ฉัน ไม่ใช่ ซิ น เด อ เร ล ล่า

"พี่หลินอี๋! ทะ ทำไมพี่จูบฉัน!!" "จำไว้แค่ฉันไม่ใช่คนเดิมก็พอ" "พี่เปลี่ยนไปมาก พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้" "มันจะมากจนเธอพูดไม่ออกเลยละ! เตรียมใจของเธอให้พร้อมเถอะ" .............. เรื่องนี้เป็นแนวรักโรแมนติกปากแข็ง ของคุณหนูตระกูลไป๋และคุณชายตระกูลจางที่ต้องเป็นคู่หมั้นกันตั้งแต่เด็ก ถึงอย่างนั้นคุณหนูตระกูลไป๋อย่าง 'ไป๋ลู่จิน' ก็ดันฉีกหน้า 'จางหลินอี๋' ต่อหน้าบรรดาญาติพี่น้องในงานหมั้น ก่อนจะหนีไปเรียนไกลถึงบ้านเกิดคนเป็นแม่อย่างประเทศไทย สุดท้ายลู่จินก็ต้องกลับมาอยู่ไต้หวันอีกครั้ง แถมกลับมาครั้งนี้ยังมีเงื่อนไขที่มีหัวใจเป็นข้อต่อลอง! ความสนุกและความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นทุกวันของคนสองคนที่ค่อยอยู่เคียงข้างจริงๆ มันก็ฟินไม่น้อยเลยนะ😍 ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ รอบนี้ขอมาแบบฟินๆ บางน๊า แต่อยากกระซิบว่าพี่หลินอี้เขาขี้หวงน้องไม่เบาเลยน๊าาาา

ไม่ใช่ไม่รู้หรอกนะว่าคิงส์ชอบฉัน การกระทำของคิงส์ที่มีให้ฉันเนี่ยฉันดูออก แต่ด้วยเหตุผลส่วนตัวแล้ว จากที่ผ่านๆมา …ตอนนี้ฉันไม่พร้อมที่จะคบกับใคร เพราะฉันรู้ว่าการมีแฟนมันมากกว่าการจับมือหรือนั่งหอมแก้มแบบเด็กน้อย.. ซึ่งกับเรื่องแบบนั้น.. ฉัน… ยิ่งกับคิงส์แล้ว ยิ่งเป็นไปไม่ได้ คิงส์ขาดเรื่อง เซ็กส์ ไม่ได้ ซึ่ง ในขณะที่ฉัน…ทำเรื่องแบบนั้น ไม่ได้ แบบนี้แล้ว.. ฉันจะคบกับคิงส์ได้ยังไง ไม่ใช่ตรรกะที่ว่าเป็นเพื่อนกันแล้วเป็นเเฟนไม่ได้หรอกนะ แต่เหตุผลเดียวของฉัน คือฉันไม่สามารถมีเซ็กส์กับใครได้เลย ด้วยเหตุผลส่วนตัว.. เป็นเหตุผลที่ฉันยังไม่สามารถก้าวข้ามไปได้ และหวังว่าสักวัน ฉันจะมีชีวิตรักที่ปกติเหมือนกับคนอื่นเขาสักที

ทั้งที่ 'ไม่โปรด' แต่กลับทำตัวเหมือนเป็น 'เจ้าของเธอ' ทั้งที่เขาเฉยชาแต่เธอกลับเลิก ‘โปรด’ ไม่ได้ ทั้งที่ไม่เคย ‘ชัดเจน’ แต่ก็ยัง ‘อ้อนวอน’ ขอให้เขาช่วย ‘โปรดรัก’

"ผมรักพลอยใสเหมือนน้องสาวเท่านั้นครับไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น" ธารารีบบอกคนเป็นนายออกไปทันที “ก็ดี ต่อไปจะได้ไม่เสียการปกครอง” “ครับ สมภารย่อมไม่กินไก่วัด..เดี๋ยวจะเสียการปกครอง” เข้าถ้ำเสือในฐานะเหยื่อก็ต้องยอมเป็นผู้ถูกล่า คิดจะเป็นเสืออย่าใจดีกับเหยื่อจนเกินไป

หลังจากน้องสาวเดินทางไปต่างประเทศ ฉันก็แต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟียแทนเธอ ห้าปีหลังแต่งงาน เราต่างเป็นคนที่อีกฝ่ายเกลียดชังที่สุด เขาเกลียดที่ฉันบีบให้น้องสาวต้องจากไป และใช้เล่ห์เหลี่ยมจนได้มาเป็นภรรยาของเขา ฉันเกลียดที่เขาเห็นฉันเป็นเพียงตัวแทนมาโดยตลอด และไม่เคยเปิดเผยสถานะของฉันให้คนภายนอกรับรู้เลยแม้แต่น้อย และเป็นเพราะไม่ได้รับการยอมรับ พ่อแม่ที่รักความฟุ้งเฟ้อของฉันจึงต้องแบกรับคำดูถูกเหยียดหยามสารพัด จนพาลเกลียดฉันเข้ากระดูกดำไปด้วย ในวาระสุดท้ายของชาติที่แล้ว เขาและพ่อแม่ลืมฉันไว้บนภูเขาหิมะ เพียงเพื่อจะไปฉลองวันคริสต์มาสให้น้องสาว ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ฉันและลูกในท้องที่ยังไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกต้องจบชีวิตลงทั้งคู่ ในขณะที่น้องสาวของฉันกลับเสพสุขอยู่กับความโปรดปรานจากทุกคน และได้ใช้ช่วงเวลาคริสต์มาสที่มีความสุขที่สุดในชีวิต เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้ย้อนกลับมายังวันแรกที่น้องสาวเดินทางกลับประเทศ ชาตินี้ ฉันจะไม่ร้องขอความรักจากกู้สืออี้และพ่อแม่อีกต่อไปแล้ว

【ตามง้อเมียแต่สายไปแล้ว+พระรองขึ้นครองที่】 รักกันมานานแปดปี “สืออวี๋” ที่เคยเป็นรักแรกในใจของ “เหลียงหยวนโจว” กลับกลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เขาอยากสลัดทิ้งให้เร็วที่สุด พยายามนานถึงสามปี จนกระทั่งหมดสิ้นแม้เศษเสี้ยวความรู้สึกสุดท้าย สืออวี๋จึงตัดใจหันหลังเดินจากไป วันเลิกลา เหลียงหยวนโจวหัวเราะเยาะใส่เธอ “สืออวี๋ ผมจะรอดูวันที่คุณกลับมาขอคืนดีกับผม” แต่รอแล้วรออีก กลับเป็นข่าวงานหมั้นของสืออวี๋แทน! เขาโกรธจนแทบบ้า รีบโทรหาทันที “บ้าพอแล้วหรือยัง?” แต่ปลายสายมีเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายอีกคนดังมา “ประธานเหลียง ว่าที่ภรรยาของผมกำลังอาบน้ำอยู่ ไม่สะดวกรับสายคุณ” เหลียงหยวนโจวหัวเราะเยาะ แล้วตัดสายไป คิดว่านี่เป็นเพียงกลยุทธ์เล่นตัวของสืออวี๋เท่านั้น จนกระทั่งในวันแต่งงานจริง เขาเห็นเธอสวมชุดเจ้าสาว อุ้มช่อดอกไม้ เดินไปหาผู้ชายอีกคน เหลียงหยวนโจวจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า สืออวี๋ไม่เอาเขาแล้วจริงๆ เขาคลั่งจนวิ่งฝ่าเข้าไปตรงหน้าเธอ “อาอวี๋! ผมรู้ผิดแล้ว อย่าแต่งกับคนอื่นเลย ได้ไหม?” สืออวี๋เพียงยกชายกระโปรงเดินผ่านเขาไป “ประธานเหลียง คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณกับเสินหลีต่างหากที่เกิดมาคู่กัน? แล้วจะมาคุกเข่าอะไรในงานแต่งของฉัน?”