ดาลตัน โกเมซ

"บอกความเพ้อฝันทางเพศในหัวของเธอมาให้หมด เจ้าหญิง" "หนูอยากโดนเย็ดจนพัง อยากโดนบีบคอ อยากโดนตีตราจนครางระงม ร้องไห้เหมือนคนเสียสติจนน้ำเยิ้มเปื้อนผ้าปูที่นอนไปหมด... แด๊ดดี้" โลกของเกรซแตกสลายในคืนที่เธอรู้ว่าคู่หมั้นของตัวเองเป็นเกย์ ทั้งเมา ทั้งพัง และโหยหาการลืมเลือน เธอเดินโซซัดโซเซเข้าผิดห้อง จนตกเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของ อะพอลโล รี๊ด เขาคือชายวัยสี่สิบที่หล่อเหลาราวกับปีศาจและเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง อายุมากกว่าเธอเท่าตัว เขาคือทุกอย่างที่เธอไม่ควรจะปรารถนา และคือทุกอย่างที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองขาดไม่ได้ แต่ความจริงมันตบหน้าอย่างจังในเช้าวันต่อมา เมื่อเธอพบว่าผู้ชายที่มอบจุดสุดยอดครั้งแรกในชีวิตให้เธอนั้น... คือเจ้านายคนใหม่ของเธอเอง เธอจะยอมให้เขาขยี้เธออีกครั้งไหม? ยอมให้เขามอบความเสียวจนตัวสั่น อ้อนวอน และยอมเป็นของเขาอย่างราบคาบ? หรือสุดท้ายเธอจะได้เรียนรู้ว่า การอยากได้ผู้ชายแบบเขามันต้องจ่ายด้วยราคาที่แสนแพง? "เด็กดี... ไหนถ่างขาออก"

"แผลเป็นกลางแผ่นหลัง คือสัญลักษณ์แห่งการปกป้อง" "จดหมายเปื้อนเลือด คือจุดจบของความผูกพัน" เป็นเวลาถึง 4 ปีเต็ม ที่ 'เลดี้ลูซี่ แห่งราชรัฐเมอร์เวล' ดีไซเนอร์อัญมณีชื่อดังระดับโลก เลือกที่จะหันหลังให้กับอดีตและขังตัวเองไว้ในหอคอยน้ำแข็ง เธอหนีหน้าผู้ชายที่เธอรักที่สุด เพียงเพราะความเชื่อฝังใจว่า เธอคือตัวซวยที่นำพาความตายมาสู่เขา แต่สำหรับ 'คอสมอส เอร์นานเดซ' ทายาทมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของฉายา 'วิศวกรการแพทย์หน้าหยก' การถูกทอดทิ้งโดยไร้คำร่ำลา ได้เปลี่ยนองครักษ์ผู้แสนดีให้กลายเป็นซาตานไร้หัวใจ เขาซ่อนบาดแผลไว้ใต้คราบเพลย์บอยจอมเสเพล ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเพื่อประชดรัก แต่ในใจกลับเฝ้ารอคอย วันที่กวางน้อยจะหลงเข้ามาในกรงเล็บราชสีห์อีกครั้ง และโชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อวงการแฟชั่นและอัญมณีดึงดูดให้พวกเขากลับมาเผชิญหน้ากัน เธอพยายามหนี...แต่เขากลับไล่ต้อน เธอพยายามผลักไส...แต่เขากลับใช้ร่างกายตัวเองรับคมมีดเพื่อปกป้องเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

ในชาติที่แล้ว... เซรีน่า เวก้า พี่สาวของฉันหนีตามผู้ชายไปโมนาโกในคืนก่อนวันแต่งงาน และครอบครัวก็จับฉันยัดใส่ชุดเจ้าสาวของเธอตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาก เดเมียน ลุคเคเซ่ เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มแห่งนิวยอร์ก ยืนรอเธออยู่ตรงแท่นพิธีในโบสถ์ ทว่าในวินาทีที่เขาเปิดผ้าคลุมหน้าแล้วพบว่าเป็นฉันไม่ใช่เธอ... ความอบอุ่นในดวงตาของเขาก็มลายหายไปกลายเป็นความเย็นชาทันที ตลอดห้าปี... ฉันกลายเป็นภรรยาที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืด โลกใต้ดินต่างรู้ดีว่าเขาแต่งงานแล้ว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร ส่วนพ่อแม่ก็ตราหน้าว่าฉันเป็นคนแย่งตำแหน่งของเซรีน่า ทั้งยังไร้ความสามารถจนไม่สามารถมัดใจเขาได้ และแล้ว... เซรีน่าก็เดินทางกลับมา คริสต์มาสปีนั้น เดเมียนพาเธอและพ่อแม่ของฉันไปพักผ่อนที่คฤหาสน์บนภูเขา แต่เมื่อพายุหิมะถล่มอย่างรุนแรง ลูกน้องของเขากลับรีบพาทุกคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์อพยพออกไป... โดยที่ไม่มีใครจำฉันได้เลยสักคน ฉันต้องหนาวตายอย่างโดดเดี่ยวในบ้านที่ถูกฝังด้วยหิมะหลังนั้น... พร้อมกับลูกในท้องวัยสามเดือนที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเดเมียน เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เป็นช่วงเวลาที่เซรีน่าเพิ่งจะเดินทางกลับมานิวยอร์กพอดี ทว่าในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมอ้อนวอนขอความรักจากใครอีกแล้ว และในวันที่ฉันเดินจากไปอย่างแท้จริง... พวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมานึกเสียใจทีหลัง

ธนิน หนุ่มหล่อลุคแด๊ดดี้ วัย 38 ปี สูง 180 เซนติเมตร มีเพื่อนสนิทชื่อมะลิ เขาแอบมองเดซี่น้องสาวเธออยู่เป็นประจำ เด็กคนนี้น่ามันน่ารัก แถมยังอ่อยเก่ง เดซี่ นักศึกษาปี 1 อายุ 19 สูง 160 เซนติเมตร เธอแอบชอบธนินมานานแล้ว ได้แต่แอบมองและส่งสายตาให้หนุ่มใหญ่อยู่ห่างๆเพราะกลัวพี่สาวรู้ ซึ่งพี่สาวเธอก็ดูจะชอบธนินอยู่ไม่น้อย *นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสม ผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 20 ปี ควรได้รับคำแนะนำ ตัวละครในเรื่องไม่ได้พาดพิงถึงใครและอาชีพใดๆ เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น

เขาย้อนเวลากลับมา...เพื่อแก้ไขอดีตที่เคยพังด้วยมือตัวเอง ครั้งนี้คนเดียวที่เขาจะไม่ยอมปล่อยมือ... คือแด๊ดดี้ขาใหญ่ ผู้ที่จะพาเขาออกจากเงามืด...

ฉันตั้งท้องกับอเลสซิโอ โมเร็ตติ เพื่อนสนิทของพี่ชายฉัน และเขายังเป็นดอนที่อายุน้อยที่สุด ทั้งยังหล่อเหลาที่สุดในนิวยอร์ก จากนั้นเบียงกา อดีตคนรักของเขา ผู้หญิงที่เคยหายไปจากชีวิตเขา ก็กลับมา ฉันคิดว่าเขาคงทิ้งฉันไปหาเธอ แต่เขากลับเพียงกระตุกยิ้มเยาะ “เธอจากไปโดยไม่บอกสักคำ ไม่มีทางย้อนกลับไปได้อีกแล้ว” จานนี พี่ชายของฉันเย็นชายิ่งกว่า “เธอไม่ใช่คนของตระกูลริชชีอีกต่อไปแล้ว น้องสาวคนเดียวของฉันคือเธอ” ฉันเชื่อพวกเขา ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขามอบความอบอุ่นและความรักที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อนให้ฉัน กระทั่งวิดีโอที่พ่อบุญธรรมขี้เมาลงมือทำร้ายฉันแพร่สะพัดไปทั่ว ทั้งโลกต่างเยาะเย้ยเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลริชชี ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกทรมานไม่ต่างจากขอทาน ฉันแตกสลาย และรีบวิ่งไปหาผู้ชายเพียงสองคนที่ฉันไว้ใจ แต่ฉันกลับหยุดชะงักอยู่หน้าประตูห้องทำงานของพวกเขา ร่างกายแข็งค้างเพราะเสียงหวานเลี่ยนของเบียงกา “พี่จานนี พี่อเลสซิโอ... การปล่อยคลิปวิดีโอนั่นออกไป ไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอคะ มาร์เซลลากำลังท้องอยู่นะ” พี่ชายของฉันตอบกลับทันที “นั่นแหละประเด็น การตั้งท้องควรจะทำให้เธออ่อนลงบ้าง แต่เธอกลับวิ่งวุ่นไปทั่ว ทำตัวราวกับที่นี่เป็นของตัวเอง แถมยังกีดกันเธอออกไปอีก” อเลสซิโอเพียงหัวเราะ “ไม่ต้องห่วงมาร์เซลลาหรอก เธอทำอะไรเราไม่ได้ และเธอก็ใจอ่อนเกินกว่าจะทำร้ายลูกของเรา” น้ำตาไหลอาบหน้าฉัน ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นวาบเข้าใส่หัวใจ เขาพูดถูก ลูกคือสมบัติล้ำค่าของฉัน ฉันไม่มีวันทำร้ายลูก แต่อเลสซิโอ... ฉันจะไม่ยอมให้นายควบคุมฉัน ฉันเดินจากมาอย่างชาด้าน แล้วจองตั๋วเครื่องบิน ฉันจะหลุดรอดไปจากมือของพวกเขา พาลูกของฉันไปด้วย และหายไปจากโลกของพวกเขาตลอดกาล