ตัวขี้เกียจอย่างข้าขอไม่เล่นบทนางร้าย

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ใต้หล้ากว้างใหญ่นั้นมีเรื่องพิลึกพิลั่นเช่นนี้อยู่จริงๆ

เฉียนซูเหยาไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่าตัวเองจะตายในตอนที่อายุยังแตะไม่ถึงเลขสาม ทั้งยังประสบพบเจอเรื่องราวประหลาดอย่างการที่วิญญาณทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของตัวละครในนิยาย ทั้ง ๆ ที่เดิมทีเรื่องพวกนี้เป็นเพียงพล็อตนิยายดาษดื่นที่คนมักชอบอ่านในเว็บไซต์ หญิงสาวเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

เงินเดือนครึ่งหนึ่งจากการทำงานหลังขดหลังแข็งล้วนถูกจ่ายซื้อเหรียญเพื่ออ่านนิยาย

หากให้กล่าวถึงชีวิตความเป็นอยู่ในโลกก่อนตอนที่ยังเป็นมนุษย์เงินเดือนของเฉียนซูเหยาแล้ว อาจต้องกล่าวว่าย่ำแย่อย่างยิ่ง

นอกจากจะเป็นเด็กกำพร้า ยังโตมากับญาติฝั่งแม่ที่ปากจัดและขี้ตระหนี่ ป้าใหญ่ของนางคนนี้เป็นพี่สาวคนเดียวของแม่ที่จำใจรับนางมาเลี้ยงดู นอกจากนี้ยังมีลุงเขยขี้เมาสามีของป้าใหญ่ที่วันๆ จ้องแต่จะลวนลามเฉียนซูเหยา

หญิงสาวอดทนอยู่หลายปีกระทั่งตอนที่เริ่มเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย จึงย้ายออกมาอยู่หอพักและทำงานพาร์ทไทม์เพื่อหาเงินส่งเสียตัวเอง หลังเรียนจบก็เลือกทำงานในเมืองที่ห่างไกลบ้านเกิด

กระนั้นความเป็นอยู่ของนางก็ไม่นับว่าดีนัก รายได้ไม่ค่อยสัมพันธ์กับรายจ่าย ค่าหอพัก ค่าน้ำค่าไฟ ค่าอินเทอร์เน็ต รายจ่ายที่ใหญ่ที่สุดยังเป็นการจ่ายเพื่อซื้อนิยายของเหล่านักเขียนชื่อดังที่ขยันออกเล่มใหม่ทุกเดือน เรียกได้ว่าต้นเดือนอ่านนิยายไปกินหม้อไฟไป ปลายเดือนอ่านนิยายไปกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไป

เพราะไม่วางแผนการใช้เงินให้ดี ยามที่ปวดหลังจนทนไม่ไหวจึงได้เลือกคลินิกจัดกระดูกไม่ได้มาตรฐานทว่าราคาถูก ผลสุดท้ายจึงได้ตายก่อนวัยอันควร

แต่ก็ช่างเถิด เรื่องพวกนี้ฟูมฟายไปก็ไม่ได้อะไร อีกทั้งในโลกเก่าเฉียนซูเหยาเองก็ไม่มีเรื่องอะไรที่พอจะทำให้อาลัยอาวรณ์ ดังนั้นหลังจากที่นางพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของนางร้ายอันดับหนึ่งในนิยายเล่มเก่ามรดกที่พ่อกับแม่ทิ้งเอาไว้ หญิงสาวก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว

สิ่งแรกที่นางทำคือฉีกบทนางร้ายของเจ้าของร่างคนเก่าอย่างไม่มีชิ้นดี จากที่มักกระทำการดุร้ายต่อว่าสาวใช้ด้วยถ้อยคำหยาบคายและทำร้ายร่างกาย กลับแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและใจดี สีหน้าของเหล่าบ่าวรับใช้ในตอนแรกที่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้มีสีหน้าราวกับเห็นผี แต่ละคนมองตากันอิหลักอิเหลื่อ กระทั่งลับหลังผู้เป็นนายจึงได้จับกลุ่มพูดคุยกัน

ข่าวลือที่ว่าคุณหนูสามสกุลเฉียนเปลี่ยนนิสัยจากหน้ามือเป็นหลังมือนั้นแพร่กระจายไปทั่ว ตามโรงเตี๊ยมโรงน้ำชายังมีคนยกเรื่องเหล่านี้ขึ้นมาเป็นประเด็น

ยิ่งถูกพูดถึงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะนี่เป็นสิ่งที่เฉียนซูเหยาต้องการเปลี่ยนแปลงเพื่อปูทางสู่เส้นทางการเป็นตัวขี้เกียจของตนเอง

ในนิยายที่เฉียนซูเหยาเคยอ่าน หลังจากที่นางร้ายตกน้ำพร้อมกับแม่ดอกบัวขาวนางเอกของเรื่อง เมื่อฟื้นขึ้นมานางก็ถูกพระเอกของเรื่องถอนหมั้น โดยให้เหตุผลว่านางร้ายผู้นี้จิตใจคับแคบ นิสัยดุร้าย

หลังจากเหตุการณ์นั้นนิสัยของนางก็ยิ่งดุร้ายมากขึ้นทุกวัน กระทั่งถึงขั้นพลั้งมือทำร้ายสาวใช้คนสนิทจนถึงแก่ความตาย และนี่จึงนำไปสู่การล้างแค้นของตัวร้าย

แม้ถิงถิงจะเป็นสาวใช้ในจวนที่ตระกูลเฉียนซื้อมา ทว่าเบื้องหลังของนางกลับมีชาติกำเนิดที่ไม่ธรรมดา

นั่นก็เพราะว่าเดิมทีสาวใช้คนนี้คือบุตรสาวคนเล็กที่ถูกขโมยไปของจิ้งเป่ยโหว อีกทั้งนางยังเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของเจิ้งซี ตัวร้ายอันดับหนึ่งในนิยายเรื่องนี้

ในตอนที่ได้รับการยืนยันว่าถิงถิงเป็นน้องสาวของเขา เจิ้งซีกลับได้รับข่าวร้ายในเวลาไล่เลี่ยกัน หลังจากรู้ต้นสายปลายเหตุที่ทำให้น้องสาวต้องตายจึงมิอาจอยู่เฉย เขาฉวยโอกาสตอนที่เฉียนซูเหยาออกจากบ้านลักพาตัวนางไปทรมานและสังหารทิ้งอย่างโหดเหี้ยมในป่านอกเมือง

บทบรรยายฉากที่ว่านี้น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง แม้แต่หญิงสาวผู้มากประสบการณ์ในการอ่านนิยายแนวไล่ล่าสังหารยังต้องเปิดข้ามไปอ่านฉากอื่นด้วยความรู้สึกขนลุกขนชัน หากต้องพบจุดจบเช่นนั้นเฉียนซูเหยายอมถูกจัดกระดูกจนคอหักตายเหมือนเดิมดีกว่า

"ขอแค่น้องสาวตัวร้ายไม่ตายทุกอย่างก็ยังแก้ไขได้"

"คุณหนูว่าอย่างไรนะเจ้าคะ" ถิงถิงที่ยืนเกล้าผมอยู่ด้านหลังเอ่ยถามเสียงเบา เฉียนซูเหยาที่เหม่อลอยจนเผลอพูดคำในใจออกพลันได้สติจึงกระแอมไอเล็กน้อย

"ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากแต่งตัวให้เสร็จเร็วๆ จะได้ออกไปพบคุณชายเสิ่น" ไหน ๆ คนเขามาขอถอนหมั้นถึงที่ รีบๆ ทำให้เสร็จจะได้หมดเรื่องวุ่นวายเสียที ใครจะรักกันก็รักกันไปเถิด ตัวขี้เกียจอย่างนางไม่สนใจเรื่องพันนี้หรอก

เห็นผู้เป็นนายคลี่ยิ้มอ่อนหวาน ถิงถิงกลับเข้าใจไปคนละอย่าง คุณหนูของนางคงดีใจอย่างยิ่งที่คุณชายเสิ่นเดินทางมาเยี่ยมเยียนถึงที่