มาดามสวาท:กูรูรักฉบับเวอร์จิ้น

“อึก... อ๊ะ... อื้มมม...”

เสียงครางต่ำฟังไม่ได้ศัพท์ที่บรรยายผ่านหน้ากระดาษช่างดูเร่าร้อน ว่ากันว่าแม้แต่นักอ่านสายแข็งยังต้องหนีไปเปิดแอร์เพิ่ม ทว่าในความเป็นจริง... ‘เวียงพิงค์’ เจ้าของนามปากกา ‘มาดามสวาท’ นักเขียนนิยายอิโรติกอันดับต้น ๆ ของแพลตฟอร์ม กำลังนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งสภาพเยินๆ ในห้องเช่าที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบเลนส์แว่นถนอมสายตาของเธอเท่านั้น

มือเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง บรรยายฉากเลิฟซีนบทที่ 25 อย่างถึงพริกถึงขิง ถึงแม้กำลังอยู่ในช่วงฉากกิจกรรมเข้าจังหวะ เวียงพิงค์กลับหยิบมาม่าคัพรสหมูสับที่เย็นชืดขึ้นมาซดโฮกอย่างหมดสภาพ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนยอดเงินเข้าบัญชีดังขึ้น เธอเหลือบตาไปดูตัวเลขดวงตาภายใต้กรอบแว่นก็พลันลุกวาว

“ห้าหมื่นบาท... เดือนนี้ได้ตั้งห้ามื่น! กรี๊ดดดด!”

เธอโยนตะเกียบทิ้งแล้วกระโดดโลดเต้นไปรอบห้อง สลัดคราบนักเขียนกามารมณ์ผู้เจนจัดทิ้งไป เหลือเพียงหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ที่ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งลายการ์ตูนและกางเกงเจเจตัวเก่าย้วย ๆ ใครจะไปเชื่อว่านักอ่านส่วนใหญ่ต่างอวยยศว่าเป็น ‘กูรูตัวแม่’  และ ‘เจ้าแม่ประสบการณ์เสียว’  จะเป็นคนเดียวกับ ยัยอ่อนหัดชอบตื่นตระหนกทุกครั้งเวลาผู้ชายเดินเฉียดในระยะหนึ่งเมตร!

เวียงพิงค์หยุดชะงักหน้ากระจกบานยาวที่สะท้อนภาพตัวเอง

เธอลูบริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อของตัวเองอย่างแผ่วเบา... ภาพในอดีตสมัยมัธยมปลายไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพยนตร์สยองขวัญ

‘พิงค์... เธอเป็นคนสวยนะ น่ารักด้วย แต่จูบของเธอมัน... ไม่เป็นสัปปะรดเลยว่ะ เหมือนเรากำลังจูบกับปลาสำลักน้ำจวนจะขาดใจตาย เราว่าพิงค์ไปหัดเรียนรู้วิธีจูบมาบ้างก็ดี เรากลั้นขำแทบตาย…’ 

ไม่พอมันยังเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อจนเธอกลายเป็นตัวตลกของกลุ่มผู้ชายทั้งชั้น!

“ไอ้ซัน... ไอ้สารเลว” เธอพึมพำกับกระจก “แกคงไม่รู้สินะว่าไอ้ปลาตายวันนั้น คือคนที่เขียนฉาก NC จนคนแข็ง... เอ้ย! คลั่งตายกันหมดแล้ว!”

ความภูมิใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะในความเป็นจริงเวียงพิงค์รู้ดีว่าเธอไม่ได้เก่งขึ้นเลยสักนิด ข้อมูลทั้งหมดที่เธอเขียนมาจาก ‘ทฤษฎี’ ล้วนๆ เธออ่านนิยายมาเป็นร้อยเล่ม ดูหนังผู้ใหญ่มานับไม่ถ้วน สัมภาษณ์พนักงานบาร์โฮสต์ยันพี่สาวขายบริการที่รู้จักกันจนแทบจะเปิดเพจวิจัยได้

แต่สัมผัสจริงน่ะเหรอ... เป็นศูนย์!

กริ๊งงงงง!

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นสายจาก บก. ส่วนตัวที่ดูแลเธอมานาน

“ฮัลโหลพี่หมวย มีอะไรเหรอคะ? มาดามสวาทกำลังจะนอนพักผ่อนหย่อนใจหลังจากรับยอดเงินแล้วนะคะ”

“หะ... หนังใหญ่? หนูเขียนแต่นิยายนะพี่”

 (ก็นิยายแกนั่นแหละที่เขาจะขอซื้อลิขสิทธิ์ไปทำหนัง! แต่เขาติดปัญหาตรงที่ว่าบทเลิฟซีนที่นักเขียนบทเขาร่างมา มันยังไม่ ‘ถึงใจ’ เท่ากับต้นฉบับที่แกเขียน เขาเลยอยากเชิญตัวเจ้าของผลงานไปช่วย Workshop กับทีมเขียนบท... ค่าตัวหกหลักเลยนะมาดาม!) 

“หกหลัก!” เวียงพิงค์ตาโต “แต่พี่หมวย... หนูไม่เคยเจอใครนะ หนูแต่งตัวเป็นป้านะพี่ ถ้าเขาเห็นหน้าจริง หรือรู้ว่าหนูไม่เคย...มันจา มันจา…!”

 (แกก็ลับ ลวง พลาง ไปสิ! ใส่แว่น ใส่หมวก ใส่หน้ากากอนามัย ใครจะไปรู้! คงไม่มีใครมานั่งถามรายละเอียดเจาะลึกว่าชีวิตจริงแกเคยมากี่ครั้ง ทำมากี่ท่าหรอก แกจะได้มีเงินไปสร้างอาณาจักรเฝ้าพระเจ้าของแกไง งานนี้เงินนะมาดาม เงิน!) 

เวียงพิงค์มองยอดเงินในบัญชีที่เพิ่งเข้ามา แล้วมองฝ้าเพดานห้องเช่าที่มีรอยร้าว

“ตกลงค่ะพี่หมวย... หนูจะไป แต่มีเงื่อนไขเดียว” เวียงพิงค์สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “พี่ช่วยไปบอกทางนั้นด้วยว่า หนูจะไม่เปิดเผยข้อมูลตัวตนจริงกับใครในทีมงานทั้งนั้น!”

 (โอเค…ตามนั้น!) 

โดยที่เวียงค์พิงค์ไม่รู้เลยว่า... คนที่รอเธออยู่ในห้องประชุมวันแรก คือ ‘นักรบ’ ชายหนุ่มมาดขรึมเจ้าของฉายา เครื่องจับเท็จเดินได้ ผู้ที่เกลียดความเฟคที่สุดในชีวิต!