A Level ไทย

ตัดสินใจเลือกวิชา A-level เหมือนเป็นการวางหมากสำหรับอนาคตการเรียนต่อของฉันจริงๆ เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องคะแนน แต่มันคือการเลือกทิศทาง

ฉันมองว่าโครงสร้างพื้นฐานของ A-level ส่วนใหญ่คือการเลือก 3–4 วิชาหลักที่จะเรียนแบบเข้มข้นตลอดสองปี (AS แล้วต่อด้วย A2) บอร์ดที่นิยมมีทั้ง Cambridge และ Edexcel ซึ่งแต่ละวิชาจะมีรูปแบบข้อสอบต่างกัน บางวิชามีการสอบเชิงทฤษฎีล้วน ในขณะที่อีกบางวิชาจะรวมการสอบปฏิบัติหรือการส่งงานเป็นส่วนประกอบ ตัวอย่างวิชาที่มักถูกเลือกโดยนักเรียนสายวิทย์คือ Mathematics, Physics, Chemistry และ Biology ส่วนสายบริหาร/การเงินมักมอง Economics, Accounting หรือ Business Studies ไว้เป็นหลัก การเลือกวิชาควรคิดจากคณะที่อยากเข้า เช่น คณะแพทยศาสตร์ต้องการความเชี่ยวชาญด้านวิชาชีวะและเคมี ในขณะที่วิศวกรรมมักเน้นเลขกับฟิสิกส์ นอกจากนี้การวางแผนเรื่องจำนวนวิชากับความสามารถในการจัดการเวลาเป็นเรื่องสำคัญ ฉันมักแนะนำให้น้ำหนักการเลือกขึ้นกับเป้าหมายระยะยาวและความถนัดจริงจัง มากกว่าการตามเพื่อนหรือเทรนด์ ซึ่งจะช่วยให้การเรียนสองปีนั้นมีความหมายและทำได้จริง

เมื่อพูดถึงการสอบ 'A Level' ในบริบทของไทย ผมมองว่ามันต้องอธิบายสองส่วนให้ชัด: โครงสร้างการสอบกับตัวเลือกวิชาที่มีให้เลือกจริงในโรงเรียนที่เปิดการเรียนการสอนระบบนี้

โดยทั่วไป 'A Level' ที่นิยมนำมาใช้ในไทยจะมาจากบอร์ดสอบต่างประเทศ เช่น 'Cambridge International' หรือ 'Edexcel' ซึ่งระบบหลักคือการเรียน 2 ปีแบ่งเป็นระดับ 'AS' (ปีแรก) และ 'A2' (ปีที่สอง) แต่บางแห่งก็เลือกเป็นระบบแบบหนึ่งปีแบบเต็ม (linear) ที่รวมคะแนนทั้งหมดตอนสอบครั้งเดียว การประเมินหลักเป็นข้อสอบกระดาษสำหรับเกือบทุกวิชา แต่บางวิชาจะมีการทดสอบปฏิบัติ เช่น วิชาวิทยาศาสตร์ต้องมี practical assessment หรือวิชาศิลปะที่มี coursework/portfolio และบางภาษาจะมีการทดสอบการพูดเป็นข้อแยกต่างหาก

ส่วนวิชาที่เปิดสอนในไทยค่อนข้างหลากหลาย ขึ้นกับโรงเรียนและสถาบัน แต่กลุ่มหลักๆ ที่เห็นบ่อยคือ กลุ่มวิทย์-คณิต (เช่น Mathematics, Further Mathematics, Physics, Chemistry, Biology), กลุ่มสังคม-ธุรกิจ (Economics, Business Studies, Accounting, Geography), และกลุ่มมนุษยศาสตร์-ภาษา (English Language, English Literature, History, Classical Civilisation, Modern Languages) นอกจากนี้ยังมีวิชาเฉพาะทางอย่าง Psychology, Computer Science, Art & Design, Media Studies เป็นต้น นักเรียนโดยทั่วไปมักเลือกเรียน 3 วิชาหลักสำหรับยื่นเข้ามหาวิทยาลัย แต่บางคนเลือก 4 วิชาเพื่อกระจายความเสี่ยงหรือรองรับความต้องการของคณะต่างๆ

การเลือกวิชาควรพิจารณาจากคณะที่อยากเข้ามหาวิทยาลัย เช่น หากมุ่งคณะแพทย์ส่วนใหญ่นิยม Chemistry กับ Biology รวมกับ Math หรือ Physics ในทางกลับกัน คณะด้านเศรษฐศาสตร์/บริหารธุรกิจก็มักต้องการ Economics และ Mathematics บางครั้งคะแนนขั้นต่ำและตัวเลือกวิชาแตกต่างกันระหว่างมหาวิทยาลัย จึงต้องเช็กข้อกำหนดของที่ต้องการด้วย แต่สิ่งที่สำคัญจริงๆ คือความถนัดและความพร้อมในการทำข้อสอบแบบเข้มข้นของแต่ละวิชา เพราะโครงสร้างข้อสอบของ 'A Level' มุ่งทดสอบความเข้าใจเชิงลึกมากกว่าการท่องจำอย่างเดียว

การเตรียมตัวสอบ alevel ไทยที่ดีเริ่มจากการวางแผนแบบเดียวกับการเดินทางไกล — ต้องรู้ว่าจุดหมายอยู่ที่ไหนและเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม ฉันมักแบ่งเวลาอ่านเป็นสัปดาห์ ๆ โดยโฟกัสหัวข้อใหญ่ก่อน เช่น วรรณคดี ภาษาและการเขียน แล้วค่อยลดลงมาที่ทักษะย่อย เช่น การวิเคราะห์บทความหรือการแต่งเรียงความ

การทำข้อสอบเก่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรมองข้ามเพราะมันเผยรูปแบบคำถามและเวลาที่แท้จริง ฉันเลือกทำข้อสอบแบบจับเวลาเหมือนวันจริง แล้วไล่เช็กคำตอบด้วยเกณฑ์การให้คะแนนแบบที่สอบใช้จริง นอกจากนี้การจดโน้ตสั้น ๆ จากทุกบทช่วยให้ทบทวนตอนใกล้สอบได้เร็วขึ้น โดยเฉพาะการสรุปประเด็นสำคัญจากงานวรรณคดีเช่น 'ขุนช้างขุนแผน' ทำให้รู้จักโครงเรื่อง ตัวละคร และสำนวนที่มักถูกนำมาถาม

นอกเหนือจากเนื้อหา เทคนิคการจัดการเวลาและการรักษาสภาพจิตใจก็สำคัญ ฉันมักตั้งเวลาพักเป็นระยะ หายใจลึก ๆ ก่อนเริ่มข้อเขียนยาว ๆ แล้วสรุปข้อเด่น ๆ ของแต่ละย่อหน้าก่อนลงมือเขียนจริง เทคนิคเหล่านี้ช่วยให้ความมั่นใจเพิ่มขึ้นและส่งผลต่อผลสอบอย่างชัดเจน

การเตรียมตัวสอบ a level ไทยให้ได้ผลจริงต้องเริ่มจากการประเมินตัวเองก่อน แล้วจัดลำดับความสำคัญของเนื้อหาและเวลาที่มีให้ชัดเจน ผมมองว่าสิ่งแรกที่ทำคือทำข้อสอบเก่าหรือแบบทดสอบวินิจฉัยเพื่อดูช่องว่างความรู้ เพราะการรู้จุดอ่อนชัด ๆ จะทำให้การอ่านหนังสือมีเป้าหมาย ไม่ใช่แค่อ่านไปเรื่อย ๆ แล้วหมดแรงไปก่อน

ในแง่ของวิชาต่าง ๆ วิธีการเตรียมจะไม่เหมือนกันเลย แต่มีหลักร่วมคือทำความเข้าใจพื้นฐานให้แน่นแล้วค่อยขยับไปฝึกโจทย์จริง สำหรับคณิตศาสตร์กับฟิสิกส์ ผมจะเน้นการฝึกโจทย์ประเภทที่ออกบ่อย ๆ และฝึกคิดเป็นขั้นตอนให้จับเวลา ส่วนเคมีให้เน้นสมดุล การคำนวณโมล และกลไกปฏิกิริยาอินทรีย์ ฝึกเขียนสูตรและการแก้โจทย์ที่ต้องคิดเชิงเหตุผล ช่วงชีวะควรทำแผนผัง (mind map) ของวงจรสำคัญ ๆ และฝึกวาดภาพเพื่อจำโครงสร้าง ระบบ และกระบวนการทดลอง

การใช้ข้อสอบย้อนหลังเป็นกุญแจสำคัญ แนะนำนำข้อสอบ 'Cambridge A-Level' ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อมาใช้ทำซ้ำ ๆ แบบจับเวลา แล้วอ่านคำอธิบายเฉลยอย่างตั้งใจ หา pattern ของคำถามที่ออกบ่อย ยิ่งลองทำในสภาพแวดล้อมที่เลียนแบบสนามจริงมากเท่าไร ความเครียดตอนสอบจริงก็จะน้อยลงเท่านั้น ผมมักจะแบ่งเวลาอ่านเป็นบล็อกสั้น ๆ (50–90 นาที) ตามด้วยการพักสั้น ๆ และทบทวนสรุปทุกเย็น รวมทั้งใช้แผ่นสรุปสูตรหรือแฟลชการ์ดสำหรับทบทวนก่อนนอน

อย่างสุดท้าย อย่าลืมเรื่องสมดุลชีวิต การนอนให้พอ การกินและการออกกำลังกายช่วยให้สมองรับข้อมูลได้ดีขึ้น ในช่วงใกล้สอบให้ลดการเรียนตอนดึกมาก ๆ และทำ mock exam สองสามครั้งเต็มรูปแบบเพื่อปรับกลยุทธ์การแบ่งเวลาข้อสอบ การเตรียมตัวแบบมีระบบและรู้จักยอมพักเมื่อเหนื่อย จะทำให้ผลลัพธ์ดีกว่าอ่านแบบไม่มีทิศทางอย่างมาก ลองเลือกวิธีที่เข้ากับตัวเองแล้วยึดมันเป็นประจำ แล้วความมั่นใจจะตามมา

ช่วงเตรียมสอบ A-Level ในเมืองไทยตอนนี้รู้สึกเหมือนมีตัวเลือกให้เลือกเต็มไปหมด ทั้งคอร์สสตรีมสด คอร์สอัดวิดีโอแบบเรียนตามเวลา และติวแบบตัวต่อตัวออนไลน์ ทำให้ผมต้องชั่งน้ำหนักเรื่องงบและสไตล์การเรียนหนักขึ้น

ผมเลือกเริ่มจากคอร์สออนไลน์แบบกลุ่มที่มีการสอนสดผ่าน Zoom หรือแพลตฟอร์มของสถาบัน เพราะได้ทั้งการถาม-ตอบแบบเรียลไทม์และมีกำหนดการชัดเจน ราคาค่าเรียนของคอร์สกลุ่มแบบนี้มักอยู่ในช่วงประมาณ 3,000–12,000 บาทต่อวิชาต่อเทอม ขึ้นกับจำนวนชั่วโมงและชื่อเสียงของผู้สอน ถ้าอยากได้ความเข้มข้นแบบ Bootcamp (เช่น คอร์สเตรียมสอบเข้มข้นช่วงปิดเทอม) ราคาก็พุ่งไปที่ 5,000–30,000 บาทต่อวิชา ข้อดีคือได้ฝึกทำข้อสอบจริงและได้ติวเข้มก่อนสอบ

ทางเลือกที่ผมใช้ควบคู่กันคือวิดีโอเรียนตามต้องการ (on-demand) และแหล่งเรียนรู้ฟรี/ถูก เช่นคอนเทนต์บน YouTube ของติวเตอร์ที่มีคุณภาพ กับเอกสารสรุปและชุดข้อสอบเก่า ราคาของคอร์สแบบ on-demand หรือแพ็กเกจวีดีโอทั่วไปมักอยู่ราว 300–1,500 บาทต่อคอร์ส ถ้าอยากได้การติวแบบตัวต่อตัวออนไลน์ ความสามารถในการแก้จุดอ่อนเฉพาะบุคคลจะเด่นชัด แต่ราคาต่อชั่วโมงมักแพงกว่า อยู่ประมาณ 500–2,000 บาทต่อชั่วโมง ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ของผู้สอน

สุดท้าย ผมมักจะแนะนำให้เผื่องบประมาณสำหรับหนังสือเตรียมสอบและชุดข้อสอบจริง อีกประมาณ 500–2,000 บาทต่อวิชา และถ้าต้องการการประเมินเพิ่มเติม ให้เผื่อค่า mock exam ที่บางสถาบันคิดเพิ่มอีก 1,000–5,000 บาททั้งหมดโดยประมาณ การจัดสรรงบประมาณที่ดีคือผสมระหว่างคอร์สสดเพื่อวินัย คอร์ส on-demand เพื่อทบทวน และตัวต่อตัวสำหรับจุดบกพร่อง ส่วนตัวผมรู้สึกว่าการลงทุนให้ตรงกับจุดอ่อนของตัวเองช่วยให้ผลลัพธ์คุ้มค่ากว่าแค่เลือกคอร์สแพง ๆ เท่านั้น

เราเริ่มจากการทำความเข้าใจกับโครงสร้างข้อสอบและสิ่งที่จะถูกวัดให้ชัดก่อนเสมอ เพราะถ้าไม่รู้ว่าเน้นส่วนไหน จะวางแผนผิดทางได้ง่าย ๆ ฉันแบ่งการเตรียมเป็นสามส่วนหลัก: เนื้อหา เทคนิคการทำข้อสอบ และการซ้อมเวลา

เนื้อหา — เจาะจงหัวข้อที่มักออกบ่อยแล้วทำโน้ตสรุปสั้น ๆ เป็นแผงเดียวกัน เช่น วรรณคดี ประวัติศาสตร์และทักษะการเขียน บทสรุปแต่ละหัวข้อควรมีตัวอย่างคำตอบสั้นๆ ที่ใช้ได้จริง การย่อความช่วยให้จับใจความได้เร็วขึ้นเวลาทำข้อสอบ

เทคนิคการทำข้อสอบและฝึกเวลา — ซ้อมทำข้อสอบเก่าแบบจับเวลา และฝึกเขียนเรียงความภายในเวลาจำกัด วิเคราะห์เกณฑ์การให้คะแนนแล้วฝึกตอบให้ตรงเงื่อนไข ถ้าเป็นไปได้ให้เพื่อนหรือครูตรวจและติกลับในมุมมองของผู้ตรวจจริง ๆ

นอกเหนือจากนั้น ใส่การพักผ่อนและรีวิวเป็นรอบ ๆ ใช้วิธีทบทวนแบบกระจาย (spaced repetition) กับแฟลชการ์ดสำหรับคำศัพท์และแนวคิดสำคัญ การเตรียมใจสำคัญไม่แพ้การเตรียมความรู้; วันก่อนสอบลดการอ่านหนัก เปลี่ยนเป็นทบทวนสรุปและนอนให้พอ เทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ทำให้การทำข้อสอบมีความมั่นใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และฉันมักเห็นผลดีเมื่อทำตามแผนนี้

โดยทั่วไปแล้วเกณฑ์คะแนน A-Level ที่ใช้สมัครเข้ามหาวิทยาลัยรัฐในไทยไม่ได้ถูกกำหนดเป็นตัวเลขเดียวตายตัว แต่เป็นเรื่องของเกรดและวิชาที่เลือกเรียนมากกว่า ฉันเห็นบ่อย ๆ ว่านักเรียนต่างชาติหรือผู้ถือวุฒิ A-Level จะถูกพิจารณาจากผลการเรียนในวิชาหลัก 3 วิชาหรือมากกว่า โดยมหาวิทยาลัยแต่ละแห่งมีตารางเทียบเกรดและนโยบายการรับสมัครของตัวเอง

เมื่อพูดถึงคณะที่แข่งขันสูง เช่น แพทยศาสตร์ ทันตแพทย์ สัตวแพทย์ หรือวิศวกรรมบางสาขา มาตรฐานมักจะสูงกว่าคณะอื่น ๆ — มักต้องการเกรดระดับ A หรือ A ในวิชาที่เกี่ยวข้อง และบางแห่งอาจพิจารณาเกรดรวมเช่น AAB หรือ AAA ขึ้นกับจำนวนวิชาและความเข้มงวดของโปรแกรม ส่วนคณะสายมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ หรือบริหารธุรกิจ มักมีความยืดหยุ่นมากกว่าและอาจยอมรับเกรด B หรือ C ในบางกรณี แต่ปัจจัยอื่น ๆ ก็มีผล เช่น ผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัย สัมภาษณ์ หรือผลงานที่แสดงให้เห็นความสามารถเฉพาะด้าน

ในมุมมองของคนที่เตรียมตัวมา ฉันแนะนำให้โฟกัสที่การเลือกวิชาที่สอดคล้องกับคณะที่ต้องการและตั้งเป้าเกรดให้สูงที่สุดที่เป็นไปได้ เพราะหลายมหาวิทยาลัยจะมองความสอดคล้องของวิชาเป็นสำคัญ เช่น ต้องมีชีววิทยาและเคมีสำหรับหมอ ต้องมีคณิตศาสตร์และฟิสิกส์สำหรับวิศวะ อีกอย่างคืออย่าละเลยเรื่องเอกสารประกอบการสมัคร เช่น Personal Statement จดหมายแนะนำ หรือผลงานที่เกี่ยวข้องซึ่งบางคณะอาจให้ความสำคัญเทียบเท่ากับเกรด สุดท้ายเตรียมแผนสำรองไว้เสมอ — อาจเป็นการสมัครคณะที่รองลงมา สมัครโปรแกรมฟาวน์เดชั่น หรือหาทางเข้าแบบพิเศษของแต่ละมหาวิทยาลัย สิ่งเหล่านี้ช่วยลดความเสี่ยงและเปิดโอกาสให้เลือกทางเดินที่เหมาะสมกับผลการเรียนของเรา

เลือกคอร์สที่ตอบโจทย์เป้าหมายการเรียนต่อของลูกเป็นสิ่งแรกที่ฉันมักจะแนะนำให้ผู้ปกครองพิจารณาเสมอ ฉันเห็นว่าหลายครอบครัวยังสับสนระหว่างคอร์สที่มุ่งไปเรียนต่อต่างประเทศกับคอร์สที่ออกแบบมาเพื่อการเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยไทย ความแตกต่างสำคัญคือเนื้อหากับวิธีการสอน: คอร์สแบบ 'Cambridge International A-Level' มักเน้นทักษะวิเคราะห์เชิงลึกและการเขียนเชิงวิชาการในขณะที่คอร์สที่ออกแบบสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยไทยจะโฟกัสจุดที่ออกข้อสอบท้องถิ่นและเทคนิคการทำข้อสอบ

นอกจากนั้นให้เช็กระบบประเมินผลภายในคอร์สและการเตรียมสอบจริง มีคอร์สที่มีม็อกเทสต์สม่ำเสมอ มีการให้ฟีดแบ็กเชิงลึก และมีการจับคู่ติวเตอร์แบบตัวต่อตัวเมื่อจำเป็น เรื่องเวลาเรียนและความต่อเนื่องสำคัญมาก ฉันเองมักเลือกคอร์สที่มีแผนการเรียนชัดเจน สอนโดยคนที่มีผลสัมฤทธิ์จริง และมีระบบติดตามความก้าวหน้าของนักเรียน เพราะสุดท้ายแล้วไม่ใช่แค่ชั่วโมงเรียน แต่คือการพัฒนาที่ต่อเนื่องและเป็นรูปธรรม

เราใช้วิธีคัดเลือกหนังสือเตรียมสอบโดยเอาจุดประสงค์ของการอ่านเป็นตัวตั้ง ก่อนอื่นให้โฟกัสที่สิ่งที่จะถูกวัดในการสอบจริง — โครงสร้างวิชา แนวคำถาม และเกณฑ์การให้คะแนน — แล้วมองหาหนังสือที่ตอบโจทย์ตรงนั้นมากที่สุด ในประสบการณ์ของเรา หนังสือประเภทที่รวมข้อสอบเก่าและเฉลยอย่างละเอียดมักให้ประโยชน์สูงสุดเพราะมันเป็นแผนที่ของข้อสอบจริง ที่เราชอบคือหนังสือที่มีชื่ออย่างเช่น 'รวมข้อสอบย้อนหลังและเฉลย A-Level ภาษาไทย' ซึ่งจะมีข้อสอบปีต่าง ๆ พร้อมเฉลยแบบแยกประเด็น ช่วยให้เห็นรูปแบบคำถามซ้ำๆ และวิธีที่กรรมการต้องการให้ตอบ

การอ่านหนังสือประเภทเดียวอย่างเดียวไม่พอ — ต้องมีคู่มือไวยากรณ์และเทคนิคการเขียนประกบด้วย หนังสือแนว 'คู่มือไวยากรณ์ภาษาไทยฉบับเข้ม' จะช่วยย้ำพื้นฐานไวยากรณ์ สะกด และการใช้รูปประโยคที่มักเป็นจุดที่เสียคะแนน ขณะที่หนังสือที่รวบรวมตัวอย่างเรียงความและบทความวิจารณ์ เช่น 'รวมเรียงความตัวอย่างสำหรับการสอบ' ช่วยสร้างไอเดียโครงเรื่องและภาษาที่เป็นทางการ ซึ่งจำเป็นสำหรับส่วนเรียงความ อีกหนึ่งเล่มที่เราให้ความสำคัญคือสมุดรวบรวมคำศัพท์เชิงวิชาการ เพราะคำศัพท์ระดับนี้มักถูกใช้ในข้อสอบอธิบาย ความเข้าใจศัพท์เชิงนามธรรมจะทำให้ตอบคำถามได้กระชับและครบประเด็น

สุดท้าย เทคนิคสำคัญคือฝึกทำข้อสอบภายใต้เวลาจริงและย้อนกลับไปอ่านเฉลยอย่างละเอียด ควรเลือกหนังสือที่มีเฉลยเชิงวิเคราะห์ ไม่ใช่เฉยๆ ว่าสรุปคำตอบถูกผิด แต่ต้องอธิบายเหตุผลว่าทำไมคะแนนถึงได้เท่านั้นเท่านี้ หนังสือดีสำหรับเราไม่ได้หมายถึงเนื้อหาเยอะที่สุด แต่มันต้องชัดว่าออกแบบมาเพื่อฝึกคิดแบบข้อสอบจริงๆ ถ้าคุณได้หนังสือที่วางโครงฝึกแบบนี้ร่วมกับสมุดไวยากรณ์และตัวอย่างเรียงความ ช่วงเวลาการเตรียมตัวจะมีประสิทธิภาพขึ้นมาก เก็บแรงและโฟกัสตรงที่ช่วยเพิ่มคะแนนได้จริงๆ

ฉันเคยยื่นผล A-Level ไปสมัครเข้ามหาวิทยาลัยในไทยแล้วหลายครั้ง เลยพอจะสรุปเส้นทางและข้อควรรู้ให้แบบตรงไปตรงมาได้: ผล A-Level ถูกมองว่าเป็นวุฒิการศึกษาระหว่างประเทศที่หลายสถาบันในไทยยอมรับ โดยเฉพาะคณะ/สาขาที่เปิดสอนเป็นภาษาอังกฤษหรือหลักสูตรนานาชาติ แต่ก็มีบางกรณีที่มหาวิทยาลัยหลักสูตรภาษาไทยรับผลนี้เป็นเงื่อนไขได้เช่นกัน ข้อสำคัญคือแต่ละที่กำหนดเกรดขั้นต่ำและวิชาบังคับแตกต่างกัน เช่น คณะวิทยาศาสตร์อาจขอวิชาเคมีหรือชีวะ ขณะที่คณะเศรษฐศาสตร์อาจเน้นคณิตศาสตร์และเศรษฐศาสตร์พื้นฐาน

เรื่องเอกสารและกระบวนการมีรายละเอียดที่คนยื่นต้องเตรียมให้พร้อม: ใบผลอย่างเป็นทางการจากสอบบอร์ด (Cambridge/Edexcel) ฉบับต้น ต้องแปลเป็นภาษาไทยและรับรองสำเนา ถ้ามหาวิทยาลัยขอจดหมายรับรองเทียบวุฒิจากหน่วยงานราชการบางแห่งก็ต้องดำเนินการให้เรียบร้อย นอกจากนี้หลายที่ยังขอผลสอบภาษาอังกฤษอย่าง IELTS หรือ TOEFL ถ้าหลักสูตรสอนเป็นอังกฤษ และบางสถาบันอาจรวมคะแนน A-Level กับคะแนนสอบมาตรฐานอื่นๆ ในการคัดเลือก ดังนั้นก่อนสมัครควรอ่านประกาศรับสมัครของคณะนั้นๆ อย่างละเอียด หรือโทรถามฝ่ายรับสมัครเพื่อยืนยันรายการเอกสารและเงื่อนไข

เทคนิคจากประสบการณ์คือเลือกวิชาที่สอดคล้องกับคณะที่อยากเรียนจริงๆ เพราะบางมหาวิทยาลัยไม่ยอมรับวิชาทดแทน และการมีเกรดสูงในวิชาหลักจะช่วยให้โดดเด่นเมื่อต้องแข่งในรอบคัดเลือก นอกจากนี้อย่าลืมเผื่อเวลาทำเอกสารแปลและรับรอง เรียงลำดับทางเลือกของมหาวิทยาลัยไว้หลายแห่ง เผื่อกรณีคะแนนไม่ถึงเงื่อนไขของที่แรก การเตรียมตัวล่วงหน้าและความละเอียดในเรื่องเอกสารจะลดความเครียดได้เยอะ พอผ่านช่วงสมัครแล้วจะรู้สึกโล่งและมั่นใจขึ้นมากๆ