การ์ตูน หลอน

สายลมที่พัดผ่านเมืองใน 'Uzumaki' ราวกับพาเอาความบิดเบี้ยวมาด้วยทุกครั้งที่มันพัดผ่านหน้าต่าง

ภาพของก้นหอย ลายเกลียว และความหมกมุ่นที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในชีวิตชาวเมืองยังทำให้หัวใจเต้นแรงเมื่ออ่านจบแต่ละตอน ฉันเคยหยุดอ่านกลางคืนนานเป็นชั่วโมงเพราะรู้สึกว่าลายเกลียวยังคืบคลานอยู่ในความคิด การออกแบบภาพของจุนจิ อิโตะ ไม่ได้ใช้ฉากกระโดดหลอกแบบง่าย ๆ แต่ค่อย ๆ ฉายความไม่นิ่งของสิ่งเล็กน้อยให้กลายเป็นเรื่องของความวิปริต จนทุกอย่างที่เคยปลอดภัยกลายเป็นไม่มั่นคง

ฉากที่คนในเรื่องเริ่มมองเห็นรูปแบบเกลียวในรอยแผล ในท่อระบายน้ำ หรือแม้แต่ในตัวเอง คือส่วนที่ทำให้ความกลัวลึกลงไปอีกขั้น การอ่านตอนหนึ่งแล้วต้องกลับมาทบทวนซ้ำ ๆ ทำให้รู้สึกว่าการอ่านไม่ใช่แค่รับข้อมูล แต่ถูกดึงเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของความหลอน นี่ไม่ใช่ความกลัวจากผีที่โผล่มาแล้วหายไป แต่เป็นความกลัวจากความจริงที่ว่ารูปร่างเล็กน้อยสามารถเปลี่ยนโลกทั้งใบได้

เมื่อออกมาจากหน้าเล่ม ความหลอนยังตามมาในภาพฝันเล็ก ๆ ที่ไม่รู้จะจบยังไง ประสบการณ์นี้ทำให้มุมมองต่อความปกติเปลี่ยนไปเล็กน้อย และนั่นแหละคือสิ่งที่ยังคงเอาไว้อยู่ในใจฉันนานที่สุด

เคยนั่งดู 'Another' กับเพื่อนตอนกลางคืนจนขนลุก แน่นอนว่าตอนเปิดเรื่องเพลงก็ทำเอาใจสั่นแล้ว แต่ที่ประทับใจสุดคือตอนที่เสียงเปียโนค่อยๆ ดังก้องในฉากมรณะ มันไม่ใช่แค่เสียงประหลาด แต่เหมือนมีใครแทรกตัวอยู่ในห้องด้วย ตรงนั้นแหละที่ทำให้รู้สึกว่าอนิเมะสยองขวัญเขาทำงานเสียงได้ดีมาก

พอมาดู 'Higurashi no Naku Koro ni' ก็เจอเพลงเปิดที่ฟังครั้งแรกก็เพราะๆ แต่พอรู้เนื้อเรื่องจริงแล้วกลับกลายเป็นเพลงที่ฟังแล้วขนลุก เพราะมันเหมือนการ์ตูนแฝงความน่ากลัวไว้ใน旋律ที่ดู innocent ตรงนี้ทำให้เห็นความสามารถของคนทำเสียงที่เข้าใจจิตวิทยาคนดูจริงๆ

ปี 2024 มีการ์ตูนหลอนออกมาให้เสพกันหลายเรื่อง แต่ที่ตราตรใจที่สุดคงไม่พ้น 'The Ghost of Tokyo' ที่เล่าเรื่องผีสาวในยุคเอโดะที่ตามล้างแค้นในโตเกียวสมัยใหม่ ภาพสไตล์ยูkiyo-e ผสมอนิเมะสมัยใหม่สร้างบรรยากาศได้นขนานจริง!

สิ่งที่ชอบคือการเล่นกับความ contrast ระหว่างความสวยงามของภาพกับเนื้อหาที่โหดร้าย ฉากฆาตกรรมที่ดูเหมือนภาพพิมพ์ไม้โบราณแต่เลือดสีแดงฉานตัดกับฉากหลังสุดสวย มันทั้งสยองและดึงดูดในเวลาเดียวกัน

ร้านหนังสือมุมเงียบที่ฉันชอบแอบเข้าไปบ่อยๆ มีเล่มหนึ่งที่ภาพมันจับใจจนต้องซื้อเก็บไว้ไว้ติดตัวเสมอ

เล่มนั้นคือ 'บ้านเลขที่สิบสาม' ซึ่งเป็นรวมเรื่องสั้นผีเล็กๆ ที่แต่ละตอนมีภาพประกอบฝีมือจัดจ้าน—เส้นเสียดสีแบบลายเส้นขาว-ดำที่ทำให้แสงเงาดูเย็นยะเยือก ภาพบางภาพใช้ช่องว่างสีขาวได้สยดสยองมากกว่าพื้นดำทึบๆ ฉากที่ชอบที่สุดคือภาพห้องชานบ้านที่สะท้อนเงาเป็นรูปร่างประหลาด ภาพวาดละเอียดแต่ไม่งดงามในแบบหวือหวา มันสวยแบบกัดกร่อนจิตใจ

เวลาเปิดเล่มในตอนกลางคืน แสงไฟจากนอกหน้าต่างตัดกับภาพพิมพ์กระดาษเหลืองๆ ทำให้บรรยากาศตึงมากขึ้น การจัดวางภาพร่วมกับกรอบคำบรรยายสั้นๆ ที่มักจบแบบค้างคา ทำให้ความสวยงามกลายเป็นความหลอนที่ฝังอยู่ในหัว ต่อให้ไม่ได้เชื่อผี ความรู้สึกว่าน่าจะมีอะไรซ่อนอยู่หลังเฟรมภาพก็ยังตามหลอกหลอนอยู่ดี