มาดามสวาท:กูรูรักฉบับเวอร์จิ้น

แสงสีฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนบนเลนส์แว่นถนอมสายตาของ ‘เวียงพิงค์’ ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องเช่าขนาดไม่กี่ตารางเมตรย่านใจกลางเมือง เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังสนั่นราวกับเสียงฝีเท้าของม้าศึกที่กำลังควบทะยานไปข้างหน้า เวียงพิงค์ไม่ได้กินอะไรมาหกชั่วโมงแล้ว นอกจากกาแฟเย็นชืด วางลืมทิ้งไว้ข้างตัวจนมดเริ่มไต่ ปลายนิ้วของเธอยังคงรัวไม่หยุด‘มือหนาของเขาเลื่อนไล่ไปตามส่วนโค้งส่วนเว้า บีบเค้นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นจนร่างบางสั่นเทิ้ม ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินซอกคอคือคำสั่งเผด็จการที่เธอไม่อาจขัดขืน...’ ติ๊ดดด….เวียงพิงค์กดปุ่ม Save และเตรียมส่งไฟล์งานให้ บก.หมวย ทันทีที่จบประโยคสุดท้าย เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่ พลางถอดแว่นออกมาเช็ดช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ทอประกายแห่งชัยชนะนักเขียนนามปากกา มาดามสวาท หยิบสมุดบัญชีธนาคารใต้คีย์บอร์ดมาเปิดดู มันคือของสะสมที่มีค่าที่สุดในชีวิต ตัวเลขเจ็ดหลักเรียงรายกันอย่างสวยงาม เงินที่เธอแลกมาด้วยการ มโน ถึงความรักที่ร้อนแรงที่สุด ทั้งที่ชีวิตจริงของเธอนั้น... แห้งแล้งยิ่งกว่าทุ่งกุลาร้องไห้“อีก

หลังจากวันที่กลับมาจากการ Workshop เวียงพิงค์ขังตัวเองอยู่ในห้องเช่าสี่วันเต็ม เธอใช้ความโกรธและความประหม่ากลั่นกรองตัวอักษรปั่นนิยายจนจบ พร้อมปรับบทบรรยายที่นักรบสั่งให้เธอเอากลับมาแก้ใหม่จนสำเร็จ ผลพลอยได้มันคุ้มค่ามาก เมื่อยอดคนอ่านนิยายทั้งรายตอนและซื้อเล่มถล่มทลายทำลายสถิติเก่าของนามปากกามาดามสวาทเป็นที่เรียบร้อย นักอ่านต่างคอมเมนต์ไปในทิศทางเดียวกันว่า ‘มาดามไปโดนตัวไหนมา ทำไมเขียนถึงเลือดถึงเนื้อขนาดนี้!’ ‘แซ่บกว่ามาดาม ไม่มีแล้วจ้า!’ ‘แม่ก็คือแม่ พริกยกสวนขนาดนี้ สงสัยมาดามเปลี่ยนคู่อีกแล้วใช่ม้าาา!’ เวียงพิงค์ปิดหน้าจอมือถือด้วยอาการหน้าแดง เธอไม่ได้โดนตัวไหนหรอก... แต่โดน ตัวเป็นๆ อย่างมือเขียนบทรุกรานพื้นที่ปลอดภัยต่างหาก ความสงบสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน เมื่อสายตรงจาก พี่หมวย บก.ส่วนตัวสุดที่รัก โทรมาจิกให้เธอไปร่วมงานปาร์ตี้ของ S Production ในคืนนี้ (แก งานนี้สำคัญมากนะ ค่ายหนังเขาเปิดตัวโปรเจกต์ แกต้องไปปรากฏตัวในฐานะมาดามสวาทคนดัง...เจ้าของต้นฉบับควบตำแหน่งที่ปรึกษาทีมเขียนบทฉากรัก อ้อ! และห้ามแต่งชุดพิลึกกึกกือนั่นอีก เพราะเขาจัดที่บาร์หรูสไตล์ Gatsby ทุกคนต้องจัดเ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านรอยร้าวของหน้าต่างไม้ในห้องเช่า เวียงพิงค์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัวเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์ที่ลานจอดรถและรสจูบในรถยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัว เหมือนหนังที่กดปุ่มรีเพลย์ไม่หยุด เธอพยายามสลัดความคิดพวกนั้นทิ้ง แล้วหันไปหาคีย์บอร์ดเพื่อทำงานต่อ แต่วันนี้สมาธิของเธอกลับกระจัดกระจายก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้น เวียงพิงค์ขมวดคิ้ว ใครจะมาหาเธอในเวลานี้? พี่หมวยปกติจะโทรมาก่อนเสมอ หรือจะเป็นเจ้าของหอมาเรื่องธุระด่วน? เธอเดินไปส่องตาแมว... แล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้นชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อ ยืนกอดอกพิงผนังปูนเก่าๆ อย่างไม่ถือตัว ใบหน้าหล่อเหลา ที่ดู ผิดที่ผิดทาง อย่างยิ่งในสถานที่แห่งนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก... นักรบเวียงพิงค์รีบเปิดประตูออกไปเพียงครึ่งเดียว “คุณมาทำอะไรที่นี่! รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ห้องไหน!”“ไม่ยากหรอก…เรื่องแค่นี้” นักรบปรายตามองลอดเข้าไปในห้อง “และผมก็ไม่ได้มาทวงบทงาน เพราะวันนี้ผมจะมาตรวจสถานที่ สำหรับฉากนางเอกเก็บตัวเขียนนิยาย... ซึ่งดูเหมือนที่นี่จะสมจริงกว่าที่ผมคิดไว้เยอะนะ”เขาถือวิสาสะดันประตูเบาๆ แล้วก้าวเข้ามาในห้อง เวียงพิงค์พยา

ณ ห้องนอนเจ้าปัญหาเวียงพิงค์ปรากฏตัวในชุดนอนที่ เซฟ ที่สุดในชีวิต มันคือเสื้อยืดตัวโคร่งลายหมีเน่าสีซีดกับ กางเกงวอร์มขายาวที่ยางยืดเริ่มเสื่อมสภาพ เธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมกอดหมอนข้างไว้แน่นราวกับเป็นอาวุธคู่กายนักรบนอนกึ่งนั่งพิงหัวเตียงอยู่ก่อนแล้ว เขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียว ผิวพรรณท่อนบนตึงเปรี๊ยะและไรขนอ่อน ๆ ตรงหน้าท้องทำเอาเวียงพิงค์ต้องท่องยุบหนอพองหนอภายในใจ เขากำลังตรวจเช็กตารางงานจากไอแพด แสงจากหน้าจอตกกระทบใบหน้าคมเข้มให้ดูขรึมกว่าปกติ เขาไม่ได้ใส่เสื้อ... ใช่! เขาจงใจโชว์แผงอกกำยำและ ลอนกล้ามท้องที่เรียงตัวกันอย่างมีระเบียบจนนักเขียนสาวต้องรีบเบือนหน้าหันหนีไปมองเพดาน"นั่นชุดนอนหรือชุดไปทำสวนครับ?"นักรบปรายตามองลายหมีเน่าบนเสื้อของเวียงพิงค์"ชุดเกราะค่ะ! ฉันพร้อมรบ" เวียงพิงค์ไม่พูดเปล่า เธอจัดการวางหมอนข้างลงตรงกลางเตียงเป๊ะๆ ราวกับกั้นเขตพรมแดนเกาหลีเหนือ-ใต้"นี่คือเส้นขนานที่ 38 ใครล้ำเข้ามาถือว่าละเมิดอธิปไตยทางร่างกาย ฝั่งโน้นเป็นเขตอำนาจศาล ของคุณ ส่วนฝั่งนี้คือเขตปกครองพิเศษของมาดามสวาท ห้ามรุกราน ห้ามเจรจา ห้ามขอคืนพื้นที่เด็ดขาด!"นักรบหัวเราะ

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องพักนักแสดงส่วนตัว นักรบจัดการปิดประตูและกดล็อกเสียงดัง แกร๊ก! จนเวียงพิงค์สะดุ้งตัวโยน เธอรีบกอดกระเป๋าสะพายใบเก่งไว้แน่นพลางหันไปมองชายหนุ่มที่บัดนี้ถอดมาดผู้กำกับจอมเฮี้ยบออกเหลือเพียง จอมเผด็จการ คนเดิมที่สายตาจ้องจะตะครุบเหยื่อตลอดเวลา"เวียงพิงค์งั้นเหรอ?" นักรบเลิกคิ้วสูงพลางเดินต้อนเธอจนแผ่นหลังไปติดกับเคาน์เตอร์แต่งหน้าที่มีหลอดไฟสว่างจ้า "สุดท้ายก็ยอมเผยชื่อจริงมาสักที... ผมเกือบจะกลั้นขำไม่ไหวตอนเห็นคุณพยายามทำหน้านิ่งพูดไปเรื่อยโชว์คนทั้งกอง""มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินค่ะ!" เวียงพิงค์กระซิบเสียงสั่นแต่พยายามทำหน้าขรึม "คุณนั่นแหละ จู่ๆ ก็คว้าเอวฉันโชว์คนนับร้อย ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง มีหวังพรุ่งนี้ฉันได้ขึ้นหน้าหนึ่งว่าเป็น ผู้ช่วยต้มตุ๋น แน่ๆ และที่สำคัญ... ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าฉันคือเจ้าของนามปากกานั้นจริงๆ คุณก็รู้ว่าวงการนี้มันน่ากลัวแค่ไหน""ผมรู้..." นักรบขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด"แต่การที่คุณลากผมเข้าไปเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับความลับของคุณด้วยเนี่ย... มันมีค่าธรรมเนียมนะ รู้ไหม?""ค่าธรรมเนียมอะไรของคุณ? ฉันก็ช่วยกู้หน้าคุณคืนให้แล้ว