LOGINบริษัท เค.ที. คอร์ปอเรชั่น
ภายในห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาขรึม กฤตินกำลังนั่งอ่านเอกสารสัญญาการร่วมทุนฉบับใหม่ด้วยสีหน้าเรียบสนิท ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือจรดลายเซ็นตวัดอย่างทรงพลัง ทว่าสมาธิของเขากลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ก่อนที่วิทย์ เลขาฯ คนสนิทจะก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มไอแพดในมือ
“บอสครับ มีเรื่องรายงานจากทีมที่คอยดูแลคุณเอยที่มหาวิทยาลัยครับ” วิทย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ
ปากกาในมือของกฤตินชะงักงัน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของเด็กในปกครอง
“มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเอย”
“ไม่ได้เกิดเรื่องร้ายแรงครับบอส แค่... วันนี้ตอนพักเที่ยง นายแทนไท รุ่นพี่ปีสี่ที่เคยมีประวัติพยายามเข้าหาคุณเอย เข้าไปทักทายและซื้อขนมไปให้คุณเอยที่โต๊ะประจำครับ”
บรรยากาศภายในห้องที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศาในพริบตา กฤตินกระแทกปากกาลงบนโต๊ะ แม้จะเป็นเสียงที่เบา แต่กลับทำให้คนสนิทอย่างวิทย์รู้ได้ทันทีว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของผู้เป็นนาย
“แทนไท...” กฤตินทวนชื่อนั้นช้า ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบ “ลูกชายคนเล็กของบ้านศิริพัฒน์ใช่ไหม”
“ใช่ครับบอส ครอบครัวทำธุรกิจนำเข้าอะไหล่ยนต์ ประวัติการเรียนดีเยี่ยม ไม่มีประวัติด่างพร้อย เรื่องผู้หญิงก็ไม่มีเรื่องเสื่อมเสียครับ ถือว่าเป็นเด็กหนุ่มที่... เพียบพร้อมพอสมควร” วิทย์รายงานตามข้อมูลที่สืบมาอย่างซื่อตรง แม้จะรู้ดีว่าคำว่าเพียบพร้อมนั้นจะเป็นการกระตุกหนวดเสือของเจ้านายก็ตาม
กฤตินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท ประสานมือทั้งสองข้างไว้บนตัก นัยน์ตาของเขาดำมืดและว่างเปล่าจนน่ากลัว
หากไอ้เด็กนั่นเป็นแค่ผู้ชายเสเพล หน้าหม้อ หรือมีประวัติไม่ดี เขาคงสั่งให้คนไปจัดการสั่งสอนและเตะโด่งมันออกไปจากชีวิตขวัญเอยได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องรู้สึกผิด แต่ความจริงที่ว่า แทนไทคือชายหนุ่มที่เพียบพร้อม มีอนาคตที่สดใส และมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับขวัญเอย มันคือความจริงที่กรีดแทงใจคนอายุสามสิบสี่อย่างเขาอย่างรุนแรง
ลึก ๆ แล้วในใจของกฤตินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาเกลียดตัวเองที่อายุมากกว่าเธอถึงสิบสี่ปี เกลียดมือของตัวเองที่เปื้อนคาวเลือดและธุรกิจสีเทา เกลียดที่ตัวเองไม่คู่ควรกับความบริสุทธิ์ของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
ผู้ชายอย่างแทนไทต่างหาก ที่เหมาะสมจะยืนเคียงข้างเด็กน้อยที่แสนดีของเขาในที่สว่าง
ทว่าสัญชาตญาณความเห็นแก่ตัวและร่องรอยของความคลั่งรักที่หยั่งรากลึกมาสิบสองปี กลับตะโกนก้องในหัวของเขาว่า ‘ไม่ยอม’
เขาเลี้ยงดูเธอมาด้วยสองมือ ทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ไม่ยอมให้มดสักตัวมากัด ไม่ยอมให้ฝุ่นสักเม็ดมาแปดเปื้อน แล้วเขาจะยอมยกแก้วตาดวงใจของเขาให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งโผล่มางั้นหรือ
ฝันไปเถอะ!
“เอยรับของจากมันไหม” กฤตินถามเสียงเรียบ พยายามสะกดกลั้นความหึงหวงที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก
“ไม่ได้รับครับ คุณเอยปฏิเสธและขอตัวกลับมารอผมที่รถทันทีครับ”
คำตอบของผู้ช่วยทำให้ความตึงเครียดบนใบหน้าของกฤตินคลายลงเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหยัก เด็กดีของเขายังคงเชื่อฟังคำสอนที่ว่า ‘ห้ามรับของจากคนแปลกหน้า’ เสมอ
“ดี… ปล่อยมันไปก่อน” กฤตินเอ่ยเสียงเรียบ “จับตาดูไอ้เด็กนั่นไว้ให้ดี ถ้ามันแค่แอบมองหรือตามจีบแบบเด็ก ๆ ก็ปล่อยไป อย่าเพิ่งกระโตกกระตากให้เอยรู้ตัว แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มันกล้าล้ำเส้น หรือบังอาจมาแตะต้องแม้แต่ปลายผมของเอย รายงานฉันทันที”
“รับทราบครับบอส” วิทย์โค้งศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะขอตัวเดินออกจากห้องไป
เมื่ออยู่เพียงลำพัง กฤตินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามบ่าย เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเอง ขับไล่ความเหนื่อยล้าและความคิดฟุ้งซ่าน เขาจะไม่ยอมใช้อำนาจบีบบังคับเอย เพราะนั่นจะทำให้เธอหวาดกลัวและตีตัวออกห่าง
เขาจะใช้วิธีที่เขาถนัดที่สุด วิธีที่ทำให้เหยื่อเดินเข้ามาซบที่อกของเขาด้วยความเต็มใจ และไม่มีวันหนีไปไหนได้อีก
********************************
แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องนั่งเล่นสร้างบรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลาย ขวัญเอยในชุดนอนกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา ความยาวคลุมเข่าตามมาตรฐานของอาเก้า กำลังยืนง่วนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวในโซนแพนทรี หญิงสาวกำลังชงชาคาโมมายล์กลิ่นหอมกรุ่น เตรียมไว้สำหรับผู้ปกครองที่บอกว่าจะกลับดึกในวันนี้
เสียงเครื่องยนต์ของรถหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ ตามด้วยเสียงแม่บ้านเปิดประตูบานใหญ่ บ่งบอกถึงการกลับมาของเจ้าของบ้าน ขวัญเอยรีบวางช้อนคนชาลง แล้วเดินแกมวิ่งออกไปต้อนรับที่โถงทางเข้าทันที
“อาเก้า กลับมาแล้วเหรอคะ”
น้ำเสียงหวานใสที่เอ่ยทักทาย พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสยิ่งกว่าพระอาทิตย์ยามเช้า ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการปั้นหน้าสวมหน้ากากซีอีโอของกฤตินปลิวหายไปในพริบตา ชายหนุ่มในสภาพที่เสื้อสูทถูกพาดไว้บนแขน เนกไทถูกปลดออกหลวม ๆ และกระดุมคอเม็ดบนสุดถูกปลดออก เผยให้เห็นความเซ็กซี่แบบผู้ใหญ่ที่ทำเอาคนมองแอบใจเต้นผิดจังหวะ
กฤตินแกล้งทำสีหน้าเหนื่อยอ่อน ยื่นกระเป๋าเอกสารและเสื้อสูทให้แม่บ้านที่เดินตามมารับไปจัดการ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่นอย่างหมดแรง เขาพิงศีรษะไปกับพนักโซฟา ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบา ๆ หลับตาลงราวกับคนที่มีเรื่องเครียดจนถึงขีดสุด
บริษัท เค.ที. คอร์ปอเรชั่น ภายในห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาขรึม กฤตินกำลังนั่งอ่านเอกสารสัญญาการร่วมทุนฉบับใหม่ด้วยสีหน้าเรียบสนิท ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือจรดลายเซ็นตวัดอย่างทรงพลัง ทว่าสมาธิของเขากลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ก่อนที่วิทย์ เลขาฯ คนสนิทจะก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มไอแพดในมือ “บอสครับ มีเรื่องรายงานจากทีมที่คอยดูแลคุณเอยที่มหาวิทยาลัยครับ” วิทย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ปากกาในมือของกฤตินชะงักงัน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของเด็กในปกครอง “มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเอย” “ไม่ได้เกิดเรื่องร้ายแรงครับบอส แค่... วันนี้ตอนพักเที่ยง นายแทนไท รุ่นพี่ปีสี่ที่เคยมีประวัติพยายามเข้าหาคุณเอย เข้าไปทักทายและซื้อขนมไปให้คุณเอยที่โต๊ะประจำครับ” บรรยากาศภายในห้องที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศาในพริบตา กฤตินกระแทกปากกาลงบนโต๊ะ แม้จะเป็นเสียงที่เบา แต่กลับทำให้คนสนิทอย่างวิทย์รู้ได้ทันทีว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของผู้เป็นนาย
บรรยากาศในโรงอาหารของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความจอแจและเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ขวักไขว่ ขวัญเอยนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวริมสุดติดกับสวนหย่อมเล็ก ๆ ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบกว่าบริเวณอื่น หญิงสาวกำลังก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์จากแท็บเล็ตลงในสมุดอย่างตั้งใจ เส้นผมสีดำขลับที่รวบไว้ครึ่งศีรษะตกลงมาคลอเคลียพวงแก้มขาวเนียน จนเธอต้องคอยใช้มือทัดหูไว้เป็นระยะ “เอยแกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย” เสียงแหลม ๆ ของ ‘น้ำหวาน’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในมหาวิทยาลัยของขวัญเอยดังขึ้น พร้อมกับมือที่เอื้อมมาเขย่าแขนเล็กเบา ๆ ขวัญเอยเงยหน้าขึ้นจากสมุดจด ระบายยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนสนิท “ฟังอยู่สิ หวานบ่นเรื่องค่ายอาสาที่เชียงใหม่โดนยกเลิกมาสิบนาทีแล้วนะ” “ก็มันน่าโมโหนี่นา” น้ำหวานทำหน้างอ ทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอก “แกคิดดูสิ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว รถบัส ที่พัก ตารางงาน จู่ ๆ สปอนเซอร์หลักที่เป็นบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ก็ขอถอนตัวกะทันหัน ดึงเงินสนับสนุนกลับหมดเลย ค่ายก็เลยล่มไม่เป็นท่า อาจารย์ที่ปรึกษาหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยแกเอ๊ย ฉันอุตส่
“ต่างจังหวัด ที่ไหนคะ” “เชียงใหม่ค่ะ” เอยตอบเสียงแผ่ว รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบขึ้นมารอบตัว “สามวันสองคืน เดินทางด้วยอะไร ไปนอนที่ไหน แล้วใครเป็นคนดูแลความปลอดภัยให้เอย” คำถามรัวเป็นชุดที่มาพร้อมกับน้ำเสียงที่กดต่ำลง บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่แอบแฝงอยู่ กฤตินไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าความสงบนิ่งของเขากลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าการอาละวาดเป็นสิบเท่า “ดะ... เดินทางด้วยรถบัสของมหาวิทยาลัยค่ะ นอนที่อาคารเรียนของโรงเรียน มีอาจารย์ที่ปรึกษาไปคุมด้วยสองท่านค่ะ อาเก้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพื่อน ๆ เอยก็ไปกันทุกคนเลย” ขวัญเอยพยายามอธิบายด้วยเหตุผล หวังว่าคุณอาที่แสนดีจะเข้าใจ ทว่าสำหรับกฤติน คำว่า ‘เพื่อน ๆ ไปกันทุกคน’ และ ‘รถบัส’ คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่สุด การปล่อยให้ขวัญเอยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ต้องไปนั่งเบียดเสียดกับคนอื่นบนรถบัส นอนบนพื้นแข็ง ๆ และอาจจะต้องตากแดดตากฝนกลางป่ากลางเขา เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ และที่สำคัญที่สุด เขาไม่ชอบให้เธอคลาดสายตา ไม่ชอบให้เธอไปอยู่ในที่ที่เขาปกป้องไ
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยอวลไปทั่วบริเวณห้องรับประทานอาหารสุดหรูของคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านประตูกระจกบานสูง ทาบทับลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนทอดสายตามองสวนสวยสไตล์อังกฤษด้านนอก กฤติน หรือที่ใคร ๆ ในแวดวงธุรกิจต่างขนานนามว่า ‘ฉลามเลือดเย็น’ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและนาฬิกาเรือนหรูราคาเหยียบแปดหลัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของวัยสามสิบสี่ปีเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ยามที่เขากำลังฟังรายงานสรุปตัวเลขผลประกอบการจากวิทย์ เลขาฯ คนสนิท “โครงการที่พัทยาคู่แข่งพยายามตัดราคาเราครับบอส แต่ผมจัดการบล็อกเส้นทางวัสดุก่อสร้างของพวกมันเรียบร้อยแล้ว คาดว่าภายในอาทิตย์หน้าพวกมันคงต้องยอมมาคุกเข่าขอเจรจากับเรา” วิทย์รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดไม่แพ้ผู้เป็นนาย กฤตินยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ นัยน์ตาสีเข้มดุดันไม่ต่างจากพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย “อย่าเพิ่งให้พวกมันเข้าพบ ปล่อยให้ดิ้นรนไปก่อน จนกว่าพวกมันจะรู้ตัวว่
ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเมรุ กลืนหายไปกับเมฆครึ้มที่กำลังตั้งเค้าฝนในเดือนกันยายน งานฌาปนกิจศพคู่สามีภรรยาที่จากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุเพิ่งเสร็จสิ้นลง บรรดาแขกเหรื่อและญาติพี่น้องที่เคยมาร่วมไว้อาลัยต่างพากันแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นควันธูปที่ยังคงลอยแตะจมูก ไม่มีใครอยากรั้งอยู่เพื่อรับภาระเลี้ยงดูเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้ บริเวณลานกว้างหน้าเมรุ ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยแปดขวบยืนสะอื้นไห้จนตัวโยน ชุดกระโปรงสีดำและโบว์ผูกผมสีขาวดูหม่นหมอง ขวัญเอยกอดกรอบรูปถ่ายของพ่อแม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนกระจกกรอบรูปครั้งแล้วครั้งเล่า โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อครู่นี้แล้ว เปาะแปะ... หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ทว่าเด็กน้อยกลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวหนี เธอปล่อยให้สายฝนชะล้างคราบน้ำตาและความหนาวเหน็บซึมลึกถึงกระดูก ทว่าจู่ ๆ หยาดฝนที่ตกลงมากระทบตัวก็เหือดหายไป เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ร่มสีดำคันใหญ่ถูกกางกั้นหยาดฝนเอาไว้โดยมือที่สวมนาฬิ







