Harry Potter ภาค 5 ฉบับภาพยนตร์ยาวกี่นาทีและฉายปีไหน

ชุดภาพยนตร์ 'Harry Potter' มีทั้งหมด 8 ภาค โดยหนังสร้างจากนิยายชุดของ J.K. Rowling และเล่าเหตุการณ์หลักตั้งแต่ปีแรกที่แฮร์รี่เข้าสู่โรงเรียนจนถึงบทสรุปของสงครามเวทมนตร์ ระบุรายชื่อแต่ละภาคได้ดังนี้ 'Harry Potter and the Philosopher's Stone' (2001) 'Harry Potter and the Chamber of Secrets' (2002) 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban' (2004) 'Harry Potter and the Goblet of Fire' (2005) 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' (2007) 'Harry Potter and the Half-Blood Prince' (2009) 'Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 1' (2010) 'Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2' (2011) ตอนที่ได้ดูใหม่ ๆ ฉันตื่นเต้นกับการเห็นรายละเอียดในฉากต่าง ๆ ที่แยกย้ายกันเสนอความเป็นผู้กำกับและโทนของแต่ละภาค เช่นการเปลี่ยนบรรยากาศเมื่อ Alfonso Cuarón เข้ามากำกับ 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban' ทำให้โทนเรื่องมืดลงอย่างชัดเจน ขณะที่ 'Goblet of Fire' กลับมามีฉากใหญ่ตระการตาและการประกวดที่เต็มไปด้วยพลังงาน ความแตกต่างของแต่ละภาคนี่แหละที่ทำให้การดูเป็นมาราธอนสนุก: บางภาคเน้นการผจญภัยและแปลกใหม่ บางภาควุ่นวายด้วยการเมืองของโลกเวทมนตร์ และส่วนสุดท้ายถูกแบ่งเป็นสองส่วนเพื่อให้รายละเอียดและอารมณ์ของบทสรุปมีน้ำหนักมากขึ้น ถ้ามองในมุมของคนที่เติบโตมากับซีรีส์นี้ หนังทั้งแปดภาคกลายเป็นบันทึกช่วงชีวิต — บางฉากทำให้ยิ้ม บางฉากทำให้คอตก แต่ทั้งหมดเชื่อมต่อกันเป็นเรื่องราวของการเติบโต การสูญเสีย และความเป็นเพื่อนที่เหนียวแน่น การจบที่ยาวและให้เวลาแก่ตัวละครหลายคนในสองพาร์ตสุดท้ายก็ทำให้เรื่องราวรู้สึกสมบูรณ์ขึ้นในแบบที่ยังคงตราตรึงใจเสมอ

บอกเลยว่าผมยังคงนึกถึงความฮาของคู่หูตำรวจคู่นี้ได้เสมอ — หนังเรื่องที่หลายคนเรียกหาในคำว่า 'Bad Boy 1' น่าจะหมายถึงภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง 'Bad Boys' (1995) ที่มีเวอร์ชันพากย์ไทยด้วย ผมดูเวอร์ชันพากย์ไทยมาสักพักแล้ว ความยาวของหนังเวอร์ชันฉบับมาตรฐานอยู่ที่ประมาณ 119 นาที และภาพยนตร์ต้นฉบับออกฉายในปี 1995 ซึ่งความยาวตรงนี้เป็นความยาวที่ใช้กันทั่วไปในสกรีนings และในแผ่นดีวีดี/บลูเรย์ รวมถึงไฟล์ดิจิทัลที่ปล่อยในภายหลัง เวอร์ชันพากย์ไทยที่ฉายตามทีวียุคก่อนหรือในช่องภาพยนตร์บางแห่งมักจะยังคงความยาวใกล้เคียงกัน อาจมีการตัดต่อเล็กน้อยตามมาตรฐานการออกอากาศ แต่โดยรวมจะไม่ต่างจาก 119 นาทีมากนัก เรื่องการฉาย ผมชอบว่าบรรยากาศของหนังยุค 90 ถูกนำเสนอแบบเต็ม ๆ — ดนตรี เทคนิคการถ่ายทำ และเคมีระหว่างสองนักแสดงนำทำให้คนดูรู้สึกว่ามันเป็นยุคของหนังคู่หูตำรวจ ตัวผมเองเวลานึกถึงฉากไล่ล่ากับมุกปากคม ๆ มักจะนึกถึงฉากจากหนังสมัยนั้นซึ่งรวมทั้งความยาวและจังหวะการเล่าเรื่องที่พอดี ทำให้ 119 นาทีของ 'Bad Boys' รู้สึกครบถ้วนและไม่น่าเบื่อเมื่อดูจนจบ

จริงๆ แล้วฉันรู้สึกว่าการย่อเรื่องราวในภาพยนตร์ทำให้บางแง่มุมของ 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' หายไปจากความรู้สึกโดยรวมของงานเขียนต้นฉบับ。 หนังสือขยับช้ากว่า ให้พื้นที่กับความคิดภายในของแฮร์รี่ สถานะทางจิตใจ การเรียนการสอนแบบ Occlumency และการสอบ O.W.L. ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้เราเข้าใจการเติบโตด้านอารมณ์และความอ่อนล้าของเขาได้ลึกกว่าฉากต่อฉากในหนัง หนังเลือกที่จะเน้นฉากแอ็กชันหลักและความขัดแย้งกับกระทรวงเป็นหลัก จึงตัดรายละเอียดชีวิตประจำวันของนักเรียนและความสัมพันธ์ย่อยๆ หลายอย่างออกไป สิ่งที่หายไปชัดเจนที่สุดสำหรับฉันคือความโกลาหลเล็กๆ น้อยๆ ที่เติมเต็มโลกเวทมนตร์ — ตัวละครที่ปรากฏในหนังสือนิดหน่อยแต่ให้สีสันมาก เช่นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนภายในบ้านเลขที่ 12 Grimmauld Place และมุมมองเชิงสังคมของโรงเรียนที่ถูกลดทอนลง นอกจากนี้โทนของแฮร์รี่ในหนังยังถูกปรับให้โกรธและรุนแรงขึ้นเป็นภาพนิ่งชัดเจน ขณะที่หนังสือเปิดเผยการสงสัยและความสับสนภายในอย่างละเอียดกว่า ซึ่งทำให้การตัดสินใจหลายอย่างในภาคต่อมีน้ำหนักต่างกันไป สุดท้ายแล้วฉันชอบทั้งสองแบบ — หนังทำหน้าที่ของมันในการย่นเวลาและให้ภาพที่เข้มข้น แต่ถาต้องการความละเอียดเชิงอารมณ์และบริบทของโลก 'Harry Potter' ฉบับหนังสือยังคงเป็นประสบการณ์ที่ให้รสชาติและความเข้าใจลึกกว่า

หนัง 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' ให้ความรู้สึกต่างจากหนังสือเล่มห้ามากทั้งเรื่องจังหวะและรายละเอียดเล็กๆ ที่หายไปจนเห็นชัด การตัดบางฉากออกทำให้โทนและการพัฒนาตัวละครบางส่วนกระชับขึ้นจนกลายเป็นภาพแอ็กชั่นและอารมณ์ฉับไว ในเวอร์ชันหนังฉากสู้ใน 'Department of Mysteries' ถูกเน้นเป็นโชว์ภาพตระการตา ขณะที่หนังสือให้เวลามากกว่าในการอธิบายแผนการ ความหมายของข้อค้นพบ และความสับสนในหัวของแฮร์รี ฉากในหอพัก ห้องเรียน และมิตติ้งของกลุ่มในบ้าน 'Grimmauld Place' ก็สั้นลง ทำให้ความรู้สึกของความสัมพันธ์เชิงพรรคพวกบางจุดจางลงไป อีกเรื่องที่แตกต่างชัดคือมิติของความคิดภายในของแฮร์รี หนังสือเล่าอย่างละเอียดถึงความโกรธ ความท้อแท้ และฝันร้ายที่ตามมาหลังเหตุการณ์ต่างๆ ซึ่งช่วยให้เข้าใจพฤติกรรมของเขาได้ดีกว่า ในขณะที่หนังต้องแสดงออกผ่านท่าทาง สีหน้า และบทพูดบางประโยค ทำให้อารมณ์บางอย่างถูกย้ายเป็นฉากหรือซีนสำคัญแทนรายละเอียดเชิงความรู้สึก นอกจากนี้ตัวละครรองหลายคนมีหน้าที่น้อยลงหรือหายไป ทำให้บางฉากขาดเสน่ห์แบบโรงเรียนเวทมนตร์เต็มรูปแบบ โดยสรุปแล้ว เวลาที่ดูหนังจะรู้สึกได้ถึงพลังภาพและการกำกับที่เข้มขึ้น ส่วนหนังสือจะครอบคลุมด้านอารมณ์ สถานการณ์ทางสังคม และจุดเชื่อมของเรื่องราวมากกว่า ทั้งสองเวอร์ชันจึงให้ความพึงพอใจต่างกัน — หนังสำหรับคนอยากได้อิมแพคทางสายตา หนังสือสำหรับคนอยากซึมซับโลกและความคิดของตัวละคร

พอมานั่งคิดถึงหนังเรื่องนี้อีกครั้ง ความยาวโดยรวมของ 'Bohemian Rhapsody' อยู่ที่ประมาณ 134 นาที หรือราวๆ 2 ชั่วโมง 14 นาที ซึ่งทำให้หนังมีพื้นที่พอจะเก็บฉากสำคัญ ๆ ได้ครบและไม่รีบร้อนเกินไป ฉากที่โดดเด่นที่สุดสำหรับฉันคือซีนการแสดง Live Aid ตอนปลายเรื่อง — นี่คือเหตุผลที่ทำให้ฉันยังขนลุกทุกครั้งที่ดู: การตัดต่อเล่าเรื่องที่ค่อย ๆ ต่อยอดความขัดแย้งในตัวละครกับการฝึกซ้อมจนถึงเวทีจริง การถ่ายภาพโคลสอัพใบหน้า รอยยิ้ม น้ำตา และพลังจากนักแสดงที่แสดงสดเหมือนจริง ทำให้รู้สึกว่ากำลังนั่งดูคอนเสิร์ตจริง ๆ ไม่ใช่แค่ฉากในหนัง อีกซีนที่ฉันชอบคือการอัดเพลง 'Bohemian Rhapsody' ในสตูดิโอ ฉากนั้นแสดงให้เห็นกระบวนการสร้างสรรค์ — ความเพี้ยน ความทดลอง เสียงชั้นเสียงที่ซ้อนกัน — ทำให้เห็นมุมงานศิลป์ของวง ไม่ใช่แค่ความโด่งดัง เป็นฉากที่ทำให้หนังบาลานซ์ระหว่างชีวิตส่วนตัวและผลงานดนตรีได้ดี

พอพูดถึงฉบับแปลไทยของ 'Harry Potter' ภาค 5 ผมมักนึกถึงความแตกต่างของแต่ละพิมพ์ที่เคยผ่านมือมา ฉบับแปลไทยของเล่มนี้มีหลายเวอร์ชันตามสำนักพิมพ์ที่ได้ลิขสิทธิ์และการพิมพ์ซ้ำ โดยทั่วไปฉบับแปลไทยฉบับแรก ๆ ถูกออกตามหลังฉบับภาษาอังกฤษไม่กี่ปี ดังนั้นถ้าถามว่าออกเมื่อไร ก็ต้องดูว่าหมายถึงพิมพ์ครั้งแรกของสำนักพิมพ์ใด เพราะบางสำนักพิมพ์ออกฉบับรีพริ้นท์หรือฉบับปรับปรุงภายหลัง ส่วนชื่อนักแปลจะระบุไว้ชัดเจนในหน้าพิมพ์หรือหน้าปกหลังของแต่ละฉบับ ซึ่งผมมักชอบเปิดดูตรงนั้นเพราะจะเห็นว่าผู้แปลเลือกถ้อยคำแบบไหน ตัวอย่างเช่นคำเรียกบางตัวในนิยายชุดนี้มักมีหลายแบบในไทย ฉะนั้นหากต้องการยืนยันชื่อผู้แปลและปีที่ออกจริง ๆ ให้เช็กที่หน้าข้อมูลสิทธิของหนังสือ (หน้าแรก ๆ ที่มีข้อมูลพิมพ์ครั้งและลิขสิทธิ์) จะได้คำตอบตรงตามฉบับที่คุณถืออยู่ ถ้าพูดถึงการอ่านในมุมความรู้สึก ผมชอบเปรียบเทียบฉบับต่าง ๆ ดูว่าคำแปลไหนจับโทนมืดของเล่ม 5 ได้ดีหรือไม่ แต่ไม่ว่าจะเป็นฉบับไหน แก่นเรื่องและพลังของตัวละครก็ยังคงทำให้ผมติดตามจนวางไม่ลง

ความยาวที่สุดในแฟรนไชส์โจรสลัดคือ 'Pirates of the Caribbean: At World's End' — เวอร์ชันฉายโรงมีความยาวประมาณ 169 นาที ผมเป็นคนชอบหนังที่เล่นบทใหญ่ ๆ แล้วไม่รีบจบ เรื่องนี้เลยโดนใจเพราะมันปล่อยให้ตัวละครหลายตัวได้มีฉากของตัวเอง ทั้งการรวมกลุ่มของกัปตันทั้งหลาย ฉากทะเลพายุกว้างใหญ่ และการต่อสู้ในมิติของชะตากรรม ทุกอย่างทำให้ความยาวของหนังรู้สึกสมเหตุสมผลมากกว่าการยืดเพื่อยืด ตัวอย่างเช่นซีนบุกไปช่วยและการต่อสู้กลางพายุที่มีหลายจุดโฟกัส ฉากพวกนี้กินเวลา แต่ก็เพิ่มความเข้มข้นและน้ำหนักให้เรื่อง ถ้ามองเปรียบเทียบกับภาคอื่น ๆ ในซีรีส์ อย่าง 'Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest' ที่สั้นกว่านิดหน่อย ผมเคยคิดว่าภาคที่ยาวขึ้นจะทำให้จังหวะช้าลง แต่ในกรณีนี้มันให้โอกาสหลายตัวละครได้พัฒนาและมีฉากไคลแม็กซ์ที่ยิ่งใหญ่ จบเรื่องแล้วผมยังคงชอบความรู้สึกแบบมหากาพย์ที่หนังพยายามจะสื่อ ถึงแม้บางครั้งจะอยากให้ตัดบางส่วนให้กระชับ แต่โดยรวมความยาวราว 169 นาทีของ 'At World's End' ทำให้หนังมีความหนักแน่นและทิ้งความประทับใจได้ดี

จำนวนภาคภาพยนตร์ของ 'Harry Potter' คือทั้งหมด 8 ภาค และเวลาฉายรวมของทั้งชุดอยู่ที่ประมาณ 1,179 นาที หรือราว 19 ชั่วโมง 39 นาที ระหว่างที่นั่งนับชั่วโมงหนัง ผมมักนึกถึงการเปิดโลกเวทมนตร์ใน 'Harry Potter and the Philosopher's Stone' ที่ยาวพอจะทำให้เด็ก ๆ หลงใหล และการปิดท้ายด้วยฉากอารมณ์หนักใน 'Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2' ที่สั้นกว่านิดหน่อยแต่เต็มไปด้วยความเข้มข้น การแจกแจงแบบย่อคือแต่ละภาคมีความยาวต่างกัน แต่รวมกันแล้วก็ได้ตัวเลขที่พอจะทำให้ต้องเตรียมของว่างไว้แน่นโต๊ะเมื่อต้องการมาราธอน ในมุมมองผม การดูทั้งชุดในวันเดียวเป็นประสบการณ์ที่เปลี่ยนอารมณ์ได้หลากหลาย ตั้งแต่ความตลกขบขันไปจนถึงความโศกเศร้า ฉะนั้นตัวเลข 1,179 นาทีสำหรับผมมันบอกอะไรได้ว่าเป็นการลงทุนเวลาแบบยาว แต่ก็คุ้มค่าถ้าชอบติดตามพัฒนาการตัวละครและโลกของเรื่องแบบเต็มรูปแบบ

ทุกครั้งที่ฉากเปิดประตูของ 'Harry Potter and the Chamber of Secrets' ดังขึ้น ใจฉันก็อยากจะเริ่มจับเวลาใหม่อีกครั้งเพราะความยาวมันทำให้หนังได้ยืดหยุ่นฉากสำคัญอย่างลงตัว ภาพยนตร์ภาคสองมีเวอร์ชันหลักสองแบบที่แฟนๆ มักพูดถึงกัน: เวอร์ชันฉายในโรง (theatrical) ยาวประมาณ 161 นาที ซึ่งก็คือราว 2 ชั่วโมง 41 นาที และเวอร์ชันพิเศษ/ฉบับดีวีดีที่เพิ่มฟุตเทจพิเศษรวมเป็นประมาณ 174 นาที หรือราว 2 ชั่วโมง 54 นาที ฉันชอบเวอร์ชันที่ยาวกว่าเพราะมันให้เวลาเล่าเรื่องเสริมและซีนเดลิเต็ดบางชิ้นได้เข้าที่มากขึ้น แต่ก็เข้าใจว่าบางคนชอบจังหวะกระชับของเวอร์ชันฉายโรงมากกว่า ความต่างราว 13 นาทีระหว่างสองเวอร์ชันนี้ไม่ใช่การเปลี่ยนโครงเรื่องหลัก แต่เป็นการยืดฉากบรรยากาศและเพิ่มรายละเอียดตัวละครเล็กๆ ที่ช่วยให้โลกเวทมนตร์ดูมีเนื้อหนังมากขึ้น เหมือนที่เห็นกับเวอร์ชันขยายของ 'The Lord of the Rings: The Two Towers' ที่เพิ่มมุมมองด้านโลกและตัวละคร ทำให้บางฉากมีน้ำหนักขึ้น ถ้ามองจากมุมแฟนที่ชอบฟิลเลอร์เล็กๆ และบรรยากาศ ห้องแห่งความลับฉบับ 174 นาทีคือของหวาน แต่ถ้าต้องการความรวบรัดและพลังของโทนหนังหลัก 161 นาทีก็เพียงพอแล้ว ทั้งสองแบบมีคุณค่าในตัวเอง ขึ้นอยู่กับว่าต้องการประสบการณ์แบบไหนก่อนจะปิดไฟและดื่มด่ำไปกับโลกของพ่อมด

ปีที่ 'The Avengers' ออกฉายคือ 2012 และความยาวของภาพยนตร์ประมาณ 143 นาที (ราว 2 ชั่วโมง 23 นาที) ซึ่งเมื่อคิดแบบไม่เป็นทางการมันให้ความรู้สึกเหมือนหนังซูเปอร์ฮีโร่ที่ตั้งใจมารวมตัวกันเพื่อฉากใหญ่กลางเมือง ฉากสู้กันในแมนฮัตตันยังคงเป็นภาพติดตาเสมอ ส่วนตัวผมมองว่าเวลารันไทม์แบบนี้พอเหมาะกับการวางจังหวะตัวละครหลายตัวให้มีพื้นที่พอจะบิ้วอารมณ์ได้ ทั้งมุกคอมเมดี้เล็กๆ และช่วงดราม่าที่ไม่ยาวเกินไป ช่วงกลางหนังจึงรู้สึกกระชับ ส่วนการปิดฉากก็ไม่รีบเร่งจนเกินไป เหมือนกับตอนที่ดู 'Iron Man' ครั้งแรกที่ยังคงสัมผัสได้ถึงความตั้งใจในการเล่าเรื่องแบบไม่ยืดเยื้อ ท้ายสุดแล้ว ความยาว 143 นาทีของ 'The Avengers' ดูจะเป็นจุดสมดุลที่ทำให้หนังรวบรวมฮีโร่หลายตัวได้ลงตัว โดยไม่รู้สึกว่าตัวละครใดถูกละเลยจนเกินไปและฉากแอ็กชันได้พื้นที่เพียงพอ เหมือนกับหนังที่ตั้งใจให้แฟนๆ อิ่มเอมและกลับบ้านด้วยความตื่นเต้น