LOGIN“ต่างจังหวัด ที่ไหนคะ”
“เชียงใหม่ค่ะ” เอยตอบเสียงแผ่ว รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบขึ้นมารอบตัว
“สามวันสองคืน เดินทางด้วยอะไร ไปนอนที่ไหน แล้วใครเป็นคนดูแลความปลอดภัยให้เอย”
คำถามรัวเป็นชุดที่มาพร้อมกับน้ำเสียงที่กดต่ำลง บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่แอบแฝงอยู่ กฤตินไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าความสงบนิ่งของเขากลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าการอาละวาดเป็นสิบเท่า
“ดะ... เดินทางด้วยรถบัสของมหาวิทยาลัยค่ะ นอนที่อาคารเรียนของโรงเรียน มีอาจารย์ที่ปรึกษาไปคุมด้วยสองท่านค่ะ อาเก้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพื่อน ๆ เอยก็ไปกันทุกคนเลย” ขวัญเอยพยายามอธิบายด้วยเหตุผล หวังว่าคุณอาที่แสนดีจะเข้าใจ
ทว่าสำหรับกฤติน คำว่า ‘เพื่อน ๆ ไปกันทุกคน’ และ ‘รถบัส’ คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่สุด การปล่อยให้ขวัญเอยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ต้องไปนั่งเบียดเสียดกับคนอื่นบนรถบัส นอนบนพื้นแข็ง ๆ และอาจจะต้องตากแดดตากฝนกลางป่ากลางเขา เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้
และที่สำคัญที่สุด เขาไม่ชอบให้เธอคลาดสายตา ไม่ชอบให้เธอไปอยู่ในที่ที่เขาปกป้องไม่ได้ หรือควบคุมไม่ได้
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเล็กของหญิงสาวมากุมไว้หลวม ๆ นิ้วโป้งแกร่งไล้เบา ๆ บนหลังมือขาวเนียนอย่างอ่อนโยน ทว่าคำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมากลับแฝงไปด้วยการควบคุมอย่างแยบยล
“เอยฟังอานะคะ” กฤตินเริ่มตะล่อม “อาไม่ได้อยากห้ามถ้ามันเป็นกิจกรรมของมหา’ลัย แต่อาเพิ่งคุยกับคุณหมอประจำตัวของเอยเมื่อสัปดาห์ก่อน เรื่องโรคกระเพาะของเอยที่ชอบกำเริบเวลาทานอาหารไม่ตรงเวลา แล้วถ้าไปค่าย เอยจะทานอาหารตรงเวลาได้ยังไง อาหารที่นั่นจะสะอาดพอสำหรับเอยไหม”
“เอย... เอยจะพกยาไปค่ะ แล้วเอยก็จะระวังเรื่องอาหาร”
“แล้วถ้าเอยปวดท้องกลางดึกกลางป่าเขา อาจารย์ของเอยจะขับรถพาเอยมาส่งโรงพยาบาลในเมืองทันหรือเปล่าคะ” กฤตินตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยขั้นสุด “อาเป็นห่วงเอยนะรู้ไหม ช่วงนี้อาก็ทำงานหนักจนปวดหัวทุกวัน ถ้าเอยไม่อยู่ตั้งสามวัน ใครจะคอยชงชาคาโมมายล์ให้อาดื่มก่อนนอนล่ะคะ”
ประโยคสุดท้ายนั้นทำเอาขวัญเอยชะงักงัน ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอรู้ดีว่าอาเก้าทำงานหนักแค่ไหนเพื่อดูแลธุรกิจและดูแลเธอให้มีชีวิตที่สุขสบายที่สุด การที่เธอจะดื้อดึงไปลำบากเพียงเพราะอยากสนุกกับเพื่อน ๆ มันดูเห็นแก่ตัวเกินไปในสายตาของเธอเอง
นัยน์ตากลมโตสั่นระริกขณะสบตากับชายหนุ่มที่กำลังทอดมองมาด้วยสายตาเว้าวอนนิด ๆ กฤตินรู้ดีว่าเด็กของเขาขี้เกรงใจและรักเขามากแค่ไหน เขาใช้ความรักและความห่วงใยเป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น พันธนาการเธอเอาไว้กับตัวโดยที่เธอเต็มใจ
“แต่ถ้าเอยอยากไปจริง ๆ อาก็จะตามใจค่ะ อนุมัติให้ไปก็ได้” กฤตินยอมถอยครึ่งก้าว เพื่อปล่อยให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักเอง “เดี๋ยวอาจะให้วิทย์ส่งคนขับรถขับตามรถบัสไป แล้วก็ให้ทีมบอดี้การ์ดไปตั้งแคมป์อยู่ใกล้ ๆ โรงเรียน เผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้ดูแลเอยทัน แบบนี้ดีไหมคะ”
“มะ... ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะอาเก้า” ขวัญเอยรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน การมีบอดี้การ์ดไปเฝ้าที่ค่ายอาสาคงทำให้เพื่อน ๆ แตกตื่นและมองเธอแปลก ๆ แน่ “ถ้าอาเก้าเป็นห่วง เอยไม่ไปก็ได้ค่ะ”
กฤตินลอบยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ทว่าสีหน้ายังคงแสดงความเสียใจ
“เอยจะไม่ไปจริง ๆ เหรอคะ อาไม่อยากเป็นผู้ปกครองใจร้ายที่ขัดใจเอยหรอกนะ”
“อาเก้าไม่เคยใจร้ายกับเอยค่ะ” ขวัญเอยยิ้มบาง ๆ มือเล็กบีบมือหนากลับเบา ๆ “เอยรู้ว่าอาเก้าหวังดี แล้วเอยก็เป็นห่วงอาเก้าด้วย ถ้าเอยไม่อยู่ อาเก้าคงไม่ยอมดื่มชาก่อนนอน แล้วก็จะปวดหัวอีก เอย... ยกเลิกไปค่ายดีกว่าค่ะ เอยจะอยู่ชงชาให้อาเก้านะคะ”
“เด็กดี” กฤตินเอ่ยชมเสียงนุ่ม รั้งร่างบางเข้ามากอดหลวม ๆ ริมฝีปากหยักจุมพิตเบา ๆ ลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวย “ขอบคุณนะคะที่เข้าใจอา อาโชคดีจริง ๆ ที่มีเอย”
ขวัญเอยซุกหน้าลงกับแอกแกร่ง หลับตาพริ้มรับสัมผัสอันอบอุ่นที่คุ้นเคย เธอไม่รู้สึกเสียดายเรื่องค่ายอาสาอีกต่อไป เพราะสำหรับเธอแล้ว รอยยิ้มและความสบายใจของอาเก้าคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต
กฤตินผละกอดออกช้าๆ ลูบแก้มเนียนเบาๆ
“เดี๋ยวอาให้วิทย์ขับรถไปส่งที่มหา’ลัยนะ เลิกเรียนแล้วรีบกลับบ้านนะคะ อาจะรีบเคลียร์งานแล้วกลับมาทานข้าวด้วย”
“ค่ะ อาเก้าตั้งใจทำงานนะคะ”
ขวัญเอยยิ้มรับก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบกระเป๋าและหนังสือเรียน เดินตามวิทย์ที่ยืนรออยู่อีกมุมหนึ่งของห้องออกไป
เมื่อบานประตูไม้สักบานใหญ่ของคฤหาสน์ปิดลง รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของกฤตินก็เลือนหายไปในพริบตา แววตาดุดันและเย็นชาแบบฉบับของฉลามเลือดเย็นกลับมาแทนที่ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากดต่อสายหาใครบางคนอย่างรวดเร็ว
“เรื่องค่ายอาสาของคณะสถาปัตย์ที่เชียงใหม่...” กฤตินกรอกเสียงเรียบเย็นลงไปในสาย “ยกเลิกสปอนเซอร์และเงินสนับสนุนทั้งหมดที่เราเคยตกลงไว้ซะ เด็กของฉันไม่ไปแล้ว งานนี้ก็ไม่จำเป็นต้องจัด”
ชายหนุ่มกดวางสาย โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าสบาย ๆ นัยน์ตาสีเข้มทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูรถเก๋งคันหรูที่กำลังแล่นผ่านประตูรั้วอัลลอยด์ของคฤหาสน์ออกไปอย่างช้า ๆ
“เอยต้องอยู่ในโอวาทของอา... ตลอดไป”
เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด กฤตินรู้ตัวดีว่าเขากำลังทำสิ่งที่เห็นแก่ตัวที่สุด เขากำลังเด็ดปีกนกน้อยตัวนี้ทีละนิด เพื่อไม่ให้เธอสามารถโบยบินไปไหนได้ไกลเกินกว่าระยะสายตาของเขา
เขาอาจจะเป็นผู้ปกครองที่เลวร้าย แต่เขาจะไม่มีวันยอมสูญเสียเธอไปให้ใครเด็ดขาด... ไม่มีวัน!
บริษัท เค.ที. คอร์ปอเรชั่น ภายในห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาขรึม กฤตินกำลังนั่งอ่านเอกสารสัญญาการร่วมทุนฉบับใหม่ด้วยสีหน้าเรียบสนิท ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือจรดลายเซ็นตวัดอย่างทรงพลัง ทว่าสมาธิของเขากลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ก่อนที่วิทย์ เลขาฯ คนสนิทจะก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มไอแพดในมือ “บอสครับ มีเรื่องรายงานจากทีมที่คอยดูแลคุณเอยที่มหาวิทยาลัยครับ” วิทย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ปากกาในมือของกฤตินชะงักงัน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของเด็กในปกครอง “มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเอย” “ไม่ได้เกิดเรื่องร้ายแรงครับบอส แค่... วันนี้ตอนพักเที่ยง นายแทนไท รุ่นพี่ปีสี่ที่เคยมีประวัติพยายามเข้าหาคุณเอย เข้าไปทักทายและซื้อขนมไปให้คุณเอยที่โต๊ะประจำครับ” บรรยากาศภายในห้องที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศาในพริบตา กฤตินกระแทกปากกาลงบนโต๊ะ แม้จะเป็นเสียงที่เบา แต่กลับทำให้คนสนิทอย่างวิทย์รู้ได้ทันทีว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของผู้เป็นนาย
บรรยากาศในโรงอาหารของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความจอแจและเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ขวักไขว่ ขวัญเอยนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวริมสุดติดกับสวนหย่อมเล็ก ๆ ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบกว่าบริเวณอื่น หญิงสาวกำลังก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์จากแท็บเล็ตลงในสมุดอย่างตั้งใจ เส้นผมสีดำขลับที่รวบไว้ครึ่งศีรษะตกลงมาคลอเคลียพวงแก้มขาวเนียน จนเธอต้องคอยใช้มือทัดหูไว้เป็นระยะ “เอยแกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย” เสียงแหลม ๆ ของ ‘น้ำหวาน’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในมหาวิทยาลัยของขวัญเอยดังขึ้น พร้อมกับมือที่เอื้อมมาเขย่าแขนเล็กเบา ๆ ขวัญเอยเงยหน้าขึ้นจากสมุดจด ระบายยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนสนิท “ฟังอยู่สิ หวานบ่นเรื่องค่ายอาสาที่เชียงใหม่โดนยกเลิกมาสิบนาทีแล้วนะ” “ก็มันน่าโมโหนี่นา” น้ำหวานทำหน้างอ ทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอก “แกคิดดูสิ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว รถบัส ที่พัก ตารางงาน จู่ ๆ สปอนเซอร์หลักที่เป็นบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ก็ขอถอนตัวกะทันหัน ดึงเงินสนับสนุนกลับหมดเลย ค่ายก็เลยล่มไม่เป็นท่า อาจารย์ที่ปรึกษาหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยแกเอ๊ย ฉันอุตส่
“ต่างจังหวัด ที่ไหนคะ” “เชียงใหม่ค่ะ” เอยตอบเสียงแผ่ว รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบขึ้นมารอบตัว “สามวันสองคืน เดินทางด้วยอะไร ไปนอนที่ไหน แล้วใครเป็นคนดูแลความปลอดภัยให้เอย” คำถามรัวเป็นชุดที่มาพร้อมกับน้ำเสียงที่กดต่ำลง บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่แอบแฝงอยู่ กฤตินไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าความสงบนิ่งของเขากลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าการอาละวาดเป็นสิบเท่า “ดะ... เดินทางด้วยรถบัสของมหาวิทยาลัยค่ะ นอนที่อาคารเรียนของโรงเรียน มีอาจารย์ที่ปรึกษาไปคุมด้วยสองท่านค่ะ อาเก้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพื่อน ๆ เอยก็ไปกันทุกคนเลย” ขวัญเอยพยายามอธิบายด้วยเหตุผล หวังว่าคุณอาที่แสนดีจะเข้าใจ ทว่าสำหรับกฤติน คำว่า ‘เพื่อน ๆ ไปกันทุกคน’ และ ‘รถบัส’ คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่สุด การปล่อยให้ขวัญเอยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ต้องไปนั่งเบียดเสียดกับคนอื่นบนรถบัส นอนบนพื้นแข็ง ๆ และอาจจะต้องตากแดดตากฝนกลางป่ากลางเขา เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ และที่สำคัญที่สุด เขาไม่ชอบให้เธอคลาดสายตา ไม่ชอบให้เธอไปอยู่ในที่ที่เขาปกป้องไ
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยอวลไปทั่วบริเวณห้องรับประทานอาหารสุดหรูของคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านประตูกระจกบานสูง ทาบทับลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนทอดสายตามองสวนสวยสไตล์อังกฤษด้านนอก กฤติน หรือที่ใคร ๆ ในแวดวงธุรกิจต่างขนานนามว่า ‘ฉลามเลือดเย็น’ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและนาฬิกาเรือนหรูราคาเหยียบแปดหลัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของวัยสามสิบสี่ปีเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ยามที่เขากำลังฟังรายงานสรุปตัวเลขผลประกอบการจากวิทย์ เลขาฯ คนสนิท “โครงการที่พัทยาคู่แข่งพยายามตัดราคาเราครับบอส แต่ผมจัดการบล็อกเส้นทางวัสดุก่อสร้างของพวกมันเรียบร้อยแล้ว คาดว่าภายในอาทิตย์หน้าพวกมันคงต้องยอมมาคุกเข่าขอเจรจากับเรา” วิทย์รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดไม่แพ้ผู้เป็นนาย กฤตินยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ นัยน์ตาสีเข้มดุดันไม่ต่างจากพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย “อย่าเพิ่งให้พวกมันเข้าพบ ปล่อยให้ดิ้นรนไปก่อน จนกว่าพวกมันจะรู้ตัวว่
ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเมรุ กลืนหายไปกับเมฆครึ้มที่กำลังตั้งเค้าฝนในเดือนกันยายน งานฌาปนกิจศพคู่สามีภรรยาที่จากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุเพิ่งเสร็จสิ้นลง บรรดาแขกเหรื่อและญาติพี่น้องที่เคยมาร่วมไว้อาลัยต่างพากันแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นควันธูปที่ยังคงลอยแตะจมูก ไม่มีใครอยากรั้งอยู่เพื่อรับภาระเลี้ยงดูเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้ บริเวณลานกว้างหน้าเมรุ ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยแปดขวบยืนสะอื้นไห้จนตัวโยน ชุดกระโปรงสีดำและโบว์ผูกผมสีขาวดูหม่นหมอง ขวัญเอยกอดกรอบรูปถ่ายของพ่อแม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนกระจกกรอบรูปครั้งแล้วครั้งเล่า โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อครู่นี้แล้ว เปาะแปะ... หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ทว่าเด็กน้อยกลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวหนี เธอปล่อยให้สายฝนชะล้างคราบน้ำตาและความหนาวเหน็บซึมลึกถึงกระดูก ทว่าจู่ ๆ หยาดฝนที่ตกลงมากระทบตัวก็เหือดหายไป เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ร่มสีดำคันใหญ่ถูกกางกั้นหยาดฝนเอาไว้โดยมือที่สวมนาฬิ







