปถ่ายรูปแท้ ๆ”
“ไม่เป็นไรหรอกน่า ถือว่าได้พักผ่อนอยู่บ้านไง ช่วงนี้อาจารย์ก็สั่งโปรเจกต์เยอะด้วย” ขวัญเอยปลอบใจเพื่อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ลึก ๆ แล้วในใจของขวัญเอยแอบรู้สึกโล่งอก เมื่อคืนเธอเพิ่งบอกยกเลิกอาเก้าไปว่าเธอจะไม่ไปค่าย หากวันนี้ค่ายยังจัดตามปกติ เธอคงต้องทนเห็นเพื่อน ๆ ไปสนุกกันในขณะที่ตัวเองต้องนั่งเรียนอยู่คนเดียว การที่ค่ายถูกยกเลิกไปเลยจึงทำให้เธอไม่ต้องรู้สึกแปลกแยกจากกลุ่มเพื่อน
แน่นอนว่าหญิงสาวผู้แสนซื่อบริสุทธิ์ไม่มีทางล่วงรู้เลยว่าบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ที่เป็นสปอนเซอร์หลักและถอนตัวกะทันหันนั้น มีประธานกรรมการบริหารชื่อ ‘กฤติน’
“แกก็พูดได้สิยะ แกไม่ได้อยากไปตั้งแต่แรกแล้วนี่” น้ำหวานหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด ก่อนจะถอนหายใจ “ว่าแต่อาเก้าสุดหล่อของแกเนี่ย ดุจังเลยนะ แค่ไปค่ายอาสาก็ไม่ยอมให้ไป ฉันล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าแกมีแฟน อาเก้าของแกจะไม่เอาปืนมายิงแฟนแกทิ้งเลยเหรอ”
คำถามของน้ำหวานทำเอาขวัญเอยชะงักไปเล็กน้อย พวงแก้มใสซับสีระเรื่อขึ้นมาจาง ๆ เมื่อภาพใบหน้าคมคายและสายตาดุดันของอาเก้าผุดขึ้นมาในหัว
“อาเก้าไม่ได้ดุขนาดนั้นสักหน่อย อาเก้าแค่... เป็นห่วงเอยมากเกินไปต่างหาก แล้วอีกอย่าง เอยก็ยังไม่อยากมีแฟนด้วย”
“จ้า ๆ แม่แม่ชีน้อย” น้ำหวานลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้ระคนเอ็นดู ทว่าก่อนที่สองสาวจะได้คุยอะไรกันต่อ เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นแทรกวงสนทนา
“น้องเอยครับ พี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหม”
ขวัญเอยเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ‘แทนไท’ หรือ พี่แทน นักศึกษาชั้นปีที่สี่ ดีกรีอดีตเดือนคณะและประธานสโมสรนักศึกษา ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบเป๊ะส่งยิ้มกว้างมาให้ รอยยิ้มของเขาอบอุ่นและดูเป็นมิตรเสมอ บนมือของชายหนุ่มมีแก้วชาเขียวปั่นและขนมเค้กกล่องเล็ก ๆ ติดมาด้วย
“อ้าว พี่แทน สวัสดีค่ะ” น้ำหวานเป็นฝ่ายทักทายก่อน พร้อมกับขยับตัวเว้นที่ว่างให้รุ่นพี่หนุ่ม
“สวัสดีครับน้องน้ำหวาน” แทนไททักทายตอบ ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับร่างเล็กที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เขาเลื่อนแก้วชาเขียวปั่นและกล่องเค้กไปตรงหน้าเธอ “พี่จำได้ว่าเอยชอบกินชาเขียวร้านนี้ เลยแวะซื้อมาฝากครับ เห็นช่วงนี้เรียนหนัก เผื่อของหวานจะช่วยให้สดชื่นขึ้น”
“ขอบคุณค่ะพี่แทน” ขวัญเอยพนมมือไหว้อย่างมีมารยาท ทว่าเธอไม่ได้เอื้อมมือไปแตะต้องของเหล่านั้น “แต่คราวหลังพี่แทนไม่ต้องลำบากซื้อมาฝากเอยนะคะ เอยเกรงใจค่ะ อีกอย่าง เอยเพิ่งทานข้าวอิ่มด้วย คงทานเค้กไม่ไหวแล้ว”
“ไม่ลำบากเลยครับ สำหรับเอย พี่เต็มใจเสมอ” แทนไทหยอดคำหวานอย่างตรงไปตรงมา นัยน์ตาของเขาทอดมองขวัญเอยด้วยความชื่นชมและเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด
ใคร ๆ ในคณะต่างก็รู้ว่าแทนไทตามจีบขวัญเอยมาตั้งแต่เธออยู่ปีหนึ่ง เขาเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อม ทั้งหน้าตา ฐานะ และนิสัยใจคอ เป็นผู้ชายธงเขียวที่สาว ๆ ทั้งคณะต่างหมายปอง ทว่ากับขวัญเอย เขากลับไม่เคยข้ามเส้นคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องไปได้เลย
ไม่ใช่ว่าแทนไทไม่พยายาม แต่เป็นเพราะรอบตัวของขวัญเอยมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นเอาไว้ กำแพงที่ชื่อว่ากฎระเบียบของผู้ปกครอง
ขวัญเอยอึดอัดเล็กน้อยกับสายตาของรุ่นพี่หนุ่ม เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเส้นเล็กที่กฤตินซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่รถของที่บ้านจะมารับแล้ว เธอจึงรีบเก็บของลงกระเป๋า
“เอยต้องขอตัวก่อนนะคะพี่แทน พอดีถึงเวลาที่รถของที่บ้านจะมารับแล้วค่ะ” หญิงสาวเอ่ยปากขอตัวอย่างสุภาพ
“ให้พี่เดินไปส่งที่หน้าคณะไหมครับ” แทนไทเสนอตัวทันที
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่วิทย์มารอรับเอยที่หน้าตึกแล้ว เอยไปก่อนนะคะ หวานพรุ่งนี้เจอกันนะ” ขวัญเอยหันไปบอกลาเพื่อนสนิท ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แทนไทมองตามแผ่นหลังเล็กไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดาย
แม้ขวัญเอยจะเดินจากมาไกลแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่คอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลา เธอรู้ดีว่าในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มีสายตาของอาเก้าแฝงอยู่ในทุกที่ ผ่านการรายงานของลูกน้องที่เขาคอยส่งมาดูแลความปลอดภัยให้เธอเสมอ
*******************************************
บริษัท เค.ที. คอร์ปอเรชั่น ภายในห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาขรึม กฤตินกำลังนั่งอ่านเอกสารสัญญาการร่วมทุนฉบับใหม่ด้วยสีหน้าเรียบสนิท ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือจรดลายเซ็นตวัดอย่างทรงพลัง ทว่าสมาธิของเขากลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ก่อนที่วิทย์ เลขาฯ คนสนิทจะก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มไอแพดในมือ “บอสครับ มีเรื่องรายงานจากทีมที่คอยดูแลคุณเอยที่มหาวิทยาลัยครับ” วิทย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ปากกาในมือของกฤตินชะงักงัน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของเด็กในปกครอง “มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเอย” “ไม่ได้เกิดเรื่องร้ายแรงครับบอส แค่... วันนี้ตอนพักเที่ยง นายแทนไท รุ่นพี่ปีสี่ที่เคยมีประวัติพยายามเข้าหาคุณเอย เข้าไปทักทายและซื้อขนมไปให้คุณเอยที่โต๊ะประจำครับ” บรรยากาศภายในห้องที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศาในพริบตา กฤตินกระแทกปากกาลงบนโต๊ะ แม้จะเป็นเสียงที่เบา แต่กลับทำให้คนสนิทอย่างวิทย์รู้ได้ทันทีว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของผู้เป็นนาย
บรรยากาศในโรงอาหารของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความจอแจและเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ขวักไขว่ ขวัญเอยนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวริมสุดติดกับสวนหย่อมเล็ก ๆ ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบกว่าบริเวณอื่น หญิงสาวกำลังก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์จากแท็บเล็ตลงในสมุดอย่างตั้งใจ เส้นผมสีดำขลับที่รวบไว้ครึ่งศีรษะตกลงมาคลอเคลียพวงแก้มขาวเนียน จนเธอต้องคอยใช้มือทัดหูไว้เป็นระยะ “เอยแกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย” เสียงแหลม ๆ ของ ‘น้ำหวาน’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในมหาวิทยาลัยของขวัญเอยดังขึ้น พร้อมกับมือที่เอื้อมมาเขย่าแขนเล็กเบา ๆ ขวัญเอยเงยหน้าขึ้นจากสมุดจด ระบายยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนสนิท “ฟังอยู่สิ หวานบ่นเรื่องค่ายอาสาที่เชียงใหม่โดนยกเลิกมาสิบนาทีแล้วนะ” “ก็มันน่าโมโหนี่นา” น้ำหวานทำหน้างอ ทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอก “แกคิดดูสิ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว รถบัส ที่พัก ตารางงาน จู่ ๆ สปอนเซอร์หลักที่เป็นบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ก็ขอถอนตัวกะทันหัน ดึงเงินสนับสนุนกลับหมดเลย ค่ายก็เลยล่มไม่เป็นท่า อาจารย์ที่ปรึกษาหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยแกเอ๊ย ฉันอุตส่
“ต่างจังหวัด ที่ไหนคะ” “เชียงใหม่ค่ะ” เอยตอบเสียงแผ่ว รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบขึ้นมารอบตัว “สามวันสองคืน เดินทางด้วยอะไร ไปนอนที่ไหน แล้วใครเป็นคนดูแลความปลอดภัยให้เอย” คำถามรัวเป็นชุดที่มาพร้อมกับน้ำเสียงที่กดต่ำลง บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่แอบแฝงอยู่ กฤตินไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าความสงบนิ่งของเขากลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าการอาละวาดเป็นสิบเท่า “ดะ... เดินทางด้วยรถบัสของมหาวิทยาลัยค่ะ นอนที่อาคารเรียนของโรงเรียน มีอาจารย์ที่ปรึกษาไปคุมด้วยสองท่านค่ะ อาเก้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพื่อน ๆ เอยก็ไปกันทุกคนเลย” ขวัญเอยพยายามอธิบายด้วยเหตุผล หวังว่าคุณอาที่แสนดีจะเข้าใจ ทว่าสำหรับกฤติน คำว่า ‘เพื่อน ๆ ไปกันทุกคน’ และ ‘รถบัส’ คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่สุด การปล่อยให้ขวัญเอยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ต้องไปนั่งเบียดเสียดกับคนอื่นบนรถบัส นอนบนพื้นแข็ง ๆ และอาจจะต้องตากแดดตากฝนกลางป่ากลางเขา เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ และที่สำคัญที่สุด เขาไม่ชอบให้เธอคลาดสายตา ไม่ชอบให้เธอไปอยู่ในที่ที่เขาปกป้องไ
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยอวลไปทั่วบริเวณห้องรับประทานอาหารสุดหรูของคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านประตูกระจกบานสูง ทาบทับลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนทอดสายตามองสวนสวยสไตล์อังกฤษด้านนอก กฤติน หรือที่ใคร ๆ ในแวดวงธุรกิจต่างขนานนามว่า ‘ฉลามเลือดเย็น’ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและนาฬิกาเรือนหรูราคาเหยียบแปดหลัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของวัยสามสิบสี่ปีเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ยามที่เขากำลังฟังรายงานสรุปตัวเลขผลประกอบการจากวิทย์ เลขาฯ คนสนิท “โครงการที่พัทยาคู่แข่งพยายามตัดราคาเราครับบอส แต่ผมจัดการบล็อกเส้นทางวัสดุก่อสร้างของพวกมันเรียบร้อยแล้ว คาดว่าภายในอาทิตย์หน้าพวกมันคงต้องยอมมาคุกเข่าขอเจรจากับเรา” วิทย์รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดไม่แพ้ผู้เป็นนาย กฤตินยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ นัยน์ตาสีเข้มดุดันไม่ต่างจากพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย “อย่าเพิ่งให้พวกมันเข้าพบ ปล่อยให้ดิ้นรนไปก่อน จนกว่าพวกมันจะรู้ตัวว่
ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเมรุ กลืนหายไปกับเมฆครึ้มที่กำลังตั้งเค้าฝนในเดือนกันยายน งานฌาปนกิจศพคู่สามีภรรยาที่จากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุเพิ่งเสร็จสิ้นลง บรรดาแขกเหรื่อและญาติพี่น้องที่เคยมาร่วมไว้อาลัยต่างพากันแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นควันธูปที่ยังคงลอยแตะจมูก ไม่มีใครอยากรั้งอยู่เพื่อรับภาระเลี้ยงดูเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้ บริเวณลานกว้างหน้าเมรุ ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยแปดขวบยืนสะอื้นไห้จนตัวโยน ชุดกระโปรงสีดำและโบว์ผูกผมสีขาวดูหม่นหมอง ขวัญเอยกอดกรอบรูปถ่ายของพ่อแม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนกระจกกรอบรูปครั้งแล้วครั้งเล่า โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อครู่นี้แล้ว เปาะแปะ... หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ทว่าเด็กน้อยกลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวหนี เธอปล่อยให้สายฝนชะล้างคราบน้ำตาและความหนาวเหน็บซึมลึกถึงกระดูก ทว่าจู่ ๆ หยาดฝนที่ตกลงมากระทบตัวก็เหือดหายไป เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ร่มสีดำคันใหญ่ถูกกางกั้นหยาดฝนเอาไว้โดยมือที่สวมนาฬิ







