ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบพ่วงระบบหลีกหนีกั๋วกงตัวร้าย

ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบพ่วงระบบหลีกหนีกั๋วกงตัวร้าย

last update최신 업데이트 : 2025-07-19
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
9.3
5 평가 순위. 5 리뷰
51챕터
5.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

นักเขียนสาวยุคสองพันตื่นขึ้นในร่างคุณหนูตัวประกอบผู้อาภัพ ซ้ำยังบ้าใบ้จากนิยายเรื่องหนึ่ง เดิมทีต้องไร้บทบาทตั้งแต่ต้นเรื่อง ไฉนจึงมีระบบผุดขึ้นมายัดเยียดให้เธอทำภารกิจหนีตายจากพระรองตัวร้ายด้วยเล่า!

더 보기

1화

บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบ (1)

강시원은 기운 없이 침대에 누워 있었다. 은근히 욱신거리는 아랫배 위로 차가운 초음파 기계가 이리저리 움직였다.

“아기... 아직 괜찮나요?”

그녀가 떨리는 목소리로 물었다.

“유산의 전조였고, 아이는 지키지 못했습니다.”

의사가 안타깝게 한숨을 내쉬었다.

강시원은 양손으로 시트를 꽉 움켜쥐었고 심장은 순식간에 찢기는 듯 아팠다.

“하지만 설령 지킨다 해도 임신 종결을 권장했을 겁니다. 화재 현장에서 많은 연기를 들이마셔 태아에게 심각한 영향을 줬습니다. 나중에 건강하지 못한 아이를 낳게 되면 더 곤란해져요.”

두 시간 전.

서정 그룹 산하 신에너지 연구실에서 전기 화재가 났고, 강시원은 막 개발한 최신 칩을 구하려고 뒤도 돌아보지 않고 화재 현장으로 뛰어들었다.

칩은 구해냈지만 그녀 자신은 짙은 연기를 들이마셔 의식을 잃었다.

응급실로 밀려들어 갈 때 그녀의 온몸 곳곳에는 찰과상이 있었고, 하체에서는 피가 흐르고 있어 차마 눈뜨고 보기 힘들었다.

밤낮으로 가정과 일을 오가며 거의 기진맥진했던 그녀는, 바로 이 순간에서야 자신이 임신 두 달이 다 되어 간다는 사실을 알았다.

“아직 젊으시니까 아이는 또 생길 거예요.”

의사는 그렇게 달래며 닦아 주었다.

“지금은 몸이 많이 약해져서 입원해 관찰해야 합니다. 남편분께 바로 연락해서 돌볼 수 있게 하는 것이 좋겠어요.”

강시원은 온몸이 떨려 간신히 몸을 일으켰지만 쉽사리 서정혁에게 전화하지 못했다.

이틀 전, 서정혁은 M국으로 출장을 가서 프로젝트를 논의해야 한다고 했고, 아들 서도훈은 해외 놀이공원에 가고 싶다며 그를 따라나섰다.

그녀는 알았다. 서정혁은 출장 중일 때 방해받는 것을 가장 싫어했다. 이틀 내내 전화도 문자도 없으니, 아마 정말 바쁠 것이다.

그때 휴대폰이 진동했다. 이복 여동생 임지민에게서 온 메시지가 눈에 들어왔다.

강시원은 떨리는 손끝으로 열어 보다가 숨이 턱 막혔다.

사진 속에서 임지민은 그녀의 아들 서도훈을 껴안고 하트 포즈를 지으며 환하게 웃고 있었고, 준수하기 그지없는 서정혁은 옆에 단정히 앉아 있었다.

웨딩 사진조차 찍기 싫다던 그 남자가, 이번에는 이례적으로 화면에 들어와 얇은 입술을 살짝 올리며 보기 드문 미소를 지었다.

그 사진만 보면 셋은 행복한 한 가족 같았다.

[언니, 나 지금 두 사람이랑 같이 뮤지컬 보고 있어. 나이팅게일의 노래, 언니가 제일 좋아하는 거 맞지? 내가 먼저 보고 올게!]

나이팅게일의 노래는 매회 매진, 표 구하기가 하늘의 별 따기였다.

강시원은 여러 번 떠보듯 같이 보러 가자고 했지만, 서정혁은 늘 싸늘하게 거절했다.

‘나는 바빠서 시간이 없어. 게다가 도훈도 아직 어려서 한시도 떨어질 수 없잖아. 나중에 이야기하자.’

알고 보니 그는 바쁜 게 아니라 그녀와 함께하기 싫었을 뿐이었다.

강시원의 눈가가 금세 붉어졌다. 이미 찢어질 듯 아프던 심장이 다시 한번 칼에 찔린 듯 욱신거렸다.

병실로 돌아온 강시원은 복통을 참으며 몸을 웅크리고도 끝내 미련을 버리지 못하고 남편에게 전화를 걸었다.

몇 번 신호음이 간 뒤, 낮고 차가운 남자의 목소리가 들려왔다.

“무슨 일이야?”

“정혁아, 나 몸이 안 좋아서 병원에 있어... 조금만 일찍 돌아올 수 있어?”

강시원의 얼굴은 잿빛으로 질렸고 목소리는 힘이 없었다.

남자는 담담하게 말했다.

“여기 프로젝트가 아직 마무리되지 않았어. 이틀은 더 걸려. 이 집사더러 너를 돌보라고 할게.”

강시원은 휴대폰을 꽉 쥐었다.

“정혁아, 너 지금 지민이랑 같이 있어?”

“이렇게 뻔뻔하게 구는 거 재미있어?”

서정혁의 목소리에는 짜증이 배어 있었다.

“벌써 5년이야. 내가 몇 번이나 말했지? 나랑 지민이는 아무 사이도 아니고, 나는 지민이를 동생으로만 여겨. 설령 지금 지민이랑 같이 있어도 뭐 어쩌라고? 괜히 우기는 수준만 한 단계 올랐네. 아픈 척까지 하고 동정심을 노리겠다는 거야?”

“아빠, 전화 목소리가 너무 커서 나랑 이모가 시끄러워!”

어린 서도훈의 목소리가 끼어들었다.

“엄마는 그냥 내버려두면 안 돼? 왜 그렇게 귀찮게 굴지?”

강시원이 말 꺼내기도 전에 서정혁은 전화를 끊었다. 그녀에게는 머리카락 한 올만큼의 인내도 주지 않았다.

텅 빈 병실에서 그녀는 이불 속으로 몸을 웅크렸고 한기가 사지를 휘감는 것만 같았다.

...

사흘 뒤, 강시원은 예정보다 일찍 퇴원하기로 했다.

연구개발부 쪽에 아직 마무리하지 못한 일이 많아 마음이 놓이지 않았다.

게다가 이번 신제품 발표는 서정혁이 매우 중시하고 있다. 그녀는 좋은 결과를 내고 싶었다. 묵묵히 2년을 통째로 바쳐온 일이니까.

해 질 무렵, 강시원은 지친 표정으로 연안 빌리지로 돌아왔다. 몸도 마음도 당장이라도 무너질 것 같았다.

막 거실에 들어서자 환한 웃음소리가 들렸다. 아들 서도훈과 임지민의 목소리였다.

강시원의 가슴이 철렁 내려앉았다. 그녀는 재빨리 몸을 숨겨 화분 뒤에 붙고, 그쪽을 엿보았다.

소파 위, 가늘고 연약한 체구에 맑고 사랑스러운 얼굴을 한 임지민이 서정혁과 서도훈 둘의 가운데 앉아 있었다. 티 테이블에는 생일 케이크가 놓여 있었고, 그녀의 목에는 루비 펜던트 목걸이가 반짝였다. 어느 하이엔드 브랜드의 한정 모델이었다.

한 달 전, 그녀가 우연히 백화점을 지나치다 본 것이었고, 마음에 쏙 들었지만 눈이 휘둥그레질 만큼 비싸 감히 탐낼 수조차 없었다.

그런데 지금 그것이 임지민의 목에서 빛나고 있었다.

“정혁 오빠, 선물 고마워. 정말 마음에 들어.”

임지민은 펜던트를 가볍게 어루만지며 잘생긴 남자의 얼굴을 바라보았다. 눈빛은 물처럼 출렁였다.

“이거 엄청 비싸지? 앞으로는 나 때문에 돈 쓰지 마. 나 그랬잖아, 선물은 중요하지 않고 마음이면 충분하다고.”

서정혁의 잘생긴 얼굴은 담담했다.

“돈은 별거 아니야. 네가 좋아하는 게 제일 중요해.”

“이모, 눈 감아!”

서도훈이 웃으며 재촉했다.

임지민은 얌전히 말을 따랐다.

희고 작은 서도훈의 손이 오색 크리스털 팔찌를 그녀의 손목에 끼워 주었다.

“다 됐어!”

“와, 정말 예쁘다!”

임지민의 얼굴에 놀람이 번졌다.

서도훈이 히히 웃으며 머리를 긁적였다.

“이, 이 구슬 하나하나 내가 오래 고르고, 내 손으로 꿰었어. 이모한테 주는 생일 선물이야.”

“고마워, 도훈아. 이모가 평생 간직할게. 꼭 소중히 대할 거야.”

임지민이 몸을 굽혀 붉은 입술을 서도훈의 이마에 가까이 가져갔다.

바로 그때 서도훈이 얼굴을 번쩍 들더니 쪽 소리를 내며 먼저 임지민의 뺨에 입을 맞추었다.

서도훈은 아버지를 닮아 본래 냉담하고 자존심이 셌다. 엄마와는 살갑게 굴지 않았다.

그런데 임지민은 강시원이 애써도 얻지 못하던 것을 너무도 손쉽게 받아 갔다.

그녀의 심장은 세상에서 가장 많은 가시가 박혀 거대한 두 손에 무정하게 으깨졌다. 오장육부가 다 젖어 들고 혀 밑까지 시고 쓰게 저렸다.

서도훈의 눈동자가 반짝였다. 그는 진지하게 말했다.

“이모는 몸이 안 좋으니까, 앞으로는 나랑 아빠가 이모를 지켜 줄게. 비바람도 다 막아 줄게, 좋지?”

“좋아, 앞으로 이모는 너한테 의지할게.”

임지민의 얼굴이 수줍게 달아오르며 곁에 있는 남자를 흘깃 보았다.

서정혁은 가늘게 뜬 눈에 미소를 머금고, 직접 케이크를 한 조각 잘라 임지민의 손에 건넸다.

그 한 장면이 본래도 창백하던 강시원의 얼굴에서 마지막 핏기마저 걷어 갔다. 그녀는 거의 휘청이며 서 있지도 못했다.

온 마음을 다해 사랑했던 남자는 다른 여자 생일을 챙겨 줬고, 반쯤 목숨을 걸고 낳은 아들은 입버릇처럼 자신이 지키겠다며, 제 어머니에게서 모든 것을 빼앗아 간 여자를 감쌌다.

강시원은 눈가가 붉어진 채로 웃었다. 그리고 돌아서서 자신을 5년 동안 가둬 둔 결혼의 우리에서 한 걸음 한 걸음 걸어 나왔다.

별장 밖에는 가랑비가 자박자박 내렸다.

강시원은 온몸이 흠뻑 젖은 채 길가에 서서, 오래간만에 누르는 번호로 전화를 걸었다. 그쪽에서 반가움이 묻어나는 남자의 목소리가 들려왔다.

[뭐야! 정말 오랜만이네. 요즘 잘 지냈어?]

그녀는 미소 지었다. 눈빛은 어느 때보다 맑고 차갑게 결연했다.

“응. 그리고 나 이혼할 거야.”

[뭐라고?]

“부탁할게. 이혼 협의서 초안 작성해 줘. 가능한 한 빨리.”
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Pinnolongerbe Ok
Pinnolongerbe Ok
กำลังสนุกเลยจ้านางเอกฮามาก
2025-06-11 14:47:32
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกและตลกดีค่ะ
2025-06-09 22:01:06
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
รอๆๆๆๆๆค่ะ
2025-06-09 00:11:03
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
กำลังสนุกเลยค่ะช่วยมาอัพเดทด้วยจ้า
2025-06-09 00:10:44
0
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ ระบบไม่เทพเลย ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-02-16 18:01:31
0
0
51 챕터
บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบ (1)
รูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมสีทองอร่ามปางประทานบุตรองค์ใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่ด้านในโถงกราบไหว้ของวัดเจาเจิน เสียงสวดภาวนาดังกระฉ่อนไปทั่วสารทิศ ควันสีขาวพวยพุ่งดั่งหมอกหนาจากธูปหอมลอยตลบอบอวล บ่งบอกว่าวัดแห่งนี้มีผู้คนหลั่งไหลมากราบไว้อย่างไม่ขาดสาย "พระแม่ได้โปรดประทานบุตรแก่พวกเราทีเถิดเจ้าค่ะ" สองสามีภรรยากราบไหว้วิงวอน ต่อรูปปั้นศักดิ์สิทธิ์ พลางโขกคำนับด้วยความศรัทธา ส่วนใหญ่ผู้ที่มาขอพรจะเป็นบรรดาเศรษฐีมีเงินทั้งสิ้น ทว่าคนยากจนนั้นไม่อยากมีบุตรกลับมีอย่างง่ายดาย เพราะเช่นนี้ใครก็ต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่า ผู้มีบุญวาสนาย่อมถือกำเนิดยากเสมอ แค่ก แค่ก เสียงเล็กกระแอมดังมาจากหลังรูปปั้น สองสามีภรรยามองหน้ากันหลุกหลิก ยามนี้อาทิตย์ก็เริ่มอัสดงแล้วเสียด้วย ผู้คนบางตาลงไปมาก ภายในโถงกราบไหว้จึงดูวังเวงชอบกล "ท่านพี่ ท่านได้ยินเหมือนกันหรือไม่เจ้าคะ" สามีพยักหน้าเป็นการตอบกลับ เขาเหลือบซ้ายแลขวาเพื่อมองดูว่ายังมีผู้คนอยู่บริเวณนี้หรือไม่ หลังจากสำรวจก็พบว่ายังหลงเหลือสองสามคนที่กำลังแขวนผ้าแดงศักดิ์สิทธิ์กับต้นไม้อยู่ด้านหน้า ส่วนข้างในมีเพียงเขาและภรรยาสองคนเท่านั้น เพราะเส้นทางม
더 보기
บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบ (2)
หญิงสาวผู้นี้มีนามว่า'เมิ่งเหยียนซิน' นักเขียนนิยายจากยุคสองพัน เมิ่งเหยียนซินจำได้ว่าตนกำลังนอนอ่านนิยายเรื่องหนึ่งเพลิน ๆ บรรยากาศโดยรอบของที่แห่งนี้คล้ายบทบรรยายบางส่วนของนิยายเรื่องนั้นเสียด้วย เหตุใดลักษณะจึงตรงกับจินตนาการของตนได้ถึงเพียงนี้เมิ่งเหยียนซินรู้เพียงว่าตัวเองติดนิยายเรื่องนั้นเอามาก ๆ กระทั่งอ่านไปถึงหน้าสุดท้ายก็เกิดขัดใจกับบทสรุปคุณหนูตัวประกอบที่มีชื่อแซ่เหมือนตนไม่ผิดเพี้ยนราวถูกจับวางเพราะนักเขียนจงใจบอกเล่าชีวิตคุณหนูรองเมิ่งเพื่อเรียกน้ำตาของคนอ่าน ชีวิตตัวประกอบผู้นี้จึงแสนบัดซบยิ่ง แล้วเหตุใดตอนนี้เมิ่งเหยียนซินจึงรู้สึกเจ็บอกซ้ายแปลก ๆ ราวกับเป็นความเจ็บปวดของใครบางคน"ไม่จริงมั้ง อยู่ ๆ จะมาโผล่ที่ประหลาดตาแบบนี้ได้ไง นั่นก็แค่เรื่องแต่งในจินตนาการ เรื่องเกิดใหม่ทะลุมิติคงมีแต่ในนิยายนั่นล่ะ สงบใจไว้ สงบใจก่อน"เมิ่งเหยียนซินปลอบใจตนเอง ทั้งที่รู้สึกว่ายามนี้มันคล้ายความจริงมาก คล้ายจนอดยอมรับไม่ได้ว่าจิตวิญญาณของนางกำลังมาอยู่สถานที่ซึ่งเคยจินตนาการนึกถึงกระทั่งเอื้อมมือทั้งสองปัดผมที่ระใบหน้าของตนออก เมิ่งเหยียนซินก็ต้องร้องเสียงหลงขึ้นอีกครั้ง "โอ๊ย
더 보기
บทที่ 2 เหตุใดจึงไม่ใช่นางเอก (1)
เมิ่งเหยียนซินนักเขียนสาวในร่างคุณหนูรองสกุลเมิ่งถูกนำตัวเข้ามายังที่พำนักของแม่ชีอีกนาง นัยน์ตากลมโตทอดมองสตรีแปลกหน้าครู่หนึ่ง แม่ชีที่กำลังเข้าฌานจึงค่อย ๆ เปิดปรือเปลือกตาขึ้นแช่มช้า "คุณหนูรองหรอกหรือ เหตุใดนางจึงมีสภาพเช่นนี้เล่า" "ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ จู่ ๆ คุณหนูรองเมิ่งก็โผล่มาที่โถงกราบไหว้" แม่ชีสวมชุดขาวพยักหน้า "ให้นางอยู่กับข้าที่นี่ก่อน เรื่องพาตัวกลับสกุลเมิ่งไว้ข้าจะปรึกษากับไต้ซือ [1] อีกครั้ง" "เจ้าค่ะ" แม่ชีหน้าละอ่อนที่พาเมิ่งเหยียนซินเข้ามาถอยห่างออกไป ทิ้งนางเอาไว้กับแม่ชีวัยกลางคน "เอ่อ ท่านเป็นแม่ชีที่บวชอยู่ที่นี่นานแล้วงั้นหรือคะ" แม่ชีผงะเล็กน้อย ครั้นได้สตินางก็อมยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู "คุณหนูรอง ท่านพูดได้ตั้งแต่เมื่อใดกัน" "ก็พูดได้ตลอดนะคะ แล้ว...แม่ชีคะ สรุปแล้วที่นี่คือที่ไหนหรือคะ" เมิ่งเหยียนซินยังคงมึนงงและสับสน เพราะเดิมทีนี่คือจิตวิญญาณของหญิงสาวจากกาลข้างหน้านับพันปี เมิ่งเหยียนซินคือนักเขียนสาวจบใหม่ป้ายแดง ซึ่งชื่นชอบการอ่านนิยายและรักการเขียนเป็นชีวิตจิตใจ ดูเหมือนว่าการที่เมิ่งเหยียนซินโหมงานเขียนนิยายมากเกินไปอาจทำให้บังเกิดสติเลอ
더 보기
บทที่ 2 เหตุใดจึงไม่ใช่นางเอก (2)
เมิ่งเหยียนซินถูกนำมายังหอชำระกาย เมื่อจัดการตนเองเป็นที่เรียบร้อย เมิ่งเหยียนซินจึงพยายามนั่งทบทวนว่าตนทำพลาดตรงไหนไยจึงมาโผล่ยังสถานที่ของนิยายได้กัน หนำซ้ำยังเป็นนิยายที่คนอื่นแต่ง หากจะว่าเพราะเขียนนิยายมากไปหน่อยก็ควรฝันถึงนิยายตนเองไม่ใช่หรือยังไง ยิ่งหาสาเหตุก็ยิ่งพบเพียงคำถามยุ่งเหยิงเต็มไปหมด เมิ่งเหยียนซินอับจนหนทางจะแก้ไข เช่นนั้นก็คงต้องลองนอนหลับสักตื่น บางทีตอนที่ลืมตาขึ้นอีกครั้งอาจจะได้กลับไปยังบ้านของตนเช่นเดิม"คุณหนู ค่ำแล้ว มือเท้าของท่านเย็นนัก เกรงจะป่วยเอาได้ อาภรณ์พวกนี้ท่านก็เอาไว้ใช้เถิดเจ้าค่ะ""ขอบคุณเจ้าค่ะ" เมิ่งเหยียนซินเอื้อมมือรับเสื้อคลุมตัวหนา"เรือนรับรองที่นี่คับแคบไปบ้าง ท่านคงนอนได้กระมัง""ได้เจ้าค่ะ ไม่มีปัญหา" เมิ่งเหยียนซินฉีกยิ้มกว้าง เมื่อมองผ่านลาดไหล่บางออกไปก็เห็นใบหน้าอันบวมเป่งพร้อมมุมปากที่เกิดรอยเขียวช้ำจนดูไม่ออกว่านี่คนหรือตัวประหลาดใดก็ต้องนิ่วหน้าซี๊ดปากขึ้นดูไม่ได้เอาเสียเลย สองแม่ลูกนั่นจะรังแกยัยคุณหนูรองมากเกินไปแล้ว เอาวะ ไม่ได้เข้ามาเป็นนางเอกก็ไม่เป็นไร อยากเล่นสนุกอยู่พอดี คุณหนูรองเมิ่ง ไว้ข้าจะจัดการสองแม่ลูกมหาภัยให้เ
더 보기
บทที่ 3 ภารกิจที่หนึ่ง (1)
ณ จวนสกุลเมิ่ง "ท่านแม่ตกลงแล้ว นังเด็กบ้ามันหายไปไหนกันแน่ หรือมันตายไปแล้วจริง ๆ เจ้าคะ" "แม่เองก็ไม่รู้ ส่งคนไปดูที่วัดเจาเจินหลายครั้งก็ไม่เห็นนาง นางอาจตายไปแล้วจริง ๆ ก็ได้" "แต่หากท่านพ่อส่งคนของทางการไปตามหานางเล่าเจ้าคะ" "น่าเอ๋อร์ เจ้าอย่าเพิ่งโฉ่งฉ่างได้หรือไม่ ต่อให้นางตายหรืออยู่ นางก็ไม่มีทางเป็นคู่หมายของท่านกั๋วกงไปได้หรอก" สองแม่ลูกสกุลเมิ่งนั่งสนทนาอยู่ภายในห้องส่วนตัวของเมิ่งลี่น่า ขณะที่ใต้เท้าเมิ่งหรือเมิ่งเว่ย ยังเดินวนไปเวียนมาเพราะเป็นห่วงบุตรสาวคนรองที่โถงรับแขก เมิ่งเหยียนซินเป็นบุตรีที่เขารักดั่งแก้วตาดวงใจ ยามนี้นางหายตัวไปครบห้าวันแล้ว ส่งคนไปตามหาที่วัดเจาเจินหลายครั้งก็ไม่เจอ ดูเหมือนเขาอาจต้องบากหน้าไปพึ่งใบบุญของหลิวกั๋วกง หรือ หลิวซือเหว่ยว่าที่ลูกเขยของตนเสียแล้ว  รุ่งอรุณมาเยือนอีกครั้งสกุลเมิ่งก็ยังไม่พบตัวคุณหนูรอง รถม้าของจวนสกุลเมิ่งมาจอดที่หน้าจวนกั๋วกง ชายวัยกลางคนดูภูมิฐานเร่งร้อนลงจากบันไดคับแคบ "ท่านกั๋วกง" บุรุษร่างสูงใบหน
더 보기
บทที่ 3 ภารกิจที่หนึ่ง (2)
ในที่สุดเมิ่งเหยียนซินก็ทำใจยอมรับความจริง เพราะนับตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้น เมิ่งเหยียนซินไม่ได้หวนกลับโลกใบเดิมของตน ในเมื่อมิอาจกลับไปได้แล้ว เช่นนั้นเมิ่งเหยียนซินก็ควรได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง เพื่อวางแผนเส้นทางการใช้ชีวิตในโลกใบใหม่ถึงที่นี่เป็นโลกแห่งจินตนาการของนักเขียนที่เมิ่งเหยียนซินชื่นชอบ ทว่ามันกลับเป็นนิยายที่จบไปแล้ว หนำซ้ำยังไม่มีการบอกเล่าเรื่องราวของคุณหนูรองไว้โดยละเอียด เพราะเมิ่งเหยียนซินในนิยายเป็นเพียงตัวประกอบเรียกน้ำตาที่ถูกสอดแทรกเข้ามาเพื่อเพิ่มอรรถรสเท่านั้นเมิ่งเหยียนซินไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดนักเขียนคนนี้ต้องสร้างตัวตนคุณหนูรองเมิ่งขึ้นมา ในเมื่อบทบาทของนางจะเรียกว่าตัวเอกก็ไม่ใช่หรือจะบอกว่าเป็นตัวประกอบก็ไม่เชิง มันก้ำกึ่งอย่างไรชอบกล เพราะในนิยายเมิ่งเหยียนซินปรากฏกายไม่เท่าใด นางก็ต้องตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ทว่ายามนี้เมิ่งเหยียนซินดันโผล่เข้ามาแทนที่คุณหนูรองเมิ่งตัวจริง เรื่องเลยตาลปัตรกลับหลัง เพราะคนตายได้ฟื้นคืนชีพอย่างน่าอัศจรรย์"คุณหนูรองท่านจะออกไปข้างนอกหรือ""ใช่เจ้าค่ะ เป็นอย่างไร เครื่องแต่งกายนี่คงไม่มีใครจำข้าได้ก
더 보기
บทที่ 4 ทักษะพิเศษ (1)
และแล้วเมิ่งเหยียนซินก็กลับกลายเป็นว่ามีระบบช่วยนำทางราวกับติดจีพีเอส ไม่รู้นับเป็นเรื่องโชคดีหรือไม่ที่ยามนี้เมิ่งเหยียนซินดันต้องมาทำภารกิจหนีตายให้กับคุณหนูรองเมิ่งเหยียนซิน แต่โลกใบนี้ก็เหมือนจริงเกินไปกระมัง ขณะที่เมิ่งเหยียนซินเดินบ้างกระโดดบ้างก็ลัดเลาะชายป่าเข้ามาจนถึงในตลาด ระบบพลันปรากฏขึ้นอีกครั้ง [หากต้องการหลบหลีกการกลับสกุลเมิ่ง ต้องระวังสิบสามนาฬิกา ขอให้ท่านปลอดภัย]"สิบสามนาฬิกา หา เอ๋...ฝั่งไหนล่ะ" เมิ่งเหยียนซินเหลือบซ้ายแลขวา นางเห็นบุรุษสองสามนายกำลังมุ่งหน้าใกล้เข้ามา ก็เร่งกระเด้งกายหลบเข้าหลังกองขยะฉับพลัน "นี่ พวกเจ้า เคยเห็นคุณหนูคนนี้หรือไม่" ภาพเสมือนของเมิ่งเหยียนซินถูกกางออกเพื่อสอบถามบรรดาพ่อค้าแม่ขายบริเวณนั้น ทุกคนต่างส่ายศีรษะไม่รู้เห็น เมิ่งเหยียนซินพยายามเขม้นมองภาพ ดูแล้วหน้าตาสตรีที่เขาวาดลงไปอุบาทว์พิกล จากที่นางอาบน้ำผลัดผ้า คุณหนูรองเมิ่งก็งดงามใช้ได้ทีเดียว เหตุใดจึงใช้ภาพเช่นนั้นมาตามหาคน หาให้ตายก็คงไม่พบ นี่คิดว่าเราขี้เหร่ขนาดนี้เลยหรือไง จะบ้า...
더 보기
บทที่ 4 ทักษะพิเศษ (2)
 "เดี๋ยว! เขาบอกว่าท่านดวงชะตาบัดซบ มันก็จะบัดซบงั้นหรือ""เฮ สาวน้อยเจ้าเป็นใครกัน ข้าเป็นหมอเทวดา ตรวจจับดวงชะตาของคนไม่เคยพลาด"เมิ่งเหยียนซินจิ๊ปาก จากนั้นยกมือขึ้นกอดอก "ก็เขา!" นิ้วเรียวชี้ไปยังชายที่ยืนมึนงงอยู่ภายในวงล้อม ทุกคนต่างเหลือบมองตามปลายนิ้วของเมิ่งเหยียนซิน"ขะ...ข้าหรือ" เขาหรี่นัยน์ตามองก็จำได้ว่าเมิ่งเหยียนซินคือหญิงสาวที่ตนเพิ่งชนเข้าโครมใหญ่เมื่อครู่เมิ่งเหยียนซินพยักหน้าเป็นคำตอบ นับว่าชายคนนี้โชคดียิ่งนักที่เผลอกระทบไหล่ของนางเข้า เมิ่งเหยียนซินจึงบังเอิญมองเห็นว่ากาลข้างหน้าในอีกไม่กี่ชั่วยามเท่านั้นกำลังจะเกิดสิ่งใดเกรงว่านักต้มตุ๋นคนนั้นคงแอบสอดแนมกิจการของเขามาก่อน แต่วันนี้ชายคนดังกล่าวกำลังดวงเปิดวาสนาเปิด จากที่กิจการใกล้ล้มละลายจนต้องปิดตัวก็ได้มีเศรษฐีคนหนึ่งมาเหมาข้าวสารจากร้านของเขาเพื่อไปทำโรงทานแจกจ่ายบรรดาคนไร้บ้านเพื่อทำกุศลครั้งใหญ่"อีกไม่นานลูกน้องของท่านจะมาหาท่าน""แม่หนูเจ้าหมายความว่าอย่างไร""ท่านรอดูก็แล้วกัน""เหลวไหล!" ชายนักต้มตุ๋นโพล่งขึ้น"เจ้าน
더 보기
บทที่ 5 ภาพวาดเจ้าปัญหา
วันเวลาผันผ่านมาเกือบสัปดาห์ ใต้เท้าเมิ่งและหลิวซือเหว่ยก็ยังไม่พบตัวคุณหนูรอง กระทั่งหลิวซือเหว่ยเกิดแคลงใจว่าภาพเสมือนใบนี้ใช่นางจริงหรือไม่ ไยให้ลูกน้องเที่ยวเสาะหาสอบถามจนทั่วแคว้นก็ยังไม่พบ นางคงมิได้กลายเป็นปุ๋ยอยู่กับรากต้นไม้เข้าแล้วกระมัง เพราะเขารับปากใต้เท้าเมิ่งเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะช่วยตามหาคุณหนูรองเมิ่งให้พบ แต่ก็ไร้ร่องรอยหญิงเสียสติที่ว่า หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ย่อมไม่เกิดผลดีแน่แท้ ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียวเขาก็ไร้สามารถจนหาไม่พบเชียวหรือ "นายท่าน ที่วัดเจาเจินไม่พบตัวคุณหนูรองเลยขอรับ" คิ้วเข้มขมวดแน่นแทบเกิดเป็นปม คนทั้งคนจะหายไปเช่นนี้ได้อย่างไร"เจ้าแน่ใจหรือ ยามปกติคุณหนูรองเมิ่งมักไปหาแม่ชีนางหนึ่งไม่ใช่หรือไร ตรวจสอบโดยละเอียดแล้วหรือไม่" "จริง ๆ ก็มีสตรีอีกนางมาอาศัยอยู่ด้วยขอรับ เพียงแต่นางมิใช่หญิงเสียสติ อีกอย่างหน้าตาของนางไม่คล้ายภาพที่เราได้มาเลย" หลิวซือเหว่ยเคาะนิ้วลงบนโต๊ะพลางขบคิด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองภาพวาดเบื้องหน้า ยามปกติเขาก็มิได้สุงสิงกับคุณหนูรองเมิ่งเสียด้วย อ
더 보기
บทที่ 6 ตัวอันตราย (1)
"แม่หมอเป็นอย่างไรบ้างเล่า ข้าพอจะมั่งมีกับเขาบ้างหรือไม่" เมิ่งเหยียนซินยู่หน้า เมื่อครู่นางสัมผัสเพียงฝ่ามือชายผู้นี้หน่อยเดียวก็เห็นว่าภายภาคหน้าเขาจะต้องสิ้นเนื้อประดาตัว เนื่องจากเอาแต่ดื่มเหล้าเมาสุราอยู่เป็นนิจ "นายท่าน ท่านร่ำรวยได้แน่นอนเจ้าค่ะ" ชายวัยกลางคนแย้มยิ้มด้วยอาการดีใจราวลิงโลด "จริงหรือ" "เพียงแต่...." เมิ่งเหยียนซินทำท่าขบคิด "แต่อันใดหรือ แม่หมอท่านว่ามาเลย" "ท่านติดสุรามากเกินไปนะเจ้าคะ หากเพลา ๆ เรื่องนี้บ้าง รับรองว่าท่านจะต้องมีกินมีใช้ไปทั้งชาติ ลูกเมียท่านจะสบายตามไปด้วย" ชายวัยกลางคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามปากอ้าตาค้าง "...นี่ แม่หมอท่านทราบได้อย่างไรว่าข้ามีลูกมีเมียแล้ว ข้ายังไม่ได้บอกท่านเลยด้วยซ้ำ" "ก็ข้าบอกแล้ว ข้าเป็นผู้วิเศษ ...ว่าอย่างไร ท่านจะละเว้นได้หรือไม่สุราที่ว่า มิเช่นนั้นชีวิตของท่านก็ไม่มีทางลืมตาอ้าปากได้ ฟันธง!" ผู้ถูกทายทักกลืนน้ำลายหนืดเหนียวลงคอ ท่าทีของเขาดูลำบากใจเป็นอย่างมาก "แต่..." เมิ่งเหยียนซินทราบดีว่า
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status