Anong Mga Tema Ang Umiikot Sa Pikit Mata?

Isang masilayan ang 'Oro Plata Mata' ay tila ang isang makulay na paglalakbay sa mga hamon at pag-asa ng buhay sa ilalim ng diktadura sa Pilipinas. Ang bawat eksena ay puno ng simbolismo at emosyon, na nagdadala sa akin sa isang malalim na pagninilay-nilay. Ang hagdang-bato, na isang pangunahing bahagi ng pelikula, ay hindi lamang isang pisikal na estruktura kundi isang repleksyon din ng mga klase at tagumpay ng mga tauhan. Nagsisilbing simbolo ng mga pagsubok at pagsisikap ng mga tao sa kabila ng mga balakid, na parang sinusuklian ng liwanag sa dulo ng madilim na lagusan. Ang mga karakter, mula sa makapangyarihang pamilya hanggang sa simpleng mamamayan, ay tunay na nagsasalaysay ng kwento ng mga Pilipino noon. Pinatindi pa ng magandang cinematography at matinding musika ang bawat sandali, kaya naman talagang napakahirap kalimutan ang mga mensahe nito na nananatiling relevant hanggang ngayon. May mga pagkakataon sa pelikula na talagang tumama sa akin, lalo na ang mga pahayag tungkol sa pamilya at katapatan. Ang hirap ng buhay at ang matinding pagkakahiwalay ng lipunan ay talagang magnumanifest. Kaya naman, habang pinapanood ko, naiisip ko kung gaano pa ba kalalim ang hidwaan sa ating kasaysayan at kung paano ito humuhubog sa ating pagkatao. Isang tunay na klasikal na obra na hindi lamang nagbibigay aliw kundi nag-uudyok din ng palaisipan tungkol sa ating kasaysayan bilang mga Pilipino. Isang diwa ng nostalgia ang umuusbong sa akin habang pinapanuod ito. May mga naisip akong alaala ng aking mga ninuno na sa kanilang simpleng pamumuhay ay tila nakakaranas din ng ganoon mga pagsubok. Parang napakalalim ng mensaheng hatid ng 'Oro Plata Mata' na hindi lamang ito isang pelikulang dapat mapanood kundi isang tunay na aralin sa buhay na dapat ipamana. Kasabay ng kahigpitan ng kwento ay ang estruktura ng hagdang-bato na nagiging simbolo ng pag-unlad at pag-asa. Sa kabila ng lahat ng hirap, nasa itaas ay ang posibilidad ng tagumpay at kalayaan. Sa huli, ang bawat hakbang patungo sa itaas ay tila may tugma sa ating mga pangarap na naglalakbay sa hirap ng buhay. Ang hagdang-bato nga ay nagsisilbing paalala na sa bawat tagumpay, may mga sakripisyo at unos na kailangang pagdaanan. Sa totoo lang, ang 'Oro Plata Mata' ay isa sa mga pelikulang que may personal na imahinasyon at parang sinasabi nito na sa likod ng ganda at saya ay may mga kwento ng tunog na nagsisilbing gabay sa mga susunod na henerasyon.

Tugon na ito tungkol sa mga pelikulang may kinalaman sa nunal sa mata ay talagang nakakaintriga! Isang pelikula na agad na pumapasok sa isip ko ay ang 'The Eye', isang Hong Kong horror film na bumabalot sa kwento ng isang batang babae na nakakakita ng mga umuusad na pangitain matapos ang operasyon sa kanyang mata. Isa itong nakakatakot na pelikula na talagang nagbigay sa akin ng mga chills! Ang idea na mayroong abnormalidad sa paningin na nagdadala ng mga supernatural na karanasan ay talagang intriguing. Sinasalamin nito kung paano ang mga natural na katangian ng ating katawan, tulad ng nunal sa mata, ay maaaring maging daan sa mga bagay na hindi natin lubos na nauunawaan. Paborito ko ang kakaibang twists ng istorya na buhok ang nanindig. Bakit ba ang mga ganitong tema ay basta na lang sumasagi sa mga isipan ng mga filmmaker? Pagkatapos ng pelikulang ito, nakaramdam ako ng halo-halong takot at pagkamausisa na talagang nagbigay-sigla sa aking hilig sa mga ganitong kwento. Sa mga panahon ng ‘80s, isang isa pang klasik na pelikula na dapat banggitin ay ang 'The Omen', na hindi gaanong nakatuon sa nangyari sa mata kundi sa mga sinag ng liwanag na tila nagpapakita ng mas madidilim na tema. Kahit na ang nunal sa mata ay hindi ang pangunahing tema dito, hapit pa rin sa bentilasyon ng ating mga mata ang takot at kung ano ang maaaring sumunod sa mga ito. Puno ng simbolismo, talagang naaapektuhan ako ng mga tingin at pag-iisip ng mga pangunahing tauhan. Katulad ng sa 'The Eye', sinasabi nito na may mas malalim na kahulugan ang mga nakikita natin, at maaaring maging delikado ito kung hindi natin maunawaan ang imahe na nakikita natin. Siyempre, maraming mga indie film na may temang ito. Marami akong nakita na mahilig basahin na nagbabayad ng tribute sa mga ganitong tema. Ang mga independiyenteng pelikula na gumagamit ng simbolismo mula sa mga nunal sa mata ay tila nagbibigay ng mas malalim na pag-oobserba sa kung paano natin hinaharap ang mga takot at misteryo ng ating mga pang-araw-araw na buhay. Talagang pinukaw nito ang aking imahinasyon!

Sa isang bayan na puno ng kasaysayan, mayroong mga kwentong nakasentro sa simbolismo ng kali mata o 'evil eye'. Isa itong kilalang konsepto sa maraming kultura, lalo na sa mga bansang Mediterranean at sa mga komunidad ng mga Muslim. Ang kali mata ay kadalasang kumakatawan sa masama o inggit na paningin, na nagdudulot ng mga problema o masamang kapalaran sa sinuman na pinapanood ng may mga masamang intensyon. Isang popular na kwento na naisip ko ay ang tungkol sa mga tao sa mga baryo na nagsusuot ng mga amulet o mga piraso ng alahas na may simbolong mata upang maprotektahan ang kanilang sarili mula sa masamang tingin ng iba. Sa bawat sulok, magagawa mong maramdaman ang takot at ang pag-aalaga ng mga tao sa kanilang mga minamahal, kaya naman ang mga simbolong ito ay naging bahagi ng kanilang araw-araw na buhay. Laging nagiging bahagi ng mga tradisyon ng mga tao ang pagsusuot ng mga mata sa kanilang pananampalataya, hindi lang para sa kaligtasan kundi bilang tanda ng pagkakaisa at pamayanan. Ang mga salin ng mga kwentong ito ay lumipad mula sa isang henerasyon patungo sa susunod, nagiging bahagi ng kultura ng bawat lugar. Kahit sa mga pelikulang tulad ng 'The Eye' o mga anime katulad ng 'Inuyasha', ang mga elementong ito ng kali mata ay madalas na pinag-uusapan, na nagbibigay ng kasaysayan at lalim sa mga kwento. Sa mga karakter na nagdadala ng mga amulet, tila naaabot ang nostalgia at pag-asa na lahat tayo ay may proteksyon mula sa masamang bisyon ng iba. Walang duda na ang kali mata ay hindi lamang isang simbolikong diyos kundi isang paalala sa lahat ng mga tao kung gaano kahalaga ang pagkakaroon ng magandang nilalaman at positibong pananaw. Kahit anong kulturang pag-aralan, makikita mo ang mga pagninilay tungkol dito, at tunay na kahanga-hanga kung paano nakabuo ang mga tao ng mga hakbang upang mapanatili ang magandang ninas ng kanilang buhay mula sa mga negatibong impluwensya.

Sa mga pelikulang Pilipino, ang kali mata ay madalas na ginagamit bilang simbolo ng pananaw at karunungan. Bakit hindi? Isang napaka-kreatibong paraan ito upang ipakita na ang mga tao ay may iba’t ibang pananaw sa buhay. Madalas, ang mga karakter na may kali mata ay naghahatid ng mensahe tungkol sa mga bagay na hindi nakikita ng nakararami, na nagiging daan para sa mas malalalim na pag-unawa. Kadalasan, ang imaheng ito ay ginagamit sa mga eksena kung saan ang karakter ay nagiging tagakita ng katotohanan, isa silang gabay na nagtuturo sa iba upang makilala ang kanilang mga tunay na layunin sa buhay. Kadalasan akong nalulugod kapag nakikita ang simbolismo na ito sa mga pelikula, lalo na sa mga kwento na puno ng mga komplikadong karakter at sitwasyon. Tanungin mo ang sinuman, at tiyak na may mga pelikulang magiging paborito nila na may mga ganitong simbolo. Kadalasan, nag-uugat ang mga kwento sa mga tema ng pag-unlad at pagsusumikap, at ang paggamit ng kali mata ay nagiging simbolo ng pag-asa at pagkakataon. Isang magandang halimbawa ito sa mga masisipag na taon kung saan ang mga tauhan ay nahihirapan at nagkakaroon ng mga suliranin, ngunit sa kalaunan ay lumalabas ang kanilang tunay na potensyal na kitang-kita sa kanilang mga mata. Bilang isang manonood, mayroon akong personal na koneksyon sa ganitong mga simbolo. Ang pagbibigay-diin sa kali mata ay hindi lamang para sa kanyang pagiging kakaiba, kundi nagpapakita rin ito ng kakayahang makakita ng mas malalim na katotohanan sa mundong ito. Minsan, pareho tayong lumalakad sa dilim, ngunit sa mga pelikulang bumabalot sa sukdulang positibismo, napakalaking inspirasyon ang naidudulot nitong simbolo sa aking buhay.

Kakaiba ang mundo ng ‘Pikit Mata’! Ang kwentong ito ay mayaman sa mga tauhang puno ng kulay at natatangi ang bawat isa sa kanila. Isa sa mga pangunahing tauhan na talagang nakakuha ng aking atensyon ay si Gino, isang napaka-kakaibang karakter na may puting buhok at nagtataglay ng mga mahiwagang kapangyarihan. Siya ang uri ng ginoo na sa unang tingin ay tila malungkot at may dalang pasakit, pero habang umuusad ang kwento, makikita ang kanyang tunay na damdamin at intensyon. Hindi lang siya basta bayani; siya rin ay isa sa mga kumakatawan sa mga tema ng pagtanggap sa sariling pagkatao at paghahanap ng kanyang lugar sa mundo. Isa pang tauhan na hindi mo puwedeng kalimutan ay si Lira. Siya ang matalinong kaibigan ni Gino na may angking husay sa pagbibigay ng magandang payo. Sa kabila ng kanyang kabataan, puno siya ng karunungan at nagmamay-ari ng mga espesyal na kakayahan na nakakatulong kay Gino sa kanilang mga laban. Gusto ko ang dynamics ng kanilang pagkakaibigan, at itinatampok nito kung paano ang teamwork at pagtitiwala ay mahalaga sa kanilang misyon. Sarap lang isipin na sa likod ng bawat desisyon ni Gino, naroon si Lira na nagtutulak sa kanya patungo sa tamang landas. Huwag kalimutan si Marco, na may masalimuot na kwento. Isa siya sa mga antagonist na nagdadala ng gulo sa buhay ni Gino at Lira. Sa kanyang madilim na nakaraan at mga desisyong napilitan siyang gawin, binibigyang-diin niya na hindi lahat ng taong tila masama ay talagang kasamaan; may mga kwento sa likod ng bawat pagkilos na madalas natin hindi nakikita. Ang pag-unawa sa kanya ay nagbigay-daan sa isang mas malalim na pagninilay-nilay kung ano ang tama at mali. Ang mga tauhang ito ay hindi lamang nagpapalakas sa kwento kundi nagbibigay rin ng mga aral na maaari nating isama sa ating pang-araw-araw na buhay.

Ay, sobra akong na-hook sa usaping ito — lalo na kapag napapansin kung paano nagkakagulo ang mga termino sa internet. Personal kong siniyasat 'to dati dahil curious ako kung may nobela talaga na pinamagatang 'Kisapmata'. Sa mga pinagkunan ko, wala akong nakitang opisyal na paglathala ng isang kilalang nobelang may mismong titulong 'Kisapmata'. Ang mas kilala talagang reference ay ang pelikulang 'Kisapmata' na inilabas noong 1981 at idinirek ni Mike de Leon, na madalas ikinakabit sa totoong pangyayaring nagsilbing inspirasyon para sa kwento. Bilang isang taong mahilig sa retro Filipino cinema at literature, madalas kong makita na kapag tumatagal ang isang pelikula sa memorya ng bayan, nagkakaroon ng maling kredito—ang ilan ay nag-aakala na ang pelikula ay adaptasyon ng nobela kahit orihinal itong screenplay o hango sa balita. Kaya ang payo ko: kung ang tinutukoy mo ay ang sikat na kwento tungkol sa mapaniil na ama at pamilya na naging pelikula noong 1981, iyon ang taon na dapat tandaan. Pero kung may iba kang nakikitang librong may parehong pamagat na inilathala, malamang ito ay isang lokalized na nobela o maliit na publikasyon na hindi ganoon kalaganap, at maaaring mahirap hanapin sa pangkalahatang talaan. Sa huli, nakakatuwa pa ring mag-trace ng pinagmulan—parang detective work para sa fan na tulad ko—at talagang nagbubukas ito ng maraming mas malalim na usapan tungkol sa adaptasyon at pinagmulang kuwentong Pilipino.

Sa totoo lang, ang pakiramdam ng hapdi sa mga mata na nagmumula sa kakulangan ng tulog ay talagang isang isyu na karaniwan sa marami sa atin. Kapag walang pahinga ang ating mga mata, sila ay nagiging tuyot at nanghihina, na nagiging sanhi ng pangangati at hapdi. Sa likod nito, ang katawan natin ay nagpapasigla ng produksyon ng mga kemikal na naghahanap ng lunas, pero kung walang sapat na oras para magpahinga, tila walang katapusan ang ganiyang pakiramdam.  Bilang isang masugid na tagahanga ng mga laro at anime, madalas akong nakakaranas nito habang naglalaro ng mga bagong titles o nanonood ng binge-worthy na serye. Uzumaki-ron, kapag abala ka sa mga paborito at ang oras ay hindi na naiisip, tiyak na aabutin mo ang mga sandaling wala nang tulog. Ang nakakalungkot ay ang mga scene na sobrang dramatiko ay nagiging blurry! Ano pa, dapat talagang malaman ng lahat na ang mga mata ay pahalagahan at ang tamang tulog ay hindi dapat ipagpaliban. Kung may pagkakataon, ipasok mo ang ilang pahinga sa iyong schedule, at ipagkalat ang balita na ang tamang tulog ay may epekto hindi lamang sa iyong mga mata kundi pati na rin sa overall na pakiramdam. 

Sa bawat pahina ng libro na binabasa ko, naisip ko ang hindi mabilang na oras na naranasan ko ang matinding pangangati at pananakit ng aking mga mata. Ang saloobin ko ay nag-iiba-iba, pero kadalasang bumabalik ito sa ilang mahahalagang dahilan. Una sa lahat, ang ating mga mata ay nagiging tensyonado, lalo na kapag masyado tayong nakatutok sa mga detalye ng teksto. Kung mas matagal tayong nagbabasa nang walang pahinga, ang tinatawag na ‘digital eye strain’ o pagkapagod sa mata ay lumalala. Maliit na bagay na puwede tayong makalimutan—hindi pagblink ng sapat na dalas, o sobrang liwanag mula sa screen. Pagsosolo pa! Alinmang paraan, maraming salamat sa mga mata na walang sawang sumusubaybay sa mga kwento. Pangalawa, kung minsan ay nagiging sobrang dehydrated tayo habang nagbabasa, lalo na kapag nag-eengage tayo sa mga gripping plots at nakakalimutang uminom ng tubig. Ang dehydration na ito ay maaaring magdulot ng dry eyes na nagpapahirap sa ating pagtingin. Turuan natin ang ating sarili na maging conscious; alalahanin ang mga pandagdag sa hydration para iwasan ang pagkapagod ng mata. Napakahalaga ng balanse sa bawat bagay! Kasama rin dito ang mga kondisyon ng kapaligiran. Kung mababa ang humidity sa ating paligid, tiyak na magiging sanhi ito ng hindi komportableng pakiramdam sa ating mata. Maaaring ito ay dahil sa air conditioning o malamig na paligid, na nagdudulot ng pagkatuyot. Kailangan lamang talagang mag-adjust sa ating paligid at lumikha ng mas maginhawang espasyo para sa pagbabasa. Finally, importante rin ang mga salamin sa mata! Kung may problema tayo sa paningin, para tayong naglalakad na bulag. I-check itong mabuti, mga kapwa tagahanga! Ating pahalagahan ang ating mga mata at magpakatotoo sa ating mga pangangailangan. Sa huli, ang pagbabasa ay dapat maging kasiyahan at hindi parusa, kaya't alagaan natin ang ating sarili habang nilalampasan ang mga kwentong puno ng damdamin at aral!