คนนอกสายตา

ความสนุกของการเป็น 'คนนอกสายตา' ในวงการนี้คือการได้ไล่ล่าของหายากเหมือนนักล่าสมบัติ! แหล่งโปรดของผมคือร้านขายของมือสองที่ชอบซ่อนของเด็ดไว้หลังชั้นหนังสือเก่า หรือไม่ก็กลุ่มเฟสบุ๊คเฉพาะทางอย่าง 'Anime Collector Thailand' ที่สมาชิกมักแบ่งปันลิงก์เว็บญี่ปุ่นลับๆ

เคยเจอของดีจากเว็บ Mercari ญี่ปุ่นผ่านนายหน้าชาวไทยที่ช่วยประมูลให้ บางทีของหายากอย่างฟิกเกอร์限定 edition กลับหาง่ายกว่าที่คิดแค่ต้องรู้จักแหล่งซื้อที่ถูกต้อง การตามหาร้านค้าเล็กๆ ในจังหวัดก็ให้ประสบการณ์เหมือนไปสำรวจถ้ำ เพราะบางทีเขาอาจมีสต็อกเหลือจากอีเว้นท์ปีก่อนโดยไม่รู้คุณค่า

เรื่อง 'คนนอกสายตา' นี่เป็นผลงานที่สร้างความกระหายให้แฟนๆไม่น้อยเลยนะ เพราะตอนจบมันเปิดช่องไว้ให้ตีความได้หลายแบบ ตอนแรกที่อ่านจบก็ยังนั่งกุมขมับอยู่ว่ามันจะจบแบบนี้จริงๆเหรอ แต่พอมาคิดดีๆก็เห็นว่ามันเป็นจุดจบที่สมบูรณ์ในแบบของมันเอง เพราะเนื้อเรื่องเน้นไปที่การเติบโตของตัวละครหลักและการปิดฉากความขัดแย้งหลัก

มีหลายคนถามถึงภาคต่อ แต่ส่วนตัวมองว่าถ้าผู้เขียนต้องการให้มีภาคต่อจริงๆ คงต้องสร้างพล็อตใหม่ที่หนักพอจะสานต่อจากตอนจบแบบนี้ได้โดยไม่ดูฝืนเกินไป บางทีการจบแบบเปิดๆก็ดีในแบบของมันนะ ให้แฟนๆได้ใช้จินตนาการต่อว่าตัวละครจะเดินไปทางไหนต่อ

เคยสังเกตไหมว่าใน 'Attack on Titan' มีฉากที่ตัวละครรองอย่าง Hannes หรือเหล่าทหารที่ไม่ใช่เอกอย่างพวกเรามักจะมองข้ามไป? นี่แหละคือเสน่ห์ของ 'เนื้อเรื่องนอกสายตา' ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ มันเหมือนกับการเปิดประตูลับในเกม 'The Witcher 3' ที่เราบังเอิญเจอquestเล็กๆของชาวบ้านที่เล่าเรื่องราวชีวิตอันโหดร้ายภายใต้สงคราม

โลกแห่งการเล่าเรื่องมักมีชั้นเชิงมากกว่าที่ตาเห็น ใน 'One Piece' ฉากที่ชาวเมือง Dressrosa ร่วมกันช่วยทหารเล่นใต้หลังจากโดฟลามิงโก้ล่มสลาย คือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของเนื้อหาที่ไม่ถูกขับเคลื่อนโดยตัวเอก แต่กลับให้ความรู้สึกสดใหม่และลึกซึ้ง เหมือนได้ยินเสียงกระซิบของโลกใบนั้นจริงๆ

บางครั้งการที่เราได้เห็นมุมมองของตัวละครที่ไม่ใช่ศูนย์กลางอย่าง Shikamaru ใน 'Naruto' ที่ต้องเผชิญกับความตายของ Asuma ก็ทำให้เราเข้าใจว่าสงครามไม่เคยมีผู้ชนะจริงๆ แม้แต่ในนิยายอย่าง 'The Stormlight Archive' ก็มีบทที่สลับไปมุมมองของทหารธรรมดาอย่าง Kaladin ที่ทำให้เรื่องราวใหญ่โตกลับดูเป็นมนุษย์มากขึ้น

เพลงประกอบจากละครเรื่อง 'คนนอกสายตา' มีหลายเพลงที่ติดหูและเข้ากับบรรยากาศของเรื่องได้ดีเลยนะ หนึ่งในเพลงหลักคือ 'คนนอกสายตา' ขับร้องโดยลุลา กับ 'รักเธอไปทุกวัน' โดยอ๊อฟ ปองศักดิ์ ส่วนเพลงอื่นๆก็มี 'คำว่ารัก' โดยเบน ชลาทร แล้วก็ยังมีเพลงบรรเลงที่ช่วยเสริมอารมณ์ของละครได้อย่างลงตัว

เพลงเหล่านี้ถูกเลือกมาอย่างดีให้เข้ากับเนื้อเรื่องที่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงหา และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน ลองฟังดูแล้วจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของตัวละครที่สื่อผ่านบทเพลง

ความแตกต่างระหว่าง 'คนนอกสายตา' กับมังงะน่าสนใจมาก เพราะทั้งสองรูปแบบมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเลยนะ แน่นอนว่ามังงะเป็นสื่อที่เราคุ้นเคยกันดี แต่ 'คนนอกสายตา' นั้นให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการเล่าเรื่องผ่านมุมมองที่ต่างออกไป

ในมังงะ เรามักจะเห็นการเล่าเรื่องแบบกราฟิกที่มีทั้งภาพและการ์ตูนช่อง แต่ 'คนนอกสายตา' อาจเน้นไปที่การถ่ายทอดเรื่องราวผ่านมุมมองของบุคคลที่สามที่ไม่ได้เป็นตัวละครหลัก มันให้ความรู้สึกเหมือนเราได้ยินเรื่องราวจากคนแปลกหน้าที่บังเอิญผ่านมาเห็นเหตุการณ์

การรับรู้ของผู้อ่านก็ต่างกันด้วย เพราะมังงะมักจะพาเราเข้าไปใกล้ชิดกับตัวละคร ในขณะที่ 'คนนอกสายตา' ทำให้เรารู้สึกเหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์ที่อยู่ห่างๆ แต่ได้รายละเอียดที่ลึกซึ้งจากมุมมองนั้น

ใครเคยนอนดูอนิเมะตอนดึกๆ แล้วต้องรีบกดหยุดเพลงเพราะโดนจับไหม? แน่นอนว่าประสบการณ์แบบนี้ทำให้เราจำชื่อเพลงประกอบนอกสายตา (OST) ได้แม่นขึ้น! ในโลกอนิเมะมีเพลงดังๆ ที่ฝังใจแม้ไม่ใช่โอเพนนิ่งหรือเอนดิ้ง เช่น 'Call of Silence' จาก 'Attack on Titan' ที่ฮิตจนแฟนๆ ฮัมตามได้แม้ไม่มีเนื้อร้อง หรือ 'Licht und Schatten' ใน 'Tokyo Ghoul' ที่สร้างอารมณ์ลึกลับได้อย่างยอดเยี่ยม

การ์ตูนไทยเองก็มีเพลงซ่อน gems เช่น 'ลมหายใจเดียวกัน' จาก 'ยักษ์' ที่ใช้ตอนฉากตัดพ้ออย่างน่าประทับใจ ส่วนเกมจอมปลอมอย่าง 'Made in Abyss' ก็มีเพลง 'Hanezeve Caradhina' ที่แม้จะเป็นภาษาปลอมแต่สร้างบรรยากาศได้สมจริงจนขนลุก ตอนนี้ยังนึกถึงตอนที่เสียงเพลงค่อยๆ ดังกังวานขึ้นพร้อมกับฉากอันน่าทึ่งของอนิเมะเรื่องนี้อยู่เลย

มีความเป็นไปได้มากว่าชื่อ 'รักนอกสายตา' ถูกใช้โดยหลายผลงานที่ต่างกัน ดังนั้นจึงไม่มีคำตอบเดียวที่ชัดเจนถ้าไม่ได้ระบุเวอร์ชันที่คุณหมายถึง

ผมเองมักเจอกรณีที่ชื่อเดียวกันใช้ในนิยายออนไลน์ นิยายตีพิมพ์ และแม้แต่เพลงหรือซีรีส์สั้น ๆ — แต่ละเวอร์ชันจะมีผู้เขียนคนละคนและมีสไตล์การเล่าเรื่องที่ต่างกันไป ในกรณีที่เป็นนิยายออนไลน์ ผู้เขียนมักลงชื่อเป็นนามปากกาและมักมีหน้ารายละเอียดบทนำที่ระบุผลงานอื่น ๆ ของเขาไว้ ถ้าคุณเจอเล่มที่เป็นรูปเล่มตีพิมพ์ ให้ดูคำนำ ปกหลัง หรือตาราง ISBN เพื่อยืนยันชื่อผู้เขียนและสำนักพิมพ์

จากประสบการณ์การตามหาแหล่งข้อมูลของงานประเภทนี้ ผมมักได้พบว่าผู้เขียนนิยายรักแนวเดียวกันมักมีผลงานอื่นเป็นเรื่องสั้น ซีรีส์ชุด หรือเรื่องราวคู่ขนาน เช่น เรื่องที่เน้นความสัมพันธ์แบบไม่ต้องการสมหวังทันทีหรือเรื่องที่เล่าแง่มุมชีวิตประจำวันของตัวละคร หากคุณบอกเวอร์ชันที่เจอ — เว็บไหนหรือปกหนังสือเป็นอย่างไร — ผมจะเล่าเชิงลึกได้มากขึ้น แต่ถ้าดูจากชื่อเพียงอย่างเดียว คำตอบที่แน่นอนยังขึ้นกับเวอร์ชันและการตีพิมพ์ที่คุณหมายถึง

เคยสงสัยไหมว่าชีวิตของคนที่ถูกมองข้ามมันเป็นยังไง? 'คนนอกสายตา' ตอบคำถามนี้ได้อย่างเจ็บปวดและสวยงาม อนิเมะเรื่องนี้เล่าเรื่องราวของเด็กชายที่ถูกเพื่อนร่วมชั้นและแม้แต่ครูมองว่าเป็นตัวประหลาด ด้วยการนำเสนอที่ตัดสลับระหว่างความโดดเดี่ยวในโรงเรียนกับโลกจินตนาการที่เขาสร้างขึ้นเอง

ผมให้ 4.5 ดาวจาก 5 ดาว เพราะแม้พล็อตจะดูเรียบง่ายแต่การถ่ายทอดอารมณ์ทำได้ยอดเยี่ยม ฉากที่เขาเอาตัวละครจากการ์ตูนมาคุยด้วยตอนกินข้าวคนเดียวแทบทำให้ผมน้ำตาซึม เสียงพากย์ของมุราซากิ ชินโนสุเกะ ก็เติมชีวิตให้ตัวละครได้อย่างเหลือเชื่อ แค่เสียดายที่ตอนจบรู้สึกเร่งรีบไปหน่อย

ใครที่ตาม 'Attack on Titan' มานานคงเข้าใจดีว่าจบแบบคนนอกสายตานั้นช่างเจ็บปวด! เรื่องนี้ปิดฉากด้วยการที่อีเรนเลือกทำลายกำแพงทั้งสามเพื่อปลดปล่อยเอลเดียน แต่สุดท้ายเขาก็ต้องสละชีวิตตัวเองเพื่อหยุดยั้งการสังหารหมู่

สิ่งที่ประทับใจคือมิคาสะที่ยืนยันว่าจะรักอีเรนไม่ว่าเขาจะเป็นอะไร แม้แต่ในฐานะคนนอกสายตา มันสะท้อนให้เห็นว่าความสัมพันธ์บางอย่างอาจไม่ต้องการความเข้าใจเสมอไป แต่ต้องการการยอมรับในแบบที่คนๆ นั้นเป็นจริงๆ จบแบบนี้ทำให้คิดถึงคนรอบตัวที่อาจกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างโดยที่เราไม่รู้ตัว