ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบพ่วงระบบหลีกหนีกั๋วกงตัวร้าย

ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบพ่วงระบบหลีกหนีกั๋วกงตัวร้าย

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-07-19
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
9.3
5 Peringkat. 5 Ulasan-ulasan
51Bab
5.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

นักเขียนสาวยุคสองพันตื่นขึ้นในร่างคุณหนูตัวประกอบผู้อาภัพ ซ้ำยังบ้าใบ้จากนิยายเรื่องหนึ่ง เดิมทีต้องไร้บทบาทตั้งแต่ต้นเรื่อง ไฉนจึงมีระบบผุดขึ้นมายัดเยียดให้เธอทำภารกิจหนีตายจากพระรองตัวร้ายด้วยเล่า!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบ (1)

Jam sudah menunjukkan pukul lima sore ketika Aruna mengganti papan open di pintu kaca butik menjadi close.

Sepeninggalan suaminya, Aruna yang tadinya ibu rumah tangga kini harus bekerja untuk menafkahi diri sendiri.

Aruna bekerja di butik Bridal yang terletak di kawasan Dago Bandung dan ia adalah Managernya.

Posisi ini ia dapatkan karena pemiliknya adalah sahabat dari mendiang sang mama.

Tapi Aruna harus melewati masa training selama enam bulan yang melelahkan.

Waktunya tersita hampir dua puluh empat jam bekerja dengan Manager sebelumnya, mengikuti ke mana beliau pergi hingga Aruna dinyatakan mampu memegang jabatan ini.

Kembali ke Aruna yang tadi membalikan signboard—sekarang ia sudah berada di pelataran parkir menghirup udara luar yang terkontaminasi asap kendaraan bermotor.

Aruna mengamati mobil dan motor berdesakan di jalan, seakan mereka sedang tergesa-gesa untuk pulang ke rumah berkumpul bersama keluarga tercinta.

Bibir Aruna tersenyum kemudian menengadah agar air mata yang telah berkumpul di pelupuk mata tidak merembes membasahi wajahnya.

Ia menatap langit yang diselimuti senja.

“Ma … Pa … Apakabar? Di sini Aruna ….” Gumaman Aruna terhenti, dadanya sesak sekali.

“Aruna baik-baik aja,” sambung Aruna berdusta dengan suara serak.

Bagaimana Aruna bisa baik-baik saja sedangkan beberapa minggu lalu ia dikejutkan dengan kedatangan seorang wanita membawa anak laki-laki yang mirip dengan Bian-mendiang suaminya.

Wanita Bernama Rika itu membawa foto di mana terdapat gambar mas Bian yang duduk berdampingan dengannya, sebagian kepala mereka ditutupi selendang seperti sedang melakukan prosesi akad nikah.

Lalu ada selembar surat yang menyatakan kalau mas Bian telah menikah secara siri dengan wanita itu dua tahun lalu.

Sementara Aruna dan Bian baru menikah selama tiga tahun jadi bila wanita itu benar adalah istri dari suaminya, berarti baru satu tahun pernikahan—suaminya sudah menikah lagi.

Aruna ingin marah tapi Bian sudah terbujur kaku di bawah tanah.

Semenjak mengetahui berita itu, Aruna sudah tidak pernah lagi mendoakan suaminya.

“Mbak … kita pulang duluan ya?” Dua orang karyawan butik pamit

Aruna menoleh lalu tersenyum. “Oh iya … hati-hati ya.”

Dua gadis itu mengangguk sopan padanya.

“Bu Aruna belum mau pulang?” Sekuriti bernama Pak Yayat menyapa.

“Sebentar lagi, Pak … nunggu reda dulu macetnya.”

Pak Yayat mengangguk sambil tersenyum, pria itu kemudian masuk ke posnya.

“Mbak … kami pulang ya?”

Aruna yang kini sedang memeluk tubuhnya sendiri kembali menoleh.

Sekarang karyawan bagian desain dan produksi yang pamit kepadanya.

“Oke, sampai besok.”

Aruna melambaikan tangan mengiringi kepergian mereka yang berjalan keluar parkiran butik untuk mengambil kendaraan yang dititipkan di lahan kosong di belakang butik.

Kini langit sudah gelap, Aruna harus pulang.

Membalikan badan, ia pun kembali masuk ke dalam untuk mengambil tas.

Aruna memiliki previllage sendiri sebagai seorang Manager, setiap sore saat parkiran di depan butik sudah kosong—Pak Yayat akan membawa mobilnya dari lahan parkir di belakang lalu memarkirkan mobilnya di parkiran butik.

Sekarang ia tinggal meminta kunci mobil dari Pak Yayat.

“Pak, pulang dulu ya.”

“Oh iya, Bu … Silahkan kuncinya.”

Pak Yayat memberikan kunci mobil kepada Aruna.

“Makasih, Pak.”

Aruna masuk ke dalam mobil, mobil pemberian suaminya saat ia ulang tahun ke dua puluh tiga tahun.

Sebuah mobil sedan Honda Civic berwarna putih, mobil yang ia mimpi-mimpikan dijadikan nyata oleh suaminya.

Siapa yang mengira kalau mas Bian ternyata selingkuh?

Mobil Aruna melaju mulus di jalanan Dago, kemacetan mulai mereda.

Simpang Dago sudah sedikit lengang.

Beberapa meter setelah melewati traffict light, kendaraan yang dikemudikan Aruna harus melaju pelan mengikuti kendaraan di depannya.

Seharusnya tadi ia lewat jalan Dipati Ukur lalu tembus ke Gasibu untuk menghindari macet.

Ah, Aruna sepertinya melamun lagi.

Aruna memang sedang memikirkan sebuah pesan yang masuk ke ponselnya dari mantan ibu mertua yang tadi pagi ia terima.

Si wanita yang katanya istri mas Bian itu tidak memiliki rumah, jadi ibu mertua menginginkan rumah Aruna sekarang untuk anaknya Mas Bian.

Aruna memang memiliki rumah peninggalan kedua orang tua tapi ya masa ia harus merelakan rumah yang dibeli mas Bian ketika menikah dengannya?

Bukannya itu termasuk gono-gini?

Perlu diingat juga kalau Aruna sudah membagi warisan mas Bian kepada ibu dan kakak perempuan mas Bian sesuai aturan Agama yang berlaku.

Dan ditetapkan kalau rumah itu menjadi miliknya.

Brak!

Di tengah-tengah lamunannya tadi Aruna mengerem mendadak karena mobil yang di depannya tiba-tiba berhenti.

Aruna memang berhasil menghindari tabrakan depan tapi buntut mobilnya tertabrak oleh mobil di belakang sampai dada Aruna menekan stir kuat meski sakitnya tidak seberapa.

Lidahnya berdecak kesal, ia pun mengesah berharap tidak perlu ganti rugi.

Iya, Aruna merasa dirinya yang salah padahal dirinya yang ditabrak.

Aruna menginjak gas pelan untuk menepikan mobilnya agar tidak menghalangi pengendara lain.

Ia turun dari mobil, menguatkan hati untuk menghadapi si penabrak.

Dalam benaknya sedang mengingat-ngingat saldo rekening terakhir yang ia lihat.

Mudah-mudahkan cukup untuk mengganti kerugian mobil yang menabraknya.

Seorang pria paruh baya turun dari balik kemudi usai menepikan juga mobilnya di belakang mobil Aruna.

Ekspresinya datar, pria itu sempat melirik Aruna kemudian memeriksa kerusakan pada mobilnya.

“Maaf Bu, tadi saya lagi dapet telepon jadi enggak sempat ngerem.”

“Ya?” Aruna terkesiap.

“Ini … bukannya harusnya aku yang minta maaf ya?” Aruna membatin.

“Mobil ibu diasuransikan enggak? Mudah-mudahan iya ya Bu, jadi saya gantinya enggak terlalu besar karena mungkin saya juga harus memperbaiki mobil majikan saya.”

Si pengemudi itu memperlihatkan raut wajah nelangsa.

“Saya mah cuma supir, Bu …,” sambungnya lagi.

Aruna jadi iba.

“Oh ya udah, Pa—“

“Pak Malik,” panggil seseorang dari belakang punggung pria tua tadi.

“Pak Adrian … sebentar, Pak …,” sahutnya sambil sedikit membungkuk tampak ketakutan.

Aruna memperhatikan pria yang memanggil tadi, baru saja turun dari kabin belakang dan sedang berjalan mendekat sambil memegang ponsel.

Pria itu cukup tampan, tidak … maksudnya sangat tampan.

Yaaa, sembilan koma sembilan lah karena kesempurnaan hanya milik Yang Maha Kuasa.

Rambutnya lebat di potong undercut dengan kedua alis yang tebal membingkai wajahnya sempurna.

Pria itu juga memiliki rahang tegas dan sedikit bulu mulai tubuh di sana.

Dan sepertinya dia menghabiskan banyak waktunya di gym karena kemeja yang membalut tubuhnya saat ini mampu menyetak otot-otot indah di bagian lengan, dada dan sebagian perutnya.

Tanpa sadar, Aruna menahan napas seiring langkah pria itu yang kian mendekat.

Tapi entah kenapa Aruna masih bisa mencium parfum eksclusive pria itu ketika sudah berada di depannya.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Pinnolongerbe Ok
Pinnolongerbe Ok
กำลังสนุกเลยจ้านางเอกฮามาก
2025-06-11 14:47:32
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกและตลกดีค่ะ
2025-06-09 22:01:06
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
รอๆๆๆๆๆค่ะ
2025-06-09 00:11:03
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
กำลังสนุกเลยค่ะช่วยมาอัพเดทด้วยจ้า
2025-06-09 00:10:44
0
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ ระบบไม่เทพเลย ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-02-16 18:01:31
0
0
51 Bab
บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบ (1)
รูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมสีทองอร่ามปางประทานบุตรองค์ใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่ด้านในโถงกราบไหว้ของวัดเจาเจิน เสียงสวดภาวนาดังกระฉ่อนไปทั่วสารทิศ ควันสีขาวพวยพุ่งดั่งหมอกหนาจากธูปหอมลอยตลบอบอวล บ่งบอกว่าวัดแห่งนี้มีผู้คนหลั่งไหลมากราบไว้อย่างไม่ขาดสาย "พระแม่ได้โปรดประทานบุตรแก่พวกเราทีเถิดเจ้าค่ะ" สองสามีภรรยากราบไหว้วิงวอน ต่อรูปปั้นศักดิ์สิทธิ์ พลางโขกคำนับด้วยความศรัทธา ส่วนใหญ่ผู้ที่มาขอพรจะเป็นบรรดาเศรษฐีมีเงินทั้งสิ้น ทว่าคนยากจนนั้นไม่อยากมีบุตรกลับมีอย่างง่ายดาย เพราะเช่นนี้ใครก็ต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่า ผู้มีบุญวาสนาย่อมถือกำเนิดยากเสมอ แค่ก แค่ก เสียงเล็กกระแอมดังมาจากหลังรูปปั้น สองสามีภรรยามองหน้ากันหลุกหลิก ยามนี้อาทิตย์ก็เริ่มอัสดงแล้วเสียด้วย ผู้คนบางตาลงไปมาก ภายในโถงกราบไหว้จึงดูวังเวงชอบกล "ท่านพี่ ท่านได้ยินเหมือนกันหรือไม่เจ้าคะ" สามีพยักหน้าเป็นการตอบกลับ เขาเหลือบซ้ายแลขวาเพื่อมองดูว่ายังมีผู้คนอยู่บริเวณนี้หรือไม่ หลังจากสำรวจก็พบว่ายังหลงเหลือสองสามคนที่กำลังแขวนผ้าแดงศักดิ์สิทธิ์กับต้นไม้อยู่ด้านหน้า ส่วนข้างในมีเพียงเขาและภรรยาสองคนเท่านั้น เพราะเส้นทางม
Baca selengkapnya
บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบ (2)
หญิงสาวผู้นี้มีนามว่า'เมิ่งเหยียนซิน' นักเขียนนิยายจากยุคสองพัน เมิ่งเหยียนซินจำได้ว่าตนกำลังนอนอ่านนิยายเรื่องหนึ่งเพลิน ๆ บรรยากาศโดยรอบของที่แห่งนี้คล้ายบทบรรยายบางส่วนของนิยายเรื่องนั้นเสียด้วย เหตุใดลักษณะจึงตรงกับจินตนาการของตนได้ถึงเพียงนี้เมิ่งเหยียนซินรู้เพียงว่าตัวเองติดนิยายเรื่องนั้นเอามาก ๆ กระทั่งอ่านไปถึงหน้าสุดท้ายก็เกิดขัดใจกับบทสรุปคุณหนูตัวประกอบที่มีชื่อแซ่เหมือนตนไม่ผิดเพี้ยนราวถูกจับวางเพราะนักเขียนจงใจบอกเล่าชีวิตคุณหนูรองเมิ่งเพื่อเรียกน้ำตาของคนอ่าน ชีวิตตัวประกอบผู้นี้จึงแสนบัดซบยิ่ง แล้วเหตุใดตอนนี้เมิ่งเหยียนซินจึงรู้สึกเจ็บอกซ้ายแปลก ๆ ราวกับเป็นความเจ็บปวดของใครบางคน"ไม่จริงมั้ง อยู่ ๆ จะมาโผล่ที่ประหลาดตาแบบนี้ได้ไง นั่นก็แค่เรื่องแต่งในจินตนาการ เรื่องเกิดใหม่ทะลุมิติคงมีแต่ในนิยายนั่นล่ะ สงบใจไว้ สงบใจก่อน"เมิ่งเหยียนซินปลอบใจตนเอง ทั้งที่รู้สึกว่ายามนี้มันคล้ายความจริงมาก คล้ายจนอดยอมรับไม่ได้ว่าจิตวิญญาณของนางกำลังมาอยู่สถานที่ซึ่งเคยจินตนาการนึกถึงกระทั่งเอื้อมมือทั้งสองปัดผมที่ระใบหน้าของตนออก เมิ่งเหยียนซินก็ต้องร้องเสียงหลงขึ้นอีกครั้ง "โอ๊ย
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เหตุใดจึงไม่ใช่นางเอก (1)
เมิ่งเหยียนซินนักเขียนสาวในร่างคุณหนูรองสกุลเมิ่งถูกนำตัวเข้ามายังที่พำนักของแม่ชีอีกนาง นัยน์ตากลมโตทอดมองสตรีแปลกหน้าครู่หนึ่ง แม่ชีที่กำลังเข้าฌานจึงค่อย ๆ เปิดปรือเปลือกตาขึ้นแช่มช้า "คุณหนูรองหรอกหรือ เหตุใดนางจึงมีสภาพเช่นนี้เล่า" "ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ จู่ ๆ คุณหนูรองเมิ่งก็โผล่มาที่โถงกราบไหว้" แม่ชีสวมชุดขาวพยักหน้า "ให้นางอยู่กับข้าที่นี่ก่อน เรื่องพาตัวกลับสกุลเมิ่งไว้ข้าจะปรึกษากับไต้ซือ [1] อีกครั้ง" "เจ้าค่ะ" แม่ชีหน้าละอ่อนที่พาเมิ่งเหยียนซินเข้ามาถอยห่างออกไป ทิ้งนางเอาไว้กับแม่ชีวัยกลางคน "เอ่อ ท่านเป็นแม่ชีที่บวชอยู่ที่นี่นานแล้วงั้นหรือคะ" แม่ชีผงะเล็กน้อย ครั้นได้สตินางก็อมยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู "คุณหนูรอง ท่านพูดได้ตั้งแต่เมื่อใดกัน" "ก็พูดได้ตลอดนะคะ แล้ว...แม่ชีคะ สรุปแล้วที่นี่คือที่ไหนหรือคะ" เมิ่งเหยียนซินยังคงมึนงงและสับสน เพราะเดิมทีนี่คือจิตวิญญาณของหญิงสาวจากกาลข้างหน้านับพันปี เมิ่งเหยียนซินคือนักเขียนสาวจบใหม่ป้ายแดง ซึ่งชื่นชอบการอ่านนิยายและรักการเขียนเป็นชีวิตจิตใจ ดูเหมือนว่าการที่เมิ่งเหยียนซินโหมงานเขียนนิยายมากเกินไปอาจทำให้บังเกิดสติเลอ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เหตุใดจึงไม่ใช่นางเอก (2)
เมิ่งเหยียนซินถูกนำมายังหอชำระกาย เมื่อจัดการตนเองเป็นที่เรียบร้อย เมิ่งเหยียนซินจึงพยายามนั่งทบทวนว่าตนทำพลาดตรงไหนไยจึงมาโผล่ยังสถานที่ของนิยายได้กัน หนำซ้ำยังเป็นนิยายที่คนอื่นแต่ง หากจะว่าเพราะเขียนนิยายมากไปหน่อยก็ควรฝันถึงนิยายตนเองไม่ใช่หรือยังไง ยิ่งหาสาเหตุก็ยิ่งพบเพียงคำถามยุ่งเหยิงเต็มไปหมด เมิ่งเหยียนซินอับจนหนทางจะแก้ไข เช่นนั้นก็คงต้องลองนอนหลับสักตื่น บางทีตอนที่ลืมตาขึ้นอีกครั้งอาจจะได้กลับไปยังบ้านของตนเช่นเดิม"คุณหนู ค่ำแล้ว มือเท้าของท่านเย็นนัก เกรงจะป่วยเอาได้ อาภรณ์พวกนี้ท่านก็เอาไว้ใช้เถิดเจ้าค่ะ""ขอบคุณเจ้าค่ะ" เมิ่งเหยียนซินเอื้อมมือรับเสื้อคลุมตัวหนา"เรือนรับรองที่นี่คับแคบไปบ้าง ท่านคงนอนได้กระมัง""ได้เจ้าค่ะ ไม่มีปัญหา" เมิ่งเหยียนซินฉีกยิ้มกว้าง เมื่อมองผ่านลาดไหล่บางออกไปก็เห็นใบหน้าอันบวมเป่งพร้อมมุมปากที่เกิดรอยเขียวช้ำจนดูไม่ออกว่านี่คนหรือตัวประหลาดใดก็ต้องนิ่วหน้าซี๊ดปากขึ้นดูไม่ได้เอาเสียเลย สองแม่ลูกนั่นจะรังแกยัยคุณหนูรองมากเกินไปแล้ว เอาวะ ไม่ได้เข้ามาเป็นนางเอกก็ไม่เป็นไร อยากเล่นสนุกอยู่พอดี คุณหนูรองเมิ่ง ไว้ข้าจะจัดการสองแม่ลูกมหาภัยให้เ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ภารกิจที่หนึ่ง (1)
ณ จวนสกุลเมิ่ง "ท่านแม่ตกลงแล้ว นังเด็กบ้ามันหายไปไหนกันแน่ หรือมันตายไปแล้วจริง ๆ เจ้าคะ" "แม่เองก็ไม่รู้ ส่งคนไปดูที่วัดเจาเจินหลายครั้งก็ไม่เห็นนาง นางอาจตายไปแล้วจริง ๆ ก็ได้" "แต่หากท่านพ่อส่งคนของทางการไปตามหานางเล่าเจ้าคะ" "น่าเอ๋อร์ เจ้าอย่าเพิ่งโฉ่งฉ่างได้หรือไม่ ต่อให้นางตายหรืออยู่ นางก็ไม่มีทางเป็นคู่หมายของท่านกั๋วกงไปได้หรอก" สองแม่ลูกสกุลเมิ่งนั่งสนทนาอยู่ภายในห้องส่วนตัวของเมิ่งลี่น่า ขณะที่ใต้เท้าเมิ่งหรือเมิ่งเว่ย ยังเดินวนไปเวียนมาเพราะเป็นห่วงบุตรสาวคนรองที่โถงรับแขก เมิ่งเหยียนซินเป็นบุตรีที่เขารักดั่งแก้วตาดวงใจ ยามนี้นางหายตัวไปครบห้าวันแล้ว ส่งคนไปตามหาที่วัดเจาเจินหลายครั้งก็ไม่เจอ ดูเหมือนเขาอาจต้องบากหน้าไปพึ่งใบบุญของหลิวกั๋วกง หรือ หลิวซือเหว่ยว่าที่ลูกเขยของตนเสียแล้ว  รุ่งอรุณมาเยือนอีกครั้งสกุลเมิ่งก็ยังไม่พบตัวคุณหนูรอง รถม้าของจวนสกุลเมิ่งมาจอดที่หน้าจวนกั๋วกง ชายวัยกลางคนดูภูมิฐานเร่งร้อนลงจากบันไดคับแคบ "ท่านกั๋วกง" บุรุษร่างสูงใบหน
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ภารกิจที่หนึ่ง (2)
ในที่สุดเมิ่งเหยียนซินก็ทำใจยอมรับความจริง เพราะนับตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้น เมิ่งเหยียนซินไม่ได้หวนกลับโลกใบเดิมของตน ในเมื่อมิอาจกลับไปได้แล้ว เช่นนั้นเมิ่งเหยียนซินก็ควรได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง เพื่อวางแผนเส้นทางการใช้ชีวิตในโลกใบใหม่ถึงที่นี่เป็นโลกแห่งจินตนาการของนักเขียนที่เมิ่งเหยียนซินชื่นชอบ ทว่ามันกลับเป็นนิยายที่จบไปแล้ว หนำซ้ำยังไม่มีการบอกเล่าเรื่องราวของคุณหนูรองไว้โดยละเอียด เพราะเมิ่งเหยียนซินในนิยายเป็นเพียงตัวประกอบเรียกน้ำตาที่ถูกสอดแทรกเข้ามาเพื่อเพิ่มอรรถรสเท่านั้นเมิ่งเหยียนซินไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดนักเขียนคนนี้ต้องสร้างตัวตนคุณหนูรองเมิ่งขึ้นมา ในเมื่อบทบาทของนางจะเรียกว่าตัวเอกก็ไม่ใช่หรือจะบอกว่าเป็นตัวประกอบก็ไม่เชิง มันก้ำกึ่งอย่างไรชอบกล เพราะในนิยายเมิ่งเหยียนซินปรากฏกายไม่เท่าใด นางก็ต้องตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ทว่ายามนี้เมิ่งเหยียนซินดันโผล่เข้ามาแทนที่คุณหนูรองเมิ่งตัวจริง เรื่องเลยตาลปัตรกลับหลัง เพราะคนตายได้ฟื้นคืนชีพอย่างน่าอัศจรรย์"คุณหนูรองท่านจะออกไปข้างนอกหรือ""ใช่เจ้าค่ะ เป็นอย่างไร เครื่องแต่งกายนี่คงไม่มีใครจำข้าได้ก
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ทักษะพิเศษ (1)
และแล้วเมิ่งเหยียนซินก็กลับกลายเป็นว่ามีระบบช่วยนำทางราวกับติดจีพีเอส ไม่รู้นับเป็นเรื่องโชคดีหรือไม่ที่ยามนี้เมิ่งเหยียนซินดันต้องมาทำภารกิจหนีตายให้กับคุณหนูรองเมิ่งเหยียนซิน แต่โลกใบนี้ก็เหมือนจริงเกินไปกระมัง ขณะที่เมิ่งเหยียนซินเดินบ้างกระโดดบ้างก็ลัดเลาะชายป่าเข้ามาจนถึงในตลาด ระบบพลันปรากฏขึ้นอีกครั้ง [หากต้องการหลบหลีกการกลับสกุลเมิ่ง ต้องระวังสิบสามนาฬิกา ขอให้ท่านปลอดภัย]"สิบสามนาฬิกา หา เอ๋...ฝั่งไหนล่ะ" เมิ่งเหยียนซินเหลือบซ้ายแลขวา นางเห็นบุรุษสองสามนายกำลังมุ่งหน้าใกล้เข้ามา ก็เร่งกระเด้งกายหลบเข้าหลังกองขยะฉับพลัน "นี่ พวกเจ้า เคยเห็นคุณหนูคนนี้หรือไม่" ภาพเสมือนของเมิ่งเหยียนซินถูกกางออกเพื่อสอบถามบรรดาพ่อค้าแม่ขายบริเวณนั้น ทุกคนต่างส่ายศีรษะไม่รู้เห็น เมิ่งเหยียนซินพยายามเขม้นมองภาพ ดูแล้วหน้าตาสตรีที่เขาวาดลงไปอุบาทว์พิกล จากที่นางอาบน้ำผลัดผ้า คุณหนูรองเมิ่งก็งดงามใช้ได้ทีเดียว เหตุใดจึงใช้ภาพเช่นนั้นมาตามหาคน หาให้ตายก็คงไม่พบ นี่คิดว่าเราขี้เหร่ขนาดนี้เลยหรือไง จะบ้า...
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ทักษะพิเศษ (2)
 "เดี๋ยว! เขาบอกว่าท่านดวงชะตาบัดซบ มันก็จะบัดซบงั้นหรือ""เฮ สาวน้อยเจ้าเป็นใครกัน ข้าเป็นหมอเทวดา ตรวจจับดวงชะตาของคนไม่เคยพลาด"เมิ่งเหยียนซินจิ๊ปาก จากนั้นยกมือขึ้นกอดอก "ก็เขา!" นิ้วเรียวชี้ไปยังชายที่ยืนมึนงงอยู่ภายในวงล้อม ทุกคนต่างเหลือบมองตามปลายนิ้วของเมิ่งเหยียนซิน"ขะ...ข้าหรือ" เขาหรี่นัยน์ตามองก็จำได้ว่าเมิ่งเหยียนซินคือหญิงสาวที่ตนเพิ่งชนเข้าโครมใหญ่เมื่อครู่เมิ่งเหยียนซินพยักหน้าเป็นคำตอบ นับว่าชายคนนี้โชคดียิ่งนักที่เผลอกระทบไหล่ของนางเข้า เมิ่งเหยียนซินจึงบังเอิญมองเห็นว่ากาลข้างหน้าในอีกไม่กี่ชั่วยามเท่านั้นกำลังจะเกิดสิ่งใดเกรงว่านักต้มตุ๋นคนนั้นคงแอบสอดแนมกิจการของเขามาก่อน แต่วันนี้ชายคนดังกล่าวกำลังดวงเปิดวาสนาเปิด จากที่กิจการใกล้ล้มละลายจนต้องปิดตัวก็ได้มีเศรษฐีคนหนึ่งมาเหมาข้าวสารจากร้านของเขาเพื่อไปทำโรงทานแจกจ่ายบรรดาคนไร้บ้านเพื่อทำกุศลครั้งใหญ่"อีกไม่นานลูกน้องของท่านจะมาหาท่าน""แม่หนูเจ้าหมายความว่าอย่างไร""ท่านรอดูก็แล้วกัน""เหลวไหล!" ชายนักต้มตุ๋นโพล่งขึ้น"เจ้าน
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ภาพวาดเจ้าปัญหา
วันเวลาผันผ่านมาเกือบสัปดาห์ ใต้เท้าเมิ่งและหลิวซือเหว่ยก็ยังไม่พบตัวคุณหนูรอง กระทั่งหลิวซือเหว่ยเกิดแคลงใจว่าภาพเสมือนใบนี้ใช่นางจริงหรือไม่ ไยให้ลูกน้องเที่ยวเสาะหาสอบถามจนทั่วแคว้นก็ยังไม่พบ นางคงมิได้กลายเป็นปุ๋ยอยู่กับรากต้นไม้เข้าแล้วกระมัง เพราะเขารับปากใต้เท้าเมิ่งเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะช่วยตามหาคุณหนูรองเมิ่งให้พบ แต่ก็ไร้ร่องรอยหญิงเสียสติที่ว่า หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ย่อมไม่เกิดผลดีแน่แท้ ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียวเขาก็ไร้สามารถจนหาไม่พบเชียวหรือ "นายท่าน ที่วัดเจาเจินไม่พบตัวคุณหนูรองเลยขอรับ" คิ้วเข้มขมวดแน่นแทบเกิดเป็นปม คนทั้งคนจะหายไปเช่นนี้ได้อย่างไร"เจ้าแน่ใจหรือ ยามปกติคุณหนูรองเมิ่งมักไปหาแม่ชีนางหนึ่งไม่ใช่หรือไร ตรวจสอบโดยละเอียดแล้วหรือไม่" "จริง ๆ ก็มีสตรีอีกนางมาอาศัยอยู่ด้วยขอรับ เพียงแต่นางมิใช่หญิงเสียสติ อีกอย่างหน้าตาของนางไม่คล้ายภาพที่เราได้มาเลย" หลิวซือเหว่ยเคาะนิ้วลงบนโต๊ะพลางขบคิด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองภาพวาดเบื้องหน้า ยามปกติเขาก็มิได้สุงสิงกับคุณหนูรองเมิ่งเสียด้วย อ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ตัวอันตราย (1)
"แม่หมอเป็นอย่างไรบ้างเล่า ข้าพอจะมั่งมีกับเขาบ้างหรือไม่" เมิ่งเหยียนซินยู่หน้า เมื่อครู่นางสัมผัสเพียงฝ่ามือชายผู้นี้หน่อยเดียวก็เห็นว่าภายภาคหน้าเขาจะต้องสิ้นเนื้อประดาตัว เนื่องจากเอาแต่ดื่มเหล้าเมาสุราอยู่เป็นนิจ "นายท่าน ท่านร่ำรวยได้แน่นอนเจ้าค่ะ" ชายวัยกลางคนแย้มยิ้มด้วยอาการดีใจราวลิงโลด "จริงหรือ" "เพียงแต่...." เมิ่งเหยียนซินทำท่าขบคิด "แต่อันใดหรือ แม่หมอท่านว่ามาเลย" "ท่านติดสุรามากเกินไปนะเจ้าคะ หากเพลา ๆ เรื่องนี้บ้าง รับรองว่าท่านจะต้องมีกินมีใช้ไปทั้งชาติ ลูกเมียท่านจะสบายตามไปด้วย" ชายวัยกลางคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามปากอ้าตาค้าง "...นี่ แม่หมอท่านทราบได้อย่างไรว่าข้ามีลูกมีเมียแล้ว ข้ายังไม่ได้บอกท่านเลยด้วยซ้ำ" "ก็ข้าบอกแล้ว ข้าเป็นผู้วิเศษ ...ว่าอย่างไร ท่านจะละเว้นได้หรือไม่สุราที่ว่า มิเช่นนั้นชีวิตของท่านก็ไม่มีทางลืมตาอ้าปากได้ ฟันธง!" ผู้ถูกทายทักกลืนน้ำลายหนืดเหนียวลงคอ ท่าทีของเขาดูลำบากใจเป็นอย่างมาก "แต่..." เมิ่งเหยียนซินทราบดีว่า
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status