ดาวนิบิรุ

ชื่อ 'ดาวนิบิรุ' ฟังเหมือนตัวละครจากนิยายสยองขวัญ แต่เบื้องหลังมันคือชุดของความเชื่อและการตีความผิดๆ ที่ถูกขยายจนกลายเป็นทฤษฎีวันสิ้นโลก ผมมักจะเล่าให้เพื่อนฟังว่าจุดเริ่มต้นยอดนิยมมาจากการตีความโบราณคดีของบางคนซึ่งพยายามอ่านตำนานสุเมเรียนให้เป็นหลักฐานของดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะ ข้อกล่าวอ้างแบบนี้รวมกับภาพถ่ายที่ถูกแก้ไขหรือเอาเศษข้อมูลมาประกอบเข้าด้วยกัน ทำให้เรื่องราวดูน่าเชื่อถือกว่าที่ควรจะเป็น

ในแง่วิทยาศาสตร์แท้จริงแล้วไม่มีหลักฐานยืนยันว่ามีวัตถุแบบที่เล่าว่าจะพุ่งชนหรือเข้าใกล้โลกในเวลาสั้น ๆ หากมีวัตถุขนาดใหญ่พอจะทำให้เกิดความเสียหาย ระบบกล้องและการสำรวจท้องฟ้าร่วมสมัยจะเห็นมันได้ก่อนหลายปีก่อนจะเข้าใกล้ ส่วนการอ้างว่ามีหลักฐานจากการสังเกตการณ์ในอดีตก็มักขาดความสอดคล้องทางคณิตศาสตร์ของวงโคจร แล้วก็ไม่มีการหาแหล่งข้อมูลทางดาราศาสตร์ที่เชื่อถือได้มาหนุนคำกล่าวเหล่านั้น

ผมคิดว่าสิ่งที่น่าสำคัญกว่าคือการแยกแยะเรื่องบันเทิงกับหลักฐานจริง — การฟังเรื่องเล่าสนุกได้ แต่ถ้ายินดีจะเชื่อข้อมูลที่บอกผลกระทบต่อโลก ควรดูหลักฐานที่ตรวจสอบได้จากการสังเกตทางดาราศาสตร์และการคำนวณวงโคจรก่อน แล้วค่อยตัดสินใจเอง

อ่านงานของ Zecharia Sitchin เป็นครั้งแรกทำให้ฉันเข้าใจที่มาของตำนานดาวนิบิรุมากขึ้นและคิดว่ามันเป็นแหล่งแรงบันดาลใจหลักที่ทำให้แนวคิดนี้แพร่เข้าไปในงานสร้างสรรค์หลายรูปแบบ

Sitchin เองเขียนชุดหนังสือที่เริ่มด้วย 'The 12th Planet' ซึ่งจัดอยู่ในหมวดงานแนวสมมติฐานประวัติศาสตร์/นิยายวิทยาศาสตร์เชิงคาดคะเน แม้หนังสือเล่มนี้จะถูกมองว่าเป็นงานวิพากษ์วิทยาศาสตร์ แต่การเล่าเรื่องของเขาช่วยปลูกฝังภาพของดาวนิบิรุในจินตนาการของคนทั่วไป จากตรงนี้เองนิยายอินดี้และนิยายไซไฟร่วมสมัยบางเรื่องหยิบเอาไอเดียดาวผ่านวงโคจรแปลกๆ หรือเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่กลับมาเยือนได้โดยสะท้อนอิทธิพลของ Sitchin

ในเชิงวรรณกรรม ฉันเห็นการใช้งานดาวนิบิรุเป็นเครื่องมือทางโครงเรื่องมากกว่าการพรรณนาเป็นวัตถุทางดาราศาสตร์ที่ชัดเจน — เช่น ให้มันเป็นเหตุแห่งหายนะหรือเป็นพาหนะนำไปสู่โลกคู่ขนาน ผลงานพวกนี้มักตั้งอยู่ในขอบเขตของนิยายสยองขวัญ/ไซไฟที่ผสมเส้นเรื่องสมมติฐานประวัติศาสตร์เข้าด้วยกัน ทำให้ภาพนิ่งของดาวนิบิรุในนิยายกลายเป็นสัญลักษณ์ของความลี้ลับและวันสิ้นโลก มากกว่าจะเป็นคำจำกัดความทางวิทยาศาสตร์อย่างเป็นทางการ

ในมุมมองของคนที่คลั่งไคล้เรื่องอวกาศเรื่องเล่านี้มักฟังดูเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์มากกว่าวิทยาศาสตร์จริงจัง เพราะชื่อ 'Nibiru' ถูกโยงกับความวินาศล้างโลกบ่อยครั้งและเต็มไปด้วยคำอ้างที่ขาดหลักฐาน

ประวัติสั้น ๆ ที่ใช้บ่อยคือมีคนตีความข้อความโบราณและเล่าเรื่องดาวเคราะห์วงโคจรยาวที่มาชนโลกเป็นรอบ ๆ แต่ชุมชนนักดาราศาสตร์หลัก ๆ ไม่สนับสนุนแนวคิดนั้นเพราะหลักฐานทางดาราศาสตร์ไม่เอื้อ: ดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ในวงโคจรเข้ามาใกล้ถูกต้องตามนิยามจะต้องปรากฏในท้องฟ้าอย่างชัดเจนและมีผลกระทบแรงโน้มถ่วงที่ตรวจวัดได้บนดาวเคราะห์อื่น ๆ

เราเชื่อว่าถ้าจริง จะต้องมีข้อมูลสังเกตเห็นชัดเจนจากกล้องสำรวจสมัยใหม่หรือจากการวัดตำแหน่งและการเคลื่อนที่ของยานอวกาศ แต่ที่ผ่านมายังไม่มีหลักฐานแบบนั้น ดังนั้นคำอธิบายจากนักวิทยาศาสตร์ทั่วไปคือเรื่องของ 'นิทานอินเทอร์เน็ต' มากกว่าทฤษฎีฟิสิกส์ที่เชื่อถือได้ สุดท้ายความน่าสนใจของเรื่องนี้อยู่ที่มันชวนให้เราตั้งคำถามกับแหล่งข้อมูลและกระบวนการตรวจสอบมากกว่าการเชื่อในคำทำนายที่ไม่ได้รับการพิสูจน์

ต้นตอของทฤษฎีดาวนิบิรุย้อนกลับไปที่งานเขียนของ Zecharia Sitchin ในช่วงทศวรรษ 1970 โดยผลงานที่โด่งดังที่สุดคือ 'The 12th Planet' ซึ่งผมรู้สึกว่ามันเป็นจุดเริ่มที่ชัดเจนของความคิดเรื่องดาวลึกลับที่คอยวนเข้ามาใกล้โลก

Sitchin แปลและตีความจารึกสุเมเรียนในแบบของเขาเอง และเสนอว่ามีดาวเคราะห์ดวงที่สิบสองซึ่งเรียกว่า 'นิบิรุ' เป็นบ้านของเผ่าพันธุ์ที่ชื่อว่าอานุนนากิ ซึ่งเดินทางมายังโลกเพื่อหาแร่ธาตุ แนวคิดแบบนี้ผสมผสานตำนานโบราณเข้ากับนิยายวิทยาศาสตร์ได้อย่างลงตัว จึงเป็นแหล่งเชื้อไฟให้กับนักทฤษฎีสมคบคิดยุคต่อมา

ต้องยอมรับว่าการตีความแบบ Sitchin ถูกค้านหนักโดยผู้เชี่ยวชาญด้านเมโสโปเตเมีย แต่ผมมองว่าแรงดึงดูดของงานเขียนคือการให้ภาพเล่าเรื่องที่ชัดเจนและเร้าอารมณ์ ผู้คนชอบเรื่องราวที่อธิบายสิ่งลี้ลับด้วยแผนการณ์ใหญ่ๆ และนั่นก็ทำให้ไอเดียของ Sitchin เติบโตต่อมาในหลายรูปแบบ

เบนิมารุจาก 'Kemono Jihen' เป็นตัวละครที่มีพลังพิเศษที่น่าสนใจมาก ลักษณะภายนอกที่ดูเหมือนเด็กผู้หญิงน่ารักแต่แท้จริงแล้วเป็นยักษ์ที่แปลงร่างได้ ทำให้หลายคนตกใจตอนแรกเห็น

พลังหลักของเธอคือความแข็งแกร่งระดับเหนือมนุษย์ สามารถยกของหนักๆ หรือทำลายสิ่งต่างๆ ได้ง่ายๆ แถมยังมี regenerative ability ที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายได้เร็วแม้จะบาดเจ็บสาหัส ส่วนตัวชอบฉากที่เธอใช้พลังนี้ตอนต่อสู้กับศัตรู มันแสดงให้เห็นทั้งความน่ากลัวและความน่ารักในตัวเธอ simultaneously

ต้นกำเนิดของ 'นิราชาบู' สำหรับฉันเป็นภาพของการผสมผสานระหว่างตำนานพื้นบ้านและแฟนตาซีมืดที่โตขึ้นมาพร้อมกับนิยายแปลทางตะวันตกและตะวันออก

ความรู้สึกแรกที่ทำให้ผูกพันคือการเห็นกลิ่นอายของมหากาพย์โบราณ—เหมือนกับร่องรอยจาก 'Ramayana' หรือการเดินทางแห่งจิตวิญญาณแบบใน 'Journey to the West' แต่ถูกปรับให้มีความคลุมเครือและร้าวลึกเหมือนงานศิลป์ของ 'Berserk' ฉันคิดว่าองค์ประกอบพวกนี้ไม่เพียงแต่เป็นแรงบันดาลใจเชิงเนื้อหาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงโทนสี การใช้สัญลักษณ์ และการสร้างโลกที่มีชั้นความหมายหลายชั้น

การรวมกันของความเชื่อพื้นถิ่น เทคนิคการเล่าเรื่องสมัยใหม่ และความโหดร้ายทางอารมณ์ทำให้ 'นิราชาบู' รู้สึกทั้งเก่าแก่และสดใหม่สำหรับฉัน มันไม่ได้มาเพียงจากงานใดงานหนึ่งเท่านั้น แต่เป็นผลจากการเอาตำนาน ความเศร้า และการตั้งคำถามทางศีลธรรมมาผสมจนเกิดรสชาติที่เฉพาะตัว นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันยังคงกลับไปสำรวจโลกของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เคยสงสัยไหมว่า 'ดาวนาเม็ก' อยู่ตรงไหนในจักรวาลของ 'Dragon Ball'? ฉันมักชอบอธิบายแบบง่าย ๆ ว่าเป็นดาวเคราะห์ของเผ่าพันธุ์นามีค (Namekians) ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากโลกมากพอสมควร แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลเดียวกันที่ในภายหลังถูกจัดเป็น 'Universe 7' ในไทม์ไลน์หลัก

ในแง่การเดินทาง มันไม่ใช่ดาวที่อยู่ข้างบ้าน — ตัวละครต้องใช้ยานอวกาศข้ามระบบดาวเพื่อไปถึง และเหตุการณ์ใน 'Frieza Saga' เป็นตัวอย่างชัดเจนที่แสดงระยะทางกับเวลาในการเดินทางระหว่างโลกกับดาวนาเม็ก ที่นั่นมีสิ่งสำคัญอย่างเทพผู้เฒ่า (Grand Elder) และลูกแก้วมังกรแบบนาเม็กที่ต่างจากลูกแก้วบนโลกโดยสิ้นเชิง

ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้ตำแหน่งของดาวนาเม็กน่าสนใจคือมันให้ความรู้สึกเป็นบ้านที่ห่างไกล — ไม่ได้ซ้อนอยู่ใกล้โลก แต่ก็เชื่อมโยงสำคัญกับชะตากรรมของตัวละครหลายคน เหมือนกับว่ามันคือเวทีไกล ๆ ที่ความปะทะครั้งใหญ่ของซีรีส์เกิดขึ้นได้อย่างสมจริง

ลองนึกภาพว่าดาวนอกระบบขนาดใหญ่เคลื่อนเข้ามาใกล้โลกจนแรงโน้มถ่วงเริ่มมีผลชัดเจน กับฉันแล้วภาพแรกที่ผุดขึ้นคือการเปลี่ยนแปลงของระดับน้ำทะเลและกระแสน้ำอย่างรุนแรง

แรงโน้มถ่วงจากวัตถุขนาดใหญ่นี้จะดึงมหาสมุทร ทำให้เกิดน้ำขึ้น-น้ำลงสูงผิดปกติ คลื่นยักษ์และสึนามิสามารถเกิดในหลายพื้นที่พร้อมกัน จากมวลน้ำที่เคลื่อนตัวอย่างฉับพลัน กระแสลมจะเปลี่ยนไปตามการกระจายความร้อนของผิวน้ำ ส่งผลให้รูปแบบพายุและเส้นทางของพายุหมุนเปลี่ยนแปลง ซึ่งมีผลต่อปริมาณฝนที่ตกในภูมิภาคต่าง ๆ

นอกจากนั้น การเพิ่มความเครียดต่อแผ่นเปลือกโลกก็มีโอกาสทำให้แผ่นดินไหวและการปะทุของภูเขาไฟมากขึ้น เถ้าภูเขาไฟที่ลอยขึ้นสู่อากาศจะสะท้อนแสงอาทิตย์และทำให้โลกเย็นลงแบบชั่วคราว (คล้ายกับฤดูหนาวภูเขาไฟ) แต่ถ้าระบบนิเวศไหม้จากไฟป่าและภูเขาไฟปล่อยก๊าซเรือนกระจก ปรากฏการณ์ภายหลังอาจเป็นการอบอุ่นระยะยาวด้วย

โดยส่วนตัวฉันเชื่อว่าระยะเวลาที่ดาวอยู่ใกล้และมวลของมันเป็นตัวกำหนดว่าการเปลี่ยนแปลงจะเป็นแบบฉับพลันหรือค่อยเป็นค่อยไป แต่มุมหนึ่งที่ชัดคือสภาพอากาศจะไม่เหมือนเดิมทั้งในเชิงรูปแบบและความรุนแรง ประสบการณ์นี้คงทดสอบความสามารถปรับตัวของมนุษย์ในระดับที่ไม่เคยเจอมาก่อน

บอกตรงๆเลยว่าผมเป็นคนที่สะสมของที่เกี่ยวกับตัวละครจาก 'Doraemon' มานาน จึงพอรู้จักไลน์สินค้าที่มีการออกไลเซนส์บ่อย ๆ และแหล่งซื้อในไทยค่อนข้างละเอียดพอสมควร

ประเภทสินค้าที่มักเห็นได้บ่อยคือ หมอนผ้าห่มและตุ๊กตา (ทั้งตุ๊กตาขนาดตั้งโชว์และตุ๊กตาแฮนด์เมด), ฟิกเกอร์ทั้งแบบพรีเมียมและฟิกซ์ไลน์ของตู้คีบ (prize figures), เสื้อผ้าและคอลแลบกับแบรนด์เสื้อช็อป อย่างการออกแบบลายลงบนเสื้อยืดหรือเสื้อฮู้ด, สเตชันนารีเช่น สมุด ปากกา กระเป๋าดินสอ และของใช้ในบ้านอย่างจานชาม แก้วน้ำ หม้อไฟฟ้าลายตัวละคร นอกจากนี้ยังมีสินค้าไลฟ์สไตล์แบบคอลแลบกับแบรนด์ต่างประเทศอย่างเสื้อยืดลิมิเต็ดเอดิชั่นและรองเท้าผ้าใบคอลแลบ

แหล่งซื้อในไทยที่ผมไปบ่อยคือห้างใหญ่ที่มักมีบูธไลเซนส์ เช่น MBK และสยามพารากอนตอนมีงานพิเศษ รวมทั้งบูตตามเทศกาลคาแรคเตอร์ต่าง ๆ ที่มักมีสินค้าแท้จากผู้แทนจำหน่ายโดยตรง ถ้าชอบของสะสมพิเศษร้านขายฟิกเกอร์นำเข้าที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองกับงานมหกรรมของเล่นตามหน้าห้างก็เป็นจุดที่หาไอเท็มหายากได้ดี ส่วนถ้าอยากสะดวกก็มีร้านค้าออนไลน์ที่จำหน่ายสินค้าแท้แบบเป็น official store บนแพลตฟอร์มใหญ่ แต่เวลาซื้อผมมักเช็ครายละเอียดว่าเป็นล็อตที่มีสติกเกอร์ไลเซนส์และแพ็กเกจครบ เพราะบางชิ้นราคาสูงและถ้าพิจารณาให้ดีจะคุ้มค่ากว่าเสมอ

เคยคิดเล่นๆ ว่าถ้าเอาเดียโบลกับริมุรุมานั่งกินราเมงร้านเล็กๆ ริมทางจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฉันชอบแนวแฟนฟิคชั่นที่เน้นความอบอุ่นและความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป เพราะธรรมชาติของริมุรุที่ยืดหยุ่นกับทุกอย่างเปิดทางให้เดียโบลซึ่งชอบความเข้มแข็งได้แสดงด้านอ่อนโยนออกมา

ฉันมักจะจินตนาการซีนเล็กๆ เช่น การฝึกเวทแล้วเหนื่อยจนต้องนอนพักบนหลังม้า แต่มีอาหารอุ่นๆ รออยู่ หรือการช่วยกันซ่อมหมู่บ้านเล็กๆ ฉากแบบนี้ทำให้เห็นความต่างของพลังงานระหว่างตัวละครและพัฒนาเคมีระหว่างกันโดยไม่ต้องรีบ นอกจากนี้การใส่บรรยากรณ์โลกจาก 'That Time I Got Reincarnated as a Slime' ในทิศทางโฮมไลฟ์ช่วยเพิ่มรสหวานให้เรื่องโดยไม่ต้องทำให้มันหนักเกินไป

ถ้าจะเขียนจริง ฉันแนะนำให้เริ่มจากตอนสั้นๆ ที่มีธีมเดียว เช่น 'คืนพายุหิมะในหมู่บ้าน' หรือ 'คืนเทศกาลไฟ' แล้วค่อยๆ ขยายเป็นเรื่องยาว จะได้รักษาโทนอบอุ่นและค่อยๆ ปลูกความผูกพันอย่างเป็นธรรมชาติ — แบบอ่านแล้วยิ้มตามได้ทุกหน้า