ทะลุมิติไปพิชิตใจจอมปีศาจ

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพนับสิบตัวสาดส่องเข้าใส่ร่างระหงในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงอย่างต่อเนื่อง เสียงรัวชัตเตอร์ดังประสานกับเสียงฮือฮาชื่นชมของฝูงชนและสื่อมวลชนที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่หลังที่กั้นกำมะหยี่สีทอง บนพรมแดงที่ทอดยาวสู่งานประกาศรางวัลครั้งยิ่งใหญ่แห่งปี ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผู้หญิงเพียงคนเดียว

"คุณโรสครับ! หันมาทางซ้ายหน่อยครับ!"

"คุณโรส! ขอรอยยิ้มพิมพ์ใจให้กล้องหลักหน่อยค่ะ!"

‘โรส’ หรือที่คนในวงการบันเทิงต่างขนานนามว่าเธอคือราชินีแห่งเรตติ้ง ขยับรอยยิ้มมุมปากอย่างงดงามและสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เธอเอียงคอมุมสี่สิบห้าองศาตามที่ฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี นัยน์ตาคู่สวยคมกริบเปล่งประกายลึกลับชวนหลงใหล ท่วงท่าการเยื้องกรายดุจพญาหงส์ทำให้ออร์แกไนเซอร์และดีไซเนอร์ระดับโลกต่างต้องยอมสยบ

ฉากหน้าของเธอคือซุปเปอร์สตาร์แถวหน้าที่จับอะไรก็เป็นเงินเป็นทอง ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยและเป็นไอคอนของความสมบูรณ์แบบที่ผู้หญิงทั้งประเทศอยากเป็น ทว่าใครจะรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มเคลือบยาพิษและหน้ากากอันสวยหรูนั้น สมองของโรสกำลังกรีดร้องด้วยความเหนื่อยล้าขั้นสุด

‘เมื่อไหร่จะจบวะ... ปวดหลังจะตายอยู่แล้ว รองเท้าส้นสูงนี่บีบเท้าฉันจนนิ้วจะหักอยู่แล้ว’ โรสบ่นอุบอิบในใจขณะที่ใบหน้ายังคงค้างรอยยิ้มละมุนละไมส่งให้กล้อง

กว่าห้าชั่วโมงที่เธอต้องนั่งหลังตรงบนเก้าอี้ ร่วมงานประกาศรางวัลที่แสนน่าเบื่อ ฟังคำสุนทรพจน์ยืดยาวและต้องคอยปั้นหน้ายินดีให้กับคนอื่น ทั้งที่ในความเป็นจริง วงการนี้มันช่างจอมปลอมและเต็มไปด้วยการหักหลังแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น ฉากหน้ากอดคอรักกันกลมเกลียว แต่ฉากหลังแอบส่งคนมาปล่อยข่าวฉาวสกัดขาเก้าอี้เธอแทบทุกวัน การเป็นดาราระดับท็อปไม่ได้แปลว่าชีวิตจะมีความสุข แต่มันหมายถึงการตื่นตีสี่ นอนเที่ยงคืน กินข้าวไม่ตรงเวลา และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมีชีวิตเป็นของตัวเอง

กว่ารถตู้ VIP จะแล่นมาจอดเทียบหน้าคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองก็เป็นเวลาเกือบตีสอง โรสก้าวขาที่สั่นเทาลงจากรถ ล่ำลาผู้จัดการส่วนตัวด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ก่อนจะพาร่างอันอ่อนปวกเปียกของตัวเองขึ้นลิ้นส่วนตัวตรงสู่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด

ปัง! เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับหน้ากากซุปตาร์ที่หลุดร่วง โรสสะบัดรองเท้าส้นสูงราคาเหยียบแสนทิ้งอย่างไม่ใยดี ปลดสายรัดเดรสสีแดงเพลิงให้หลวมลงพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอเดินโซซัดโซเซไปทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟากำมะหยี่สีเทาเข้มขนาดใหญ่ ใบหน้าสวยซุกเดล้ากับหมอนอิง ขนตาปลอมและเครื่องสำอางหนาเตอะยังไม่ได้ล้าง แต่ตอนนี้เธอเหนื่อยเกินกว่าจะขยับตัวไปห้องน้ำแล้ว

"เฮ้อ... เหนื่อยเป็นบ้า ชีวิตแบบนี้มันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่กันนะ" โรสพึมพำกับความว่างเปล่า

งานแสดงที่เธอเคยรัก บัดนี้กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่รัดรอยคอเธอจนหายใจไม่ออก สิ่งเดียวที่พอจะเยียวยาจิตใจอันบอบช้ำและแห้งผากของเธอได้ในเวลานี้ได้นั้นไม่ใช่เงินตราในบัญชีธนาคาร ไม่ใช่เสียงชื่นชมจากแฟนคลับ แต่มันคือสิ่งบันเทิงราคาถูกที่เธอโปรดปรานที่สุดซึ่งนั่นก็คือการอ่านนิยายออนไลน์

มันเป็นกิจกรรมเดียวที่ทำให้เธอได้หลีกหนีจากโลกความจริงอันโหดร้าย เข้าไปสู่โลกจินตนาการที่เธอไม่ต้องสวมหน้ากากเป็นคนอื่น โรสเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะกระจก ก่อนจะเปิดแอปพลิเคชันนิยายเจ้าประจำขึ้นมา นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นการแจ้งเตือนว่า นิยายแฟนตาซีดาร์กโรมานซ์เรื่องโปรดที่เธอติดงอมแงมเพิ่งอัปเดตตอนล่าสุดและมันเป็นตอนจบของเรื่องเสียด้วย นิยายเรื่องนั้นมีชื่อว่า ‘บัลลังก์เลือดราชินีปีศาจ’

โรสรีบกดเข้าไปอ่านทันที เนื้อเรื่องคือนิยายแนวแฟนตาซีสายมืดที่บอกเล่าเรื่องราวของจักรวรรดิปีศาจอันยิ่งใหญ่ ซึ่งถูกปกครองโดยราชินีปีศาจผู้มีอำนาจล้นฟ้า ทว่าจุดขายที่ทำให้นิยายเรื่องนี้ดังเป็นพลุแตกและทำให้โรสอินจัดจนแทบกระอักเลือด ไม่ใช่ความเก่งกาจของตัวเอก แต่เป็นความโง่เง่าและโหดเหี้ยมของตัวร้ายหลัก ซึ่งกลับมีชื่อเดียวกับเธอว่าโรส

"ยัยโรสในเรื่องนี้มัน... โง่แถมยังบ้าบอไม่มีใครเกินจริง ๆ" โรสเริ่มเปิดโหมดนักวิจารณ์ อ่านไปปากก็บ่นพึมพำไปตามนิสัย

ตามท้องเรื่อง ‘ราชินีปีศาจโรส’ เป็นสตรีที่สมบูรณ์แบบในแง่ของรูปลักษณ์ หน้าตาสดสวยงดงามปานล่มเมือง มีพลังเวทมนตร์สายมืดที่บริสุทธิ์และแข็งแกร่งจนไม่มีใครต้านทานได้ เธอครอบครองบัลลังก์ทมิฬที่ทุกเผ่าพันธุ์ต้องยอมสยบ แต่สิ่งที่ยัยราชินีคนนี้ขาดไปอย่างรุนแรงคือสมอง

ยัยราชินีโรสใช้พลังอำนาจอันล้นฟ้าไปกับการกดขี่ข่มเหง ทำลายล้าง และที่เลวร้ายที่สุดคือการทรมานจอมปีศาจทั้ง 4 ตน ซึ่งเป็นผู้นำของสี่เผ่าพันธุ์ใหญ่ในแดนปีศาจ เพราะความหวาดระแวงว่าพวกเขาจะมาแย่งชิงบัลลังก์ เธอจึงจับพวกเขามาล่ามโซ่ กักขัง ทุบตี และใช้เวทมนตร์ทรมานเจียนตายราวกับพวกเขาเป็นของเล่นไร้ชีวิต

โรสจิ้มนิ้วลงบนหน้าจอ อ่านฉากบทสรุปตอนสุดท้ายด้วยความลุ้นระทึก ทว่ายิ่งอ่านคิ้วเรียวสวยก็ยิ่งขมวดม้วนเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ในตอนจบนี้ จอมปีศาจทั้ง 4 ที่ทนการกดขี่ไม่ไหว ได้ร่วมมือกันอย่างลับ ๆ วางแผนปฏิวัติล้มล้างอำนาจราชินีทรราช และคืนนี้เป็นคืนที่พวกเขาจะบุกทะลวงเข้าสู่พระราชวังทมิฬ ละเลงเลือดข้ารับใช้จนหมดสิ้นและเข้าล้อมกรอบราชินีโรสที่นอนเสวยสุขอยู่บนบัลลังก์

[“หมดเวลาของเจ้าแล้ว โรส...” เสียงทุ้มต่ำของคานส์ จอมปีศาจเผ่าหมาป่าทมิฬคำรามลั่น นัยน์ตาสีแดงฉานของเขาเต็มไปด้วยความแค้นที่ฝังลึก กรงเล็บแหลมคมตวัดผ่านอากาศ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง”]

[ราชินีปีศาจโรสกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามร่ายเวทมนตร์ต่อสู้ ทว่าเพราะความโง่เง่าและชะล่าใจที่ผ่านมา เธอไม่เคยฝึกฝนสัญชาตญาณการต่อสู้จริง เอาแต่ใช้พลังกดหัวคนที่ไม่มีทางสู้ และสุดท้ายพลังเวทอันมหาศาลจึงไม่ต่างจากดาบขอนไม้ที่ไร้คม]

[“กรี๊ด! พวกทาสชั้นต่ำ! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาแตะต้องข้า!” ยัยราชินีโง่ยังคงกรีดร้องศักดิ์ศรีจอมปลอม โดยไม่รู้เลยว่าหายนะที่แท้จริงกำลังจะมาเยือน]

[เอลเลน จอมปีศาจเผ่าเอลฟ์มืด ขยับรอยยิ้มอย่างเย็นชา ก่อนจะร่ายเวทพฤกษาหนามทมิฬพุ่งเข้าชอนไช แทงทะลุกระดูกและตรึงร่างของราชินีไว้กับบัลลังก์ ขณะที่เซนิต จอมปีศาจแวมไพร์ หัวเราะเสียงวิปลาสสะใจ พร้อมสะบัดมีดสั้นสีเงินกรีดแทงผิวเนื้อของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อทรมานให้สาสมกับสิ่งที่เคยโดนและท้ายที่สุดคือดราโก้ จอมมังกรโบราณผู้เป็นพี่ใหญ่และมีความแค้นลึกล้ำที่สุด ก็แผดเผาร่างของราชินีโรสด้วยเพลิงมังกรสีดำจนเกรียมเป็นเถ้าถ่านบนบัลลังก์เลือดของเธอเอง]

"จบแล้ว? จบแบบนี้เนี่ยนะ?!" โรสตบแท็บเล็ตลงบนโซฟาอย่างเหลืออด เธอสบถยาวเหยียดด้วยความหงุดหงิดใจจนลืมความเหนื่อยล้าไปชั่วขณะ

"ยัยราชินีโรสนี่มันโง่ซ้ำโง่ซ้อน โง่บริสุทธิ์จริง ๆ! มีพลังระดับบอสใหญ่ขนาดนั้น มีแต้มต่อตั้งมากมาย แทนที่จะใช้สมองบริหารซื้อใจหนุ่ม ๆ ทั้งสี่คนมาเป็นพวกหรือสร้างพันธมิตรดี ๆ เอาไว้กอดขาประคับประคองบัลลังก์ แต่ยัยนี่กลับเลือกวิธีที่โง่ที่สุดด้วยการไปทรมานเขา ไปสร้างศัตรูระดับพระกาฬตั้งสี่คนพร้อมกัน! สมควรแล้วที่โดนฆ่าตายอย่างน่าอนาถแบบนั้น แต่ก็นะ... ดันมีชื่อเดียวกับฉันอีก อ่านแล้วเสียอารมณ์ชะมัด!"

โรสพ่นลมหายใจยาว นอนมองเพดานห้องชุดสุดหรูด้วยความรู้สึกว้าเหว่และเหนื่อยหน่าย นิยายจบแล้วแต่ชีวิตจริงของเธอยังต้องดำเนินต่อ พรุ่งนี้เช้าตอนหกโมงเธอต้องตื่นไปถ่ายโฆษณาเครื่องสำอาง ต่อด้วยการอ่านบทละครเรื่องใหม่ที่ผู้จัดการยัดเยียดมาให้ทั้งที่เธอไม่อยากเล่นเลยสักนิด

"ถ้าฉันมีอำนาจล้นฟ้าเหมือนยัยราชินีคนนั้นนะ... ฉันจะไม่โง่ทำแบบนั้นเด็ดขาด พลังเวทมนตร์ก็มี เงินทองก็มี บุคลากรหล่อเหลาระดับล่มเมืองตั้งสี่คนอยู่ข้างกาย แทนที่จะทรมานเขา ฉันจะชุบเลี้ยงให้อิ่มหนำสำราญ ให้ท้ายเหมือนลูกชาย คอยพูดคำหวานบริหารเสน่ห์ให้อยู่หมัด แค่นี้พวกเขาก็ยอมถวายหัว ปกป้องฉันจากอันตราย นอนกินนอนใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์บนกองเงินกองทองไปจนตายแล้ว... ไม่ต้องมานั่งปวดหลัง ถ่ายละครหน้ากล้องจนกระดูกจะหักแบบนี้หรอก"

โรสบ่นพึมพำกุบกิบ ก่อนที่ดวงตาจะเริ่มปรือปรอยด้วยความง่วง ไข้แดดจากการยืนพรมแดงเริ่มรุมเร้า ร่างกายชัตดาวน์ตัวเองอย่างรวดเร็ว แท็บเล็ตในมือร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่ม

เธอดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด ทิ้งความเหนื่อยล้าของซุปตาร์แดนมนุษย์ไว้เบื้องหลัง โดยที่ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับภาพของโลกปีศาจและตอนจบอันโหดร้ายของยัยราชินีโง่ที่มีชื่อเดียวกับเธอ