มาดามสวาท:กูรูรักฉบับเวอร์จิ้น

มาดามสวาท:กูรูรักฉบับเวอร์จิ้น

last update최신 업데이트 : 2026-03-18
에:  กาลอักษรา연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
13챕터
149조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ในโลกออนไลน์ เธอคือ 'มาดามสวาท' ตัวแม่วงการนิยายอิโรติก ผู้กุมความลับฉากรักเร่าร้อนที่ทำให้นักอ่านเกือบหยุดหายใจ แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลัง เธอคือ 'เวียงพิงค์' สาวแว่นจอมโก๊ะที่มีปมฝังใจว่า จูบเหมือนปลาสำลักน้ำใกล้ตาย จนไม่กล้าให้ผู้ชายหน้าไหนเข้าใกล้มานับสิบปี! เมื่อโอกาสทองมาพร้อมเงินก้อนโต บีบให้เธอต้องสวมรอยเป็นที่ปรึกษาบทหนังเลิฟซีน เธอจึงต้องพรางตัวสุดชีวิตเพื่อไม่ให้ใครจับได้ว่า 'กูรูตัวแม่' แท้จริงแล้วคือ 'ยัยเวอร์จิ้นอ่อนหัด' ทว่า... ทุกอย่างกลับไม่ง่าย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ 'นักรบ' มือเขียนบทหนุ่มมาดนิ่งสายตา X-ray ผู้ที่คอยจ้องจะกระชากหน้ากาก (และเสื้อผ้าโคร่งๆ) ของเธอออกเพื่อพิสูจน์ว่า ทฤษฎีที่เธอเขียน กับ ภาคปฏิบัติ มันต่างกันอย่างไร!

더 보기

1화

บทนำ

A Slut For My Professor (Part 1)

SUMMARY: A young lady gets initiated into the world of BDSM and meets her college professor who is more than ready to make her beg for more.

KRISTEN

I was twenty-two when I first had sex, barely three months ago. 

I thought I was waiting for the right person, someone who’d make my first time matter, but it didn’t. It meant nothing to Edward, my ex-boyfriend. 

To him, my virginity was a prize. A fucking milestone.

When he finally got me in bed, there was no tenderness, no slow build, no care. Just rough, clumsy thrusting that barely lasted thirty seconds. The pain came fast before I even had a chance to feel the pleasure. Afterwards, he didn’t ask if I was okay. Hell, he didn’t even look me in the eye.

Days passed, and I sent text after text, yet he never replied to any. It felt like he had cut me off completely, and that’s when it hit me: none of it mattered to him.

I was a name, more like a box checked off on his list of girls he’d fucked, nothing more.

But here’s the truth: I didn’t want sweet romance, neither did I want gentle.

I craved more.

I fantasized about surrender. I secretly desired to be broken open and owned. I dreamed of being collared, silenced, bent over and fucked until I forgot who I was.

I wanted to be devoured, and taken like an animal in heat. I wanted to surrender and go on my knees to please a man who could make me beg for more. 

A few weeks after my ex-boyfriend dumped me, I decided to explore an anonymous online BDSM community. The moderator of the website reached out to me shortly after I had filed out the application form. 

The next day, I received an invitation to meet him in person at a local restaurant in the middle of the city. He refused to tell me his name or give me any information about himself. Instead, he told me he’d be in a white suit that had a pink pocket square.

********

NOW.

It’s 6 p.m., and I’m standing at the entrance of The Velvet Fork, the restaurant, as my heart pounds in my chest.

“Phew. Are you ready for this, Kristen?” I mutter to myself, smoothing the front of my dress. I scan the restaurant, discreetly trying to identify my “initiation guide.” 

My gaze lands on a man in a white suit leaning against the wall in the corner. There’s no pink square pocket on his jacket, but the face?

Oh fuck. I gasp.

I know exactly who he is. Cassian.

Professor Cassian Ashbourne, my psychology professor. He’s staring at me too, but quickly looks away.

I freeze. This is seriously messed up.

I’m rooted to the spot just by the entrance, torn between turning around and walking out. I watch as Professor Cassian pulls out his phone and scrolls for a second before lifting it to his ear.

Is he about to call me?

Before I can think too hard, my feet move on their own. I walk toward him, eyes locked on his face, silently convincing myself this is just a coincidence.

But as I get closer, my denial starts to crack. His jawline is clean, sharp, and ridiculously sexy. What the actual fuck? He still avoids my gaze, looking straight ahead.

When I finally reach him, I do the only thing that makes sense in the moment..I walk right past him and into the restroom behind him.

I slam the door shut and lock it, gripping the edge of the sink. My reflection stares back at me, eyes wide with panic. And something else.

A thrill.

He’s not just any professor. He’s the sinfully hot Professor Cassian Ashbourne and I’ve nursed a stupid little crush on him for months, fantasized about what he’d look like shirtless, what his voice would sound like against my neck.

And now he’s supposed to be my Initiation Guide? Into BDSM?

What the hell do I do?

 "Leave," I mumble to myself. "Run. Pretend this never happened."

But my body betrays me, and as I watch my reflection in the stained bathroom mirror, my nipples are hard, aching against the soft fabric of my dress. I went braless tonight because I wanted to feel sexy. And now… I’m wet. 

Shit. I shouldn’t be turned on by this, but I am. 

I have two options here. I could walk out of the restaurant and forget about this or I could walk up to my hot professor and submit to him. For almost two years, he had been the subject of my dark sexual fantasies, and right now, he is only a short distance away from me, probably waiting for me. I am his student and if I follow through with this, he's probably going to fuck me before midnight. 

I draw in a deep breath. 

My panties are soaked now as I rub my thighs against each other. 

What is the worst that could happen if I went on my knees and let Prof. Cassian do anything he desires with me? 

I do not wait to think of an answer. Instead, I push open the door and step out of the restroom. 

He's right there, waiting for me.  A faint smile plays on his lips as he watches me, his suit jacket now draped over the back of a chair. He’s left in a crisp white shirt that hugs his broad shoulders in a way that should be illegal. He gives me a small nod, gesturing for me to follow him.

He walks over to a quiet corner and takes a seat at a table. I hesitate for a second before sitting across from him.

“Good evening, Ms. Thorne,” he says smoothly.

I swallow hard. “Good morning, I mean, evening... Professor Ashbourne.” My words come out a little rushed. “I wasn’t expecting to see you here. Especially not as the BDSM moderator.”

A wave of nervous heat floods my body. My palms are damp, and I can barely control my breathing. What is he thinking? Is he judging me? Is he going to shut this down completely?

When I meet his eyes again, he smiles and leans in slightly, “No... not here. Outside school, I’m not your professor. Just call me Cassian.”

I nod. 

His gaze searches mine. “If having me as your guide makes you uncomfortable, I can ask someone else to step in.”

God, no. Please don’t. My heart jumps, and I force a tight smile.

“I…um... no, profe—” I catch myself.

“Cassian,” he gently corrects.

“Right. Cassian,” I murmur, placing a hand over my chest to steady the anxious fluttering. “Will this... affect anything back at college?”

He raises a brow. “No, Kristen. It won’t. And is it alright if I call you by your first name?”

I give a small nod.

“Kristen,” he says again, his voice lowering just a bit. “Everything that happens here stays here. It’s completely confidential. You have nothing to worry about. Do you have any questions for me?”

I nod again, this time more slowly. “Yes... I do.”

He tilts his head slightly, eyes narrowing with interest. “Then go ahead. Ask.”

That look he gives me…it's intense and focused, like I’m already stripped bare beneath it. The way he stares at me makes my mouth dry.

And then a filthy thought hits me: I was just about to discuss BDSM with my college professor, and all I could think about was dropping to my knees under this damn restaurant table… and tasting him.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
13 챕터
บทนำ
“อึก... อ๊ะ... อื้มมม...”เสียงครางต่ำฟังไม่ได้ศัพท์ที่บรรยายผ่านหน้ากระดาษช่างดูเร่าร้อน ว่ากันว่าแม้แต่นักอ่านสายแข็งยังต้องหนีไปเปิดแอร์เพิ่ม ทว่าในความเป็นจริง... ‘เวียงพิงค์’ เจ้าของนามปากกา ‘มาดามสวาท’ นักเขียนนิยายอิโรติกอันดับต้น ๆ ของแพลตฟอร์ม กำลังนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งสภาพเยินๆ ในห้องเช่าที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบเลนส์แว่นถนอมสายตาของเธอเท่านั้นมือเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง บรรยายฉากเลิฟซีนบทที่ 25 อย่างถึงพริกถึงขิง ถึงแม้กำลังอยู่ในช่วงฉากกิจกรรมเข้าจังหวะ เวียงพิงค์กลับหยิบมาม่าคัพรสหมูสับที่เย็นชืดขึ้นมาซดโฮกอย่างหมดสภาพติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนยอดเงินเข้าบัญชีดังขึ้น เธอเหลือบตาไปดูตัวเลขดวงตาภายใต้กรอบแว่นก็พลันลุกวาว“ห้าหมื่นบาท... เดือนนี้ได้ตั้งห้ามื่น! กรี๊ดดดด!”เธอโยนตะเกียบทิ้งแล้วกระโดดโลดเต้นไปรอบห้อง สลัดคราบนักเขียนกามารมณ์ผู้เจนจัดทิ้งไป เหลือเพียงหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ที่ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งลายการ์ตูนและกางเกงเจเจตัวเก่าย้วย ๆ ใครจะไปเชื่อว่านักอ่านส่วนใหญ่ต่างอวยยศว่าเป็น ‘กูรูตัวแม่’ และ ‘เจ้าแม่ประสบการณ์เสียว’ จะเ
더 보기
มาดามสวาท กับ อาณาจักรในฝัน
แสงสีฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนบนเลนส์แว่นถนอมสายตาของ ‘เวียงพิงค์’ ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องเช่าขนาดไม่กี่ตารางเมตรย่านใจกลางเมือง เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังสนั่นราวกับเสียงฝีเท้าของม้าศึกที่กำลังควบทะยานไปข้างหน้า เวียงพิงค์ไม่ได้กินอะไรมาหกชั่วโมงแล้ว นอกจากกาแฟเย็นชืด วางลืมทิ้งไว้ข้างตัวจนมดเริ่มไต่ ปลายนิ้วของเธอยังคงรัวไม่หยุด‘มือหนาของเขาเลื่อนไล่ไปตามส่วนโค้งส่วนเว้า บีบเค้นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นจนร่างบางสั่นเทิ้ม ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินซอกคอคือคำสั่งเผด็จการที่เธอไม่อาจขัดขืน...’ ติ๊ดดด….เวียงพิงค์กดปุ่ม Save และเตรียมส่งไฟล์งานให้ บก.หมวย ทันทีที่จบประโยคสุดท้าย เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่ พลางถอดแว่นออกมาเช็ดช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ทอประกายแห่งชัยชนะนักเขียนนามปากกา มาดามสวาท หยิบสมุดบัญชีธนาคารใต้คีย์บอร์ดมาเปิดดู มันคือของสะสมที่มีค่าที่สุดในชีวิต ตัวเลขเจ็ดหลักเรียงรายกันอย่างสวยงาม เงินที่เธอแลกมาด้วยการ มโน ถึงความรักที่ร้อนแรงที่สุด ทั้งที่ชีวิตจริงของเธอนั้น... แห้งแล้งยิ่งกว่าทุ่งกุลาร้องไห้“อีก
더 보기
บทสัมผัส กับ ความอันตราย
เวียงพิงค์กลับมาห้องเช่าด้วยสภาพเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เธอทิ้งตัวลงบนเตียงไม้โยกเยกส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประท้วงความงกของเธอ นิ้วเรียวยาวยกขึ้นแตะที่ใบหู... ตรงที่ลมหายใจอุ่นร้อนของนักรบเป่ารดตอนเขากระซิบประโยคนั้น“เตรียมตัวไว้นะครับคุณมาดาม... เพราะผมจะสอนให้คุณเข้าใจคำว่า ถึงอกถึงใจ ของจริง... มันต้องเริ่มยังไง”“บ้า... บ้าไปแล้วเวียงพิงค์เอ้ยย.. แกจะไปรับคำท้าเขาทำไม! นายนักรบ นั่นก็บ้า… ถ้าประทับใจในผลงานของฉันถึงกับจ้างไปเป็นที่ปรึกษาเขียนบทรัก แล้วทำไมหันมาเล่นงานฉันซะพังราบคาบขนาดนี้โว้ยยย…” เธอตะโกนใส่อากาศลม ๆ แล้ง ๆ อย่างบ้าคลั่ง เวียงพิงค์กลัว... กลัวว่าความลับเรื่อง จูบปลาตาย ของเธอจะถูกเขาล่วงรู้แล้วเอามาแฉจนยับเยิน แต่อีกใจหนึ่ง ตัวเลขเจ็ดหลักในสมุดบัญชีมันคอยเตือนสติว่าอาณาจักรพิงค์แลนด์อยู่ใกล้แค่เอื้อม ถ้าเธอถอยตอนนี้ เงินประกันสัญญาที่ระบุไว้ในเล่มคงทำให้เธอต้องกินมาม่าไปอีกสิบปี บวกเก็บสะสมใหม่อีกสิบปี!“เอาวะ! ก็แค่ Workshop... เขาบอกว่าจะสอนเขียนบทให้เข้ากับหนังของเขา ไม่ได้บอกว่าจะปล้ำเราเสียหน่อย”เวียงพิงค์พยายามปลอบใจตัวเอง พลางเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อสืบค
더 보기
ความลับ กับ ดวงดาว
หลังจากวันที่กลับมาจากการ Workshop เวียงพิงค์ขังตัวเองอยู่ในห้องเช่าสี่วันเต็ม เธอใช้ความโกรธและความประหม่ากลั่นกรองตัวอักษรปั่นนิยายจนจบ พร้อมปรับบทบรรยายที่นักรบสั่งให้เธอเอากลับมาแก้ใหม่จนสำเร็จ ผลพลอยได้มันคุ้มค่ามาก เมื่อยอดคนอ่านนิยายทั้งรายตอนและซื้อเล่มถล่มทลายทำลายสถิติเก่าของนามปากกามาดามสวาทเป็นที่เรียบร้อย นักอ่านต่างคอมเมนต์ไปในทิศทางเดียวกันว่า ‘มาดามไปโดนตัวไหนมา ทำไมเขียนถึงเลือดถึงเนื้อขนาดนี้!’ ‘แซ่บกว่ามาดาม ไม่มีแล้วจ้า!’ ‘แม่ก็คือแม่ พริกยกสวนขนาดนี้ สงสัยมาดามเปลี่ยนคู่อีกแล้วใช่ม้าาา!’ เวียงพิงค์ปิดหน้าจอมือถือด้วยอาการหน้าแดง เธอไม่ได้โดนตัวไหนหรอก... แต่โดน ตัวเป็นๆ อย่างมือเขียนบทรุกรานพื้นที่ปลอดภัยต่างหาก ความสงบสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน เมื่อสายตรงจาก พี่หมวย บก.ส่วนตัวสุดที่รัก โทรมาจิกให้เธอไปร่วมงานปาร์ตี้ของ S Production ในคืนนี้ (แก งานนี้สำคัญมากนะ ค่ายหนังเขาเปิดตัวโปรเจกต์ แกต้องไปปรากฏตัวในฐานะมาดามสวาทคนดัง...เจ้าของต้นฉบับควบตำแหน่งที่ปรึกษาทีมเขียนบทฉากรัก อ้อ! และห้ามแต่งชุดพิลึกกึกกือนั่นอีก เพราะเขาจัดที่บาร์หรูสไตล์ Gatsby ทุกคนต้องจัดเ
더 보기
บทเรียนนอกสถานที่ กับ พื้นที่ในช่องแคบ
เวียงพิงค์กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากสถานที่จัดงาน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนในโถงทางเดินที่เงียบสงัด เธอรู้สึกเหมือนอากาศในนั้นหมดลงกะทันหันตั้งแต่นักรบทิ้งสัมผัสร้อนฉ่าไว้บนเอวของเธอ อารมณ์ประหลาดสลับกับความหวาดกลัวทำให้เธอต้องรีบหาทางกลับ ถ้ำน้อย ของตัวเองให้เร็วที่สุดเวียงพิงค์พุ่งตรงไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน สถานที่นัดหมายระหว่างเธอกับ บก.พี่หมวย ว่าจะมารอรับเธอกลับบ้าน นักเขียนสาวล้วงหาโทรศัพท์ในกระเป๋าใบเล็ก ข้อมือเรียวสั่นเทาจนเกือบทำมันร่วงลงพื้น“จะรีบไปไหนครับ? คุณมาดาม งานยังไม่เลิกเลยนะ”เสียงกวนโสตประสาทดังมาจากเงามืดด้านหลังเสาปูน เวียงพิงค์เหลือกตามองบนด้วยความอิดหนาระอาใจ เขาเป็นเจ้ากรรมของเธอมาตั้งแต่ชาติปางไหนถึงได้ตามจองเวรไม่เลิก เขาถอดเสื้อสูททักซิโด้ พาดไว้ที่บ่า ปลดกระดุมคอเชิ้ตออกสองเม็ด ทรงผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดูอันตรายและเซ็กซี่กว่าตอนอยู่ในงานเสียอีก “ฉัน... ฉันปวดหัวค่ะ จะกลับไปพักผ่อน คุณเป็นเจ้าของงานคุณก็อยู่ไปสิ!” เวียงพิงค์พูดพร้อมกดโทรศัพท์ในมือไปด้วย นักรบไวกว่า เขาคว้ามันขึ้นมาแล้วชูขึ้นเหนือหัว“ผมไปส่ง…”“ไม่จำเป็นค่ะ! ฉันมีคนมารับแ
더 보기
ผู้บุกรุกอาณาจักร กับ ความลับในห้องเช่า
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านรอยร้าวของหน้าต่างไม้ในห้องเช่า เวียงพิงค์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัวเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์ที่ลานจอดรถและรสจูบในรถยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัว เหมือนหนังที่กดปุ่มรีเพลย์ไม่หยุด เธอพยายามสลัดความคิดพวกนั้นทิ้ง แล้วหันไปหาคีย์บอร์ดเพื่อทำงานต่อ แต่วันนี้สมาธิของเธอกลับกระจัดกระจายก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้น เวียงพิงค์ขมวดคิ้ว ใครจะมาหาเธอในเวลานี้? พี่หมวยปกติจะโทรมาก่อนเสมอ หรือจะเป็นเจ้าของหอมาเรื่องธุระด่วน? เธอเดินไปส่องตาแมว... แล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้นชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อ ยืนกอดอกพิงผนังปูนเก่าๆ อย่างไม่ถือตัว ใบหน้าหล่อเหลา ที่ดู ผิดที่ผิดทาง อย่างยิ่งในสถานที่แห่งนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก... นักรบเวียงพิงค์รีบเปิดประตูออกไปเพียงครึ่งเดียว “คุณมาทำอะไรที่นี่! รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ห้องไหน!”“ไม่ยากหรอก…เรื่องแค่นี้” นักรบปรายตามองลอดเข้าไปในห้อง “และผมก็ไม่ได้มาทวงบทงาน เพราะวันนี้ผมจะมาตรวจสถานที่ สำหรับฉากนางเอกเก็บตัวเขียนนิยาย... ซึ่งดูเหมือนที่นี่จะสมจริงกว่าที่ผมคิดไว้เยอะนะ”เขาถือวิสาสะดันประตูเบาๆ แล้วก้าวเข้ามาในห้อง เวียงพิงค์พยา
더 보기
หนูน้อยกรงทอง กับ เจ้าชายเผด็จการ
รถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้าสู่เขตรั้วอัลลอยด์สีดำสนิทสูงตระหง่าน ก่อนจะทะยานผ่านอุโมงค์ต้นไม้ดูร่มรื่น จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบ้านพักสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลริมหน้าผาที่มองเห็นวิวทะเลสุดลูกหูลูกตา เวียงพิงค์ลงจากรถด้วยอาการกึ่งตกตะลึง กลิ่นไอทะเลสดชื่นปะทะเข้ากับใบหน้า ต่างจากกลิ่นอับชื้นจากท่อระบายน้ำซอยแคบๆ ที่เธอเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง“นี่มัน... บ้านคนหรือฉากในหนังของคุณ คะ?” เวียงพิงค์พึมพำขณะมองกำแพงกระจกที่สะท้อนแสงอาทิตย์อัสดง“บ้านพักผมเองครับ ไม่ต้องกลัว... ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ดีมาก ต่อให้คุณกรีดร้องดังแค่ไหน เพื่อนบ้านที่อยู่ห่างไปสามกิโลเมตรก็ไม่ได้ยิน” นักรบตอบหน้าตายพลางยกลังมาม่าและกองหนังสืออิโรติกของเธอลงจากรถ“ไม่มีใครรบกวน...ที่สำคัญไม่มีใครจับผิดคุณได้ว่าคุณคือป้าแว่นลายดอก หรือมาดามสวาท”เวียงพิงค์เดินตามเขาเข้าไปด้านใน พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกตกแต่งด้วยหินอ่อนและไม้เนื้อดี กลิ่นอายความรวยมันกระแทกจมูกจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมในชุดเสื้อเชิ้ตลายดอกที่สุ่มหยิบมา เธอเดินตามนักรบขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านพัก ก่อนจะหยุดอยู่บริเวณห้องทำงานขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์ครบค
더 보기
ยุทธการหมอนข้าง กับ เขตอำนาจบนเตียงคิงไซส์
ณ ห้องนอนเจ้าปัญหาเวียงพิงค์ปรากฏตัวในชุดนอนที่ เซฟ ที่สุดในชีวิต มันคือเสื้อยืดตัวโคร่งลายหมีเน่าสีซีดกับ กางเกงวอร์มขายาวที่ยางยืดเริ่มเสื่อมสภาพ เธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมกอดหมอนข้างไว้แน่นราวกับเป็นอาวุธคู่กายนักรบนอนกึ่งนั่งพิงหัวเตียงอยู่ก่อนแล้ว เขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียว ผิวพรรณท่อนบนตึงเปรี๊ยะและไรขนอ่อน ๆ ตรงหน้าท้องทำเอาเวียงพิงค์ต้องท่องยุบหนอพองหนอภายในใจ เขากำลังตรวจเช็กตารางงานจากไอแพด แสงจากหน้าจอตกกระทบใบหน้าคมเข้มให้ดูขรึมกว่าปกติ เขาไม่ได้ใส่เสื้อ... ใช่! เขาจงใจโชว์แผงอกกำยำและ ลอนกล้ามท้องที่เรียงตัวกันอย่างมีระเบียบจนนักเขียนสาวต้องรีบเบือนหน้าหันหนีไปมองเพดาน"นั่นชุดนอนหรือชุดไปทำสวนครับ?"นักรบปรายตามองลายหมีเน่าบนเสื้อของเวียงพิงค์"ชุดเกราะค่ะ! ฉันพร้อมรบ" เวียงพิงค์ไม่พูดเปล่า เธอจัดการวางหมอนข้างลงตรงกลางเตียงเป๊ะๆ ราวกับกั้นเขตพรมแดนเกาหลีเหนือ-ใต้"นี่คือเส้นขนานที่ 38 ใครล้ำเข้ามาถือว่าละเมิดอธิปไตยทางร่างกาย ฝั่งโน้นเป็นเขตอำนาจศาล ของคุณ ส่วนฝั่งนี้คือเขตปกครองพิเศษของมาดามสวาท ห้ามรุกราน ห้ามเจรจา ห้ามขอคืนพื้นที่เด็ดขาด!"นักรบหัวเราะ
더 보기
ยุทธการกองถ่าย กับ ดอกกะหล่ำ กะหล่ำ(ดอก)
หลังจากเหตุการณ์ ละเมอเชิงวิชาการ เมื่อเช้า เวียงพิงค์พยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอสวมวิญญาณป้าแว่นกลับมาอีกครั้งด้วยเสื้อเชิ้ตลายทางตัวโคร่งแบบพรางหุ่นจนดูเหมือนถังเบียร์เคลื่อนที่ หมวกแก๊ปสีซีดถูกดึงลงมาปิดหน้าปิดตาจนเหลือแค่ปลายจมูกรั้น ๆ แต่นักรบกลับดูอารมณ์ดีอย่างร้ายกาจ เขาฮัมเพลงเบาๆ ขณะขับรถพาเธอไปที่สตูดิโอถ่ายทำนอกสถานที่ “จำไว้นะคะคุณนักรบแห่งกรุงศรี! ที่นั่นฉันคือพนักงานฝึกหัดของคุณ ตัวแทนของ มาดามสวาท คุณห้ามเรียกฉันว่ามาดามโดยเด็ดขาด และห้ามให้ใครรู้ว่าเราอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน!” เวียงพิงค์กำชับเสียงเข้มขณะก้าวลงจากรถ “รับทราบครับ... คุณผู้ช่วย” นักรบยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาเจ้าเล่ห์นั่นทำให้เวียงพิงค์ใจคอไม่ดี เหมือนเขากำลังวางแผนจะฉีกหน้ากากเธออยู่ตลอดเวลาเมื่อก้าวเข้าสู่กองถ่าย ความวุ่นวายของทีมงานนับร้อยชีวิตก็เข้าปะทะ กลิ่นควันสโมกสลับกับกลิ่น สเปรย์ฉีดผมฟุ้งกระจาย เวียงพิงค์พยายามเดินก้มหน้าตามหลังนักรบไปที่มอนิเตอร์ แต่ทว่า... อุปสรรค ชิ้นใหญ่ของเธอก็ปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสรัดรูปสีชมพูนีออนที่สว่างจ้าจนเวียงพิงค์ต้องหยีตา“พี่นักรบขาาาา!” เสียงแหลมปรี
더 보기
ค่าธรรมเนียม กับ ภาวะนอกบท (เหรอ?)
ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องพักนักแสดงส่วนตัว นักรบจัดการปิดประตูและกดล็อกเสียงดัง แกร๊ก! จนเวียงพิงค์สะดุ้งตัวโยน เธอรีบกอดกระเป๋าสะพายใบเก่งไว้แน่นพลางหันไปมองชายหนุ่มที่บัดนี้ถอดมาดผู้กำกับจอมเฮี้ยบออกเหลือเพียง จอมเผด็จการ คนเดิมที่สายตาจ้องจะตะครุบเหยื่อตลอดเวลา"เวียงพิงค์งั้นเหรอ?" นักรบเลิกคิ้วสูงพลางเดินต้อนเธอจนแผ่นหลังไปติดกับเคาน์เตอร์แต่งหน้าที่มีหลอดไฟสว่างจ้า "สุดท้ายก็ยอมเผยชื่อจริงมาสักที... ผมเกือบจะกลั้นขำไม่ไหวตอนเห็นคุณพยายามทำหน้านิ่งพูดไปเรื่อยโชว์คนทั้งกอง""มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินค่ะ!" เวียงพิงค์กระซิบเสียงสั่นแต่พยายามทำหน้าขรึม "คุณนั่นแหละ จู่ๆ ก็คว้าเอวฉันโชว์คนนับร้อย ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง มีหวังพรุ่งนี้ฉันได้ขึ้นหน้าหนึ่งว่าเป็น ผู้ช่วยต้มตุ๋น แน่ๆ และที่สำคัญ... ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าฉันคือเจ้าของนามปากกานั้นจริงๆ คุณก็รู้ว่าวงการนี้มันน่ากลัวแค่ไหน""ผมรู้..." นักรบขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด"แต่การที่คุณลากผมเข้าไปเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับความลับของคุณด้วยเนี่ย... มันมีค่าธรรมเนียมนะ รู้ไหม?""ค่าธรรมเนียมอะไรของคุณ? ฉันก็ช่วยกู้หน้าคุณคืนให้แล้ว
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status