Share

บทที่ 1 เด็กในโอวาท 1

Author: Priyada
last update publish date: 2026-11-14 16:03:18

          กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยอวลไปทั่วบริเวณห้องรับประทานอาหารสุดหรูของคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านประตูกระจกบานสูง ทาบทับลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนทอดสายตามองสวนสวยสไตล์อังกฤษด้านนอก

         กฤติน หรือที่ใคร ๆ ในแวดวงธุรกิจต่างขนานนามว่า ‘ฉลามเลือดเย็น’ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและนาฬิกาเรือนหรูราคาเหยียบแปดหลัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของวัยสามสิบสี่ปีเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ยามที่เขากำลังฟังรายงานสรุปตัวเลขผลประกอบการจากวิทย์ เลขาฯ คนสนิท

         “โครงการที่พัทยาคู่แข่งพยายามตัดราคาเราครับบอส แต่ผมจัดการบล็อกเส้นทางวัสดุก่อสร้างของพวกมันเรียบร้อยแล้ว คาดว่าภายในอาทิตย์หน้าพวกมันคงต้องยอมมาคุกเข่าขอเจรจากับเรา” วิทย์รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดไม่แพ้ผู้เป็นนาย

         กฤตินยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ นัยน์ตาสีเข้มดุดันไม่ต่างจากพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย

         “อย่าเพิ่งให้พวกมันเข้าพบ ปล่อยให้ดิ้นรนไปก่อน จนกว่าพวกมันจะรู้ตัวว่า การเล่นตุกติกกับฉัน มันต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงแค่ไหน”

         น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนคนฟังยังแอบขนลุก ทว่าก่อนที่วิทย์จะทันได้รับคำสั่งต่อไป เสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่ก้าวเข้ามาในห้องก็ทำให้บรรยากาศที่กำลังตึงเครียดขาดผึงลงทันที

         “อาเก้าคะ กาแฟขมไปหรือเปล่าคะ เอยจะได้เติมนมให้”

         น้ำเสียงหวานใสที่ดังขึ้นทางด้านหลัง ทำให้ออร่าความน่าเกรงขามของซีอีโอหนุ่มมลายหายไปในพริบตา กฤตินหมุนตัวกลับมาหาเจ้าของเสียง นัยน์ตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองไปยังหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนส่งยิ้มบาง ๆ มาให้

         ขวัญเอยในวัยยี่สิบปี เติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวที่งดงามราวกับภาพวาด ผิวขาวจัดตัดกับเส้นผมสีดำขลับที่ถูกรวบครึ่งศีรษะเผยให้เห็นดวงหน้าจิ้มลิ้ม เธอสวมชุดกระโปรงนักศึกษาสีดำที่ความยาวคลุมเข่าพอดีเป๊ะตามกฎที่เข้มงวดของเขา กิริยามารยาทเรียบร้อยนุ่มนวลราวกับผ้าพับไว้ สมกับที่เขาฟูมฟักทะนุถนอมมาตลอดสิบสองปีเต็ม

         “ไม่ขมค่ะ พอดีแล้ว” กฤตินตอบเสียงนุ่ม ก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กในการดูแลของเขา วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะแล้วก้มมองเนกไทสีเทาเข้มในมือเล็ก ๆ นั้น “จะผูกให้อาเหรอคะ”

         “ค่ะ อาเก้าจะสายแล้วนะคะ” ขวัญเอยตอบรับพร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย เพื่อคล้องเนกไทเส้นหรูเข้ากับปกคอเสื้อเชิ้ตของร่างสูง

         กฤตินหลุบตามองดวงหน้าหวานที่อยู่ห่างเพียงคืบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งเด็กผสมดอกไม้ขาวอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของขวัญเอยลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกสงบและผ่อนคลายเสมอ มือหนายกขึ้นแตะเอวคอดกิ่วของหญิงสาวแผ่วเบาเพื่อช่วยประคองไม่ให้เธอเมื่อย ทว่าสัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาเต้นผิดจังหวะ

         เขาพยายามเตือนตัวเองเสมอว่าเด็กคนนี้คือลูกหนี้ คือเด็กกำพร้าที่เขารับมาดูแลในฐานะ ‘ผู้ปกครอง’ ทว่านับวัน ความรู้สึกหวงแหนและปรารถนาที่จะครอบครองเธอมันกลับรุนแรงขึ้นจนเขานึกเกลียดตัวเอง

         สิบสองปีที่ผ่านมา เขาขังเธอไว้ในกรงทองที่เขาสร้างขึ้นด้วยความหวังดี มอบทุกอย่างที่ดีที่สุดให้ ป้องกันไม่ให้สิ่งเลวร้ายใด ๆ กล้ำกรายเข้าใกล้เธอ ทว่าตอนนี้ สิ่งที่เลวร้ายและอันตรายที่สุดสำหรับขวัญเอย อาจจะเป็นตัวเขาเองก็ได้

         “เสร็จแล้วค่ะอาเก้า”

         เด็กสาวถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ใช้มือเล็ก ๆ ลูบปกเสื้อเชิ้ตของเขาให้เรียบตึง ก่อนจะช้อนสายตากลมโตขึ้นมอง

         “วันนี้อาเก้าเลิกงานกี่โมงคะ เอยจะเตรียมอาหารเย็นไว้รอ”

         “วันนี้อาอาจจะกลับดึกหน่อย มีประชุมบอร์ดบริหาร เอยทานข้าวก่อนแล้วเข้านอนได้เลยนะคะ ไม่ต้องรอ” กฤตินบอกพร้อมกับยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู

         “แต่ว่าเอย...”

         ขวัญเอยชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นราวกับกำลังชั่งใจ อาการบีบมือตัวเองของเธอทำให้กฤตินที่สังเกตเห็นทุกรายละเอียดของหญิงสาวรู้ทันทีว่าเธอมีเรื่องบางอย่างในใจ

         “มีอะไรหรือเปล่าคะ หืม... อยากได้อะไร หรือว่าใครทำอะไรให้เอยไม่สบายใจ” น้ำเสียงของชายหนุ่มเข้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาเริ่มฉายแววอันตรายเมื่อคิดว่าอาจมีใครกล้ามาทำให้เด็กของเขาขุ่นข้องหมองใจ

         “มะ... ไม่มีใครทำอะไรเอยค่ะ” ขวัญเอยรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “เอยแค่... มีเรื่องอยากจะขออนุญาตอาเก้านิดหน่อยค่ะ”

         กฤตินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หัวโต๊ะอาหาร ท่วงท่าสง่างามและทรงอำนาจ เขาตบหน้าตักตัวเองเบา ๆ เป็นเชิงอนุญาตให้หญิงสาวเข้ามาใกล้

         ขวัญเอยเดินเข้าไปยืนเคียงข้างเก้าอี้ตัวใหญ่ แม้จะอยู่ด้วยกันมานาน แต่บารมีและความน่ายำเกรงของอาเก้าก็ยังทำให้เธอรู้สึกประหม่าอยู่เสมอ โดยเฉพาะเวลาที่เขาใช้สายตาลึกล้ำจ้องมองมาราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจ

         “ว่ามาสิคะ อาฟังอยู่”

         “คือว่า... อาทิตย์หน้า ทางคณะของเอยจะมีการจัดค่ายอาสาพัฒนาโรงเรียนที่ต่างจังหวัดค่ะ ไปสามวันสองคืน เป็นกิจกรรมบังคับของรายวิชา... เอย... เอยอยากจะขออนุญาตไปค่ายนี้ค่ะ” ขวัญเอยรวบรวมความกล้าพูดออกไปรวดเดียวจบ

         กฤตินนิ่งไปอึดใจหนึ่ง นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเรียบสนิท เขารู้จักค่ายอาสานี้ดี เลขาฯ วิทย์รายงานเรื่องนี้ให้เขาทราบตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว และเขาก็ได้สั่งการลงไปแล้วด้วย ทว่าเขากลับเลือกที่จะตีหน้าขรึมและถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • โปรดอยู่ในโอวาทของคุณอา   บทที่ 2 รอยยิ้มที่มองไม่เห็น 2

    บริษัท เค.ที. คอร์ปอเรชั่น ภายในห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาขรึม กฤตินกำลังนั่งอ่านเอกสารสัญญาการร่วมทุนฉบับใหม่ด้วยสีหน้าเรียบสนิท ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือจรดลายเซ็นตวัดอย่างทรงพลัง ทว่าสมาธิของเขากลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ก่อนที่วิทย์ เลขาฯ คนสนิทจะก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มไอแพดในมือ “บอสครับ มีเรื่องรายงานจากทีมที่คอยดูแลคุณเอยที่มหาวิทยาลัยครับ” วิทย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ปากกาในมือของกฤตินชะงักงัน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของเด็กในปกครอง “มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเอย” “ไม่ได้เกิดเรื่องร้ายแรงครับบอส แค่... วันนี้ตอนพักเที่ยง นายแทนไท รุ่นพี่ปีสี่ที่เคยมีประวัติพยายามเข้าหาคุณเอย เข้าไปทักทายและซื้อขนมไปให้คุณเอยที่โต๊ะประจำครับ” บรรยากาศภายในห้องที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศาในพริบตา กฤตินกระแทกปากกาลงบนโต๊ะ แม้จะเป็นเสียงที่เบา แต่กลับทำให้คนสนิทอย่างวิทย์รู้ได้ทันทีว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของผู้เป็นนาย

  • โปรดอยู่ในโอวาทของคุณอา   บทที่ 2 รอยยิ้มที่มองไม่เห็น 1

    บรรยากาศในโรงอาหารของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความจอแจและเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ขวักไขว่ ขวัญเอยนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวริมสุดติดกับสวนหย่อมเล็ก ๆ ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบกว่าบริเวณอื่น หญิงสาวกำลังก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์จากแท็บเล็ตลงในสมุดอย่างตั้งใจ เส้นผมสีดำขลับที่รวบไว้ครึ่งศีรษะตกลงมาคลอเคลียพวงแก้มขาวเนียน จนเธอต้องคอยใช้มือทัดหูไว้เป็นระยะ “เอยแกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย” เสียงแหลม ๆ ของ ‘น้ำหวาน’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในมหาวิทยาลัยของขวัญเอยดังขึ้น พร้อมกับมือที่เอื้อมมาเขย่าแขนเล็กเบา ๆ ขวัญเอยเงยหน้าขึ้นจากสมุดจด ระบายยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนสนิท “ฟังอยู่สิ หวานบ่นเรื่องค่ายอาสาที่เชียงใหม่โดนยกเลิกมาสิบนาทีแล้วนะ” “ก็มันน่าโมโหนี่นา” น้ำหวานทำหน้างอ ทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอก “แกคิดดูสิ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว รถบัส ที่พัก ตารางงาน จู่ ๆ สปอนเซอร์หลักที่เป็นบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ก็ขอถอนตัวกะทันหัน ดึงเงินสนับสนุนกลับหมดเลย ค่ายก็เลยล่มไม่เป็นท่า อาจารย์ที่ปรึกษาหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยแกเอ๊ย ฉันอุตส่

  • โปรดอยู่ในโอวาทของคุณอา   บทที่ 1 เด็กในโอวาท 2

    “ต่างจังหวัด ที่ไหนคะ” “เชียงใหม่ค่ะ” เอยตอบเสียงแผ่ว รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบขึ้นมารอบตัว “สามวันสองคืน เดินทางด้วยอะไร ไปนอนที่ไหน แล้วใครเป็นคนดูแลความปลอดภัยให้เอย” คำถามรัวเป็นชุดที่มาพร้อมกับน้ำเสียงที่กดต่ำลง บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่แอบแฝงอยู่ กฤตินไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าความสงบนิ่งของเขากลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าการอาละวาดเป็นสิบเท่า “ดะ... เดินทางด้วยรถบัสของมหาวิทยาลัยค่ะ นอนที่อาคารเรียนของโรงเรียน มีอาจารย์ที่ปรึกษาไปคุมด้วยสองท่านค่ะ อาเก้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพื่อน ๆ เอยก็ไปกันทุกคนเลย” ขวัญเอยพยายามอธิบายด้วยเหตุผล หวังว่าคุณอาที่แสนดีจะเข้าใจ ทว่าสำหรับกฤติน คำว่า ‘เพื่อน ๆ ไปกันทุกคน’ และ ‘รถบัส’ คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่สุด การปล่อยให้ขวัญเอยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ต้องไปนั่งเบียดเสียดกับคนอื่นบนรถบัส นอนบนพื้นแข็ง ๆ และอาจจะต้องตากแดดตากฝนกลางป่ากลางเขา เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ และที่สำคัญที่สุด เขาไม่ชอบให้เธอคลาดสายตา ไม่ชอบให้เธอไปอยู่ในที่ที่เขาปกป้องไ

  • โปรดอยู่ในโอวาทของคุณอา   บทที่ 1 เด็กในโอวาท 1

    กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยอวลไปทั่วบริเวณห้องรับประทานอาหารสุดหรูของคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านประตูกระจกบานสูง ทาบทับลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนทอดสายตามองสวนสวยสไตล์อังกฤษด้านนอก กฤติน หรือที่ใคร ๆ ในแวดวงธุรกิจต่างขนานนามว่า ‘ฉลามเลือดเย็น’ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและนาฬิกาเรือนหรูราคาเหยียบแปดหลัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของวัยสามสิบสี่ปีเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ยามที่เขากำลังฟังรายงานสรุปตัวเลขผลประกอบการจากวิทย์ เลขาฯ คนสนิท “โครงการที่พัทยาคู่แข่งพยายามตัดราคาเราครับบอส แต่ผมจัดการบล็อกเส้นทางวัสดุก่อสร้างของพวกมันเรียบร้อยแล้ว คาดว่าภายในอาทิตย์หน้าพวกมันคงต้องยอมมาคุกเข่าขอเจรจากับเรา” วิทย์รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดไม่แพ้ผู้เป็นนาย กฤตินยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ นัยน์ตาสีเข้มดุดันไม่ต่างจากพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย “อย่าเพิ่งให้พวกมันเข้าพบ ปล่อยให้ดิ้นรนไปก่อน จนกว่าพวกมันจะรู้ตัวว่

  • โปรดอยู่ในโอวาทของคุณอา   บทนำ

    ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเมรุ กลืนหายไปกับเมฆครึ้มที่กำลังตั้งเค้าฝนในเดือนกันยายน งานฌาปนกิจศพคู่สามีภรรยาที่จากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุเพิ่งเสร็จสิ้นลง บรรดาแขกเหรื่อและญาติพี่น้องที่เคยมาร่วมไว้อาลัยต่างพากันแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นควันธูปที่ยังคงลอยแตะจมูก ไม่มีใครอยากรั้งอยู่เพื่อรับภาระเลี้ยงดูเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้ บริเวณลานกว้างหน้าเมรุ ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยแปดขวบยืนสะอื้นไห้จนตัวโยน ชุดกระโปรงสีดำและโบว์ผูกผมสีขาวดูหม่นหมอง ขวัญเอยกอดกรอบรูปถ่ายของพ่อแม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนกระจกกรอบรูปครั้งแล้วครั้งเล่า โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อครู่นี้แล้ว เปาะแปะ... หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ทว่าเด็กน้อยกลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวหนี เธอปล่อยให้สายฝนชะล้างคราบน้ำตาและความหนาวเหน็บซึมลึกถึงกระดูก ทว่าจู่ ๆ หยาดฝนที่ตกลงมากระทบตัวก็เหือดหายไป เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ร่มสีดำคันใหญ่ถูกกางกั้นหยาดฝนเอาไว้โดยมือที่สวมนาฬิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status