บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์

แถวชั้นวางหนังสือตามห้างใหญ่ ๆ อย่างชั้นนิยายแฟนตาซี มักจะเจอฉบับแปลไทยของ 'บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์' วางจำหน่ายได้ไม่ยากเลย — นี่เป็นคำตอบจากคนที่ชอบเดินเลือกปกหนังสือและพลิกดูภาพประกอบก่อนซื้อเสมอ

ฉันมักจะเริ่มจากร้านที่รู้จักกันดี เช่น ร้านหนังสือเชนใหญ่เหล่านี้มีหน้าร้านและเว็บไซต์ให้เช็กสต็อกได้ ถ้าอยากได้เล่มใหม่ ๆ ฉบับปกแข็งหรือปกอ่อนแบบใหม่ ๆ ก็ลองดูที่สาขาใหญ่ของห้างที่มีแผนกหนังสืออย่างครบถ้วน นอกจากนั้นยังมีร้านหนังสือออนไลน์และมาร์เก็ตเพลสที่มักมีทั้งของใหม่และมือสองให้เลือก

สายหนังหรือคนชอบชมภาพยนตร์อาจตามหาเล่มนี้เพราะมีฉบับที่ทำปกพิเศษออกมาต่อเนื่องบ้าง ฉบับภาษาไทยของ 'บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์' มักมีให้เลือกทั้งเล่มกระดาษ อีบุ๊ก และบางครั้งมีออเดิชั่นที่เชื่อมโยงกับภาพยนตร์ 'Miss Peregrine\'s Home for Peculiar Children' ด้วย การเปรียบเทียบราคาจากหลายช่องทางก่อนสั่งซื้อช่วยให้ได้เล่มถูกใจในงบที่พอดี ความสนุกคือได้เห็นภาพถ่ายเก่า ๆ ในเล่มจริง ๆ แล้วคุ้มกับการหาอยู่ดี

คนมักสับสนกันเรื่องนี้พอสมควรเพราะชื่อเดียวกันถูกใช้ทั้งในหนังสือและในภาพยนตร์

ความจริงคือไม่มี 'ซีรีส์' แบบแบ่งเป็นหลายตอนที่ฉายทีละตอนบนทีวีหรือสตรีมมิ่งสำหรับเรื่องนี้ในเวอร์ชันภาพยนตร์ แต่มีภาพยนตร์ยาวเรื่องเดียวที่ออกฉายในปี 2016 ภายใต้ชื่อเดียวกันซึ่งคนไทยเรียกกันว่า 'บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์' นั่นหมายความว่าในแง่ของตอนแบบซีรีส์ทีวี จำนวนตอนคือศูนย์ เพราะมันเป็นฟีเจอร์ฟิล์มเดี่ยวๆ

ถ้าย้ายมาดูในมุมของนิยายต้นฉบับ งานชุดนี้เริ่มต้นจากเล่มแรกที่ดังมากและต่อเนื่องเป็นชุดนิยายหลัก ซึ่งก็ทำให้เกิดความสับสนระหว่างคำว่า "ซีรีส์" (หมายถึงชุดหนังสือ) กับ "ซีรีส์" (หมายถึงรายการทีวี) เสร็จแล้วก็มีงานเสริมอื่นๆ ที่ขยายจักรวาล ช่วยให้แฟนๆ มีอะไรตามอ่านต่อ แต่ถาคำถามของคุณมุ่งไปที่จำนวนตอนแบบทีวี ตอบสั้นๆ ว่าไม่มีตอนแบบซีรีส์ เพราะมันเป็นหนังยาวหนึ่งเรื่องมากกว่า

ยอมรับเลยว่าฉันเคยหัวใจเต้นแรงตอนพลิกหน้าสุดท้ายของ 'บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์' แล้วอยากรู้ต่อทันที

เนื้อเรื่องเล่าต่อจากหนังสือเล่มแรกตรงๆ อย่างชัดเจน — เล่มถัดไปคือ 'Hollow City' ซึ่งเป็นภาคสองของชุดนี้ ฉากเปิดพาเราไปตามร่องรอยของเจคอบกับกลุ่มเด็กพิเศษที่ต้องหนีออกจากบ้านเพริกรินและพยายามหาทางช่วยมิสเพริกรินซึ่งถูกเปลี่ยนร่างเป็นนก และต้องตามหาเด็กพิเศษที่เหลือในโลกที่โหดร้ายกว่าเดิม

ฉันชอบความรู้สึกว่าเรื่องต่อจากภาคแรกไม่ได้เริ่มใหม่จากศูนย์ แต่นำเอาทั้งปมเก่า ความสัมพันธ์ และผลจากการตัดสินใจก่อนหน้า มาขยายเป็นการผจญภัยที่ใหญ่ขึ้น ถ้ากำลังคิดจะอ่านต่อ ให้เริ่มที่ 'Hollow City' แล้วจึงตามด้วย 'Library of Souls' ซึ่งปิดไตรภาคแรกได้อย่างทรงพลัง — แต่ยังมีงานเสริมอีกสำหรับคนอยากลงลึกในตำนานของโลกนี้

ความทรงจำแรกเกี่ยวกับ 'บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์' ในหัวผมเป็นเรื่องของบรรยากาศที่แปลกประหลาดและภาพถ่ายเก่าที่คอยกระตุกความสงสัย ไม่เพียงแต่โครงเรื่องหลักเท่านั้นที่ต่างกันระหว่างหนังกับหนังสือ แต่ความรู้สึกโดยรวมก็ถูกเปลี่ยนแนวทางอย่างชัดเจน

ในเล่มของ Ransom Riggs รายละเอียดเล็กๆ ถูกขยายความมากกว่า ทั้งบรรยากาศของเกาะ วิธีการทำงานของวงเวียนเวลา และตัวละครรองที่มีมิติ หนังสือยังใช้ภาพถ่ายเก่าเป็นตัวนำทางความรู้สึก ทำให้การค้นหาความจริงเป็นเรื่องส่วนตัวมากขึ้น ขณะที่ฉบับภาพยนตร์เลือกตัดบทบางส่วนเพื่อเร่งจังหวะและสร้างซีนภาพที่เด่นขึ้น ผลเลยเป็นการแลกเปลี่ยนอารมณ์: เวอร์ชันหนังให้ความรู้สึกของการผจญภัยเชิงภาพและไดนามิก ในขณะที่หนังสือให้ความรู้สึกของการสำรวจความทรงจำและความแปลกประหลาดแบบช้าๆ

มุมที่ผมชอบคือตัวละครบางตัวถูกปรับบทให้ชัดเจนขึ้นในหนังเพื่อให้ผู้ชมเข้าใจอารมณ์ได้ทันที แต่สิ่งที่หายไปคือความคลุมเครือที่ทำให้หนังสือน่าสนใจ เช่นเดียวกับที่ผมเคยรู้สึกกับ 'Harry Potter' เวอร์ชันที่ย่อรายละเอียดบางอย่างเพื่อความลื่นไหลของภาพยนตร์ ถึงจะเสียดายรายละเอียด แต่ก็ยอมรับได้เมื่อต้องแลกกับภาพที่ตราตรึงและซาวด์ที่ทำงานได้ดี เหลือทิ้งไว้คือความประทับใจแบบคนละแบบ แต่ทั้งสองเวอร์ชันก็ต่างมีเสน่ห์ของตัวเองในแบบที่ผมยังชอบย้อนกลับไปอ่านและดูอยู่บ่อยๆ

เพลงประกอบของ 'บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์' ถูกแต่งโดย Matthew Margeson (แมทธิว มาร์เจสัน) ซึ่งผมรู้สึกว่างานดนตรีของเขาทำหน้าที่ได้ดีมากในการเสริมภาพลักษณ์แบบกอธิกผสมแฟนตาซีของหนัง

ผมชอบที่สกอร์มีทั้งช่วงที่ละเอียดอ่อนแบบเปียโนคลีนและช่วงที่ขยายเป็นออร์เคสตราเต็มรูปแบบ ทำให้ทุกซีนมีอารมณ์เฉพาะตัว บางครั้งจะได้ยินโทนเสียงที่เหมือนสะท้อนความเงียบและความเหงา ในขณะที่อีกช่วงหนึ่งก็ดันขึ้นมาเป็นธีมที่ยิ่งใหญ่และมีพลัง ซึ่งเข้ากับการกำกับภาพและงานออกแบบฉากของผู้กำกับได้พอดี

ในมุมมองของคนฟังอย่างผม งานของ Margeson ไม่ได้พยายามลอกแบบนักแต่งเพลงคุ้นเคย แต่เลือกเดินรอยรากของดนตรีภาพยนตร์สมัยใหม่ มีความเป็นโปรดักชันสูงและใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เมื่อฟังซ้ำแล้วจะเห็นมิติของเรื่องราวมากขึ้น ซึ่งผมมักจะกลับไปเปิดแทร็กบางชิ้นเวลาต้องการบรรยากาศแบบครุ่นคิด

เสน่ห์ของการวาดแฟนอาร์ตจาก 'บ้านเพริกริน เด็กสุดมหัศจรรย์' อยู่ที่การจับคู่ความอบอุ่นของบ้านกับความแปลกประหลาดของเด็กแต่ละคน ฉันชอบเล่นกับองค์ประกอบภาพถ่ายเก่าๆ เช่นกรอบโพลารอยด์ ขอบเหลือง และรอยขีดข่วน เพื่อให้ผลงานดูเหมือนถูกค้นพบในห้องใต้หลังคา

วิธีที่ฉันมักทำคือแบ่งงานเป็นซีรีส์: ภาพโปรเทรตแต่ละคนในโทนสีที่แตกต่างกัน รวมถึงใส่ไอเท็มที่บ่งบอก 'พลังพิเศษ' ของเขาไว้ในฉาก เช่น นกกล้ามปีก หรือของเล่นที่เหมือนมีวิญญาณ ฉันจะเน้นแสงเงาแบบช้อนแสงนุ่มๆ เพื่อทำให้หน้าตาของเด็กทั้งหลายดูลึกลับแต่ยังคงความเป็นมนุษย์

สุดท้ายฉันมักทำเวอร์ชันเล็กๆ สำหรับพิมพ์ใส่กรอบหรือสติ๊กเกอร์ เพราะพอเห็นคนอื่นนำไปติดกำแพงหรือสมุดโน้ตแล้วรู้สึกว่าความแปลกประหลาดนั้นมีชีวิต มันให้ความรู้สึกว่าบ้านเพริกรินยังคงมีคนดูแลอยู่เสมอ

นิยายเรื่อง 'บ้านเพริกริน' ให้ความรู้สึกแบบผสมระหว่างความแฟนตาซีกับความมืดๆ ที่เหมาะสำหรับผู้อ่านช่วงวัยรุ่นตอนกลางขึ้นไป โดยส่วนตัวฉันคิดว่าเด็กเล็กอาจจะตกใจได้ง่าย เพราะบรรยากาศและภาพบางฉากมีความหลอนและรุนแรงพอสมควร

ฉันมักจะแนะนำให้เริ่มจากอายุประมาณ 12–13 ปีขึ้นไปถ้าเด็กคนนั้นมีทักษะการอ่านดีและชอบเรื่องที่มีความลึกลับ แต่ถ้าเป็นผู้อ่านที่ชอบวรรณกรรมแนวนี้จริงจัง ความเข้าใจธีมเรื่อง การตระหนักถึงอดีตและการสูญเสียจะชัดเจนมากขึ้นถ้าอ่านตอนอายุราว 15 ปีขึ้นไป ความซับซ้อนของโทนเรื่องมันไม่ได้เหมือนนิยายนักเรียนเวทมนตร์ทั่วไป เช่น 'Harry Potter' ที่น้ำหนักของความมืดยังคลี่ออกมาแบบเป็นช่วงๆ แต่ 'บ้านเพริกริน' จะมีมุมบาดลึกและภาพสยองที่คงอยู่ต่อเนื่อง

ถ้าต้องเลือกคำแนะนำแบบปฏิบัติจริง ฉันแนะนำผู้ปกครองหรือผู้ใหญ่คอยพูดคุยกับผู้อ่านวัยรุ่นหลังอ่านจบ เพื่อช่วยตีความประเด็นที่ยากและลดความหวาดกลัว หากเด็กขวัญอ่อนหรือกลัวฉากสยองง่าย ควรรอให้โตขึ้นอีกนิดก่อนจะดีที่สุด — นิยายเล่มนี้เหมาะกับคนที่พร้อมรับมือกับความมืดในเชิงอารมณ์และพร้อมตั้งคำถามกับสิ่งที่เห็น

พูดตามตรง ฉันติดใจกับบรรยากาศแปลกประหลาดของ 'บ้านเพริกริน' มากเรื่องนี้ เพราะพลังของตัวละครแต่ละคนถูกออกแบบมาให้มีสีสันและเชื่อมโยงกับบุคลิกอย่างแนบเนียน

Miss Peregrine เองเป็น 'ymbryne' ซึ่งหมายถึงเธอสามารถสร้างและรักษา 'ลูปเวลา' ให้เกิดวันที่ซ้ำไปซ้ำมาได้ ทำให้เด็ก ๆ ที่มีความสามารถพิเศษอยู่ในช่วงเวลาเดิม ๆ และเธอยังแปลงร่างเป็นนกเหยี่ยวได้ด้วย ฉันชอบภาพที่เธอกลายร่างแล้วบินหายไปในท้องฟ้า เพราะมันทั้งเศร้าและทรงพลัง

พวกเด็ก ๆ มีพลังหลากหลาย เช่น Millard ที่มองไม่เห็นได้จริง ๆ (ความล่องหน) Bronwyn ที่มีพละกำลังมหาศาล Enoch ที่สามารถทำให้สิ่งที่ตายหรือไม่มีชีวิตขยับขึ้นมาได้ชั่วคราว และ Hugh ซึ่งมีฝูงผึ้งอาศัยในตัวและควบคุมผึ้งได้ ตามด้วย Emma ที่ความสามารถช่วยให้เธอทำอะไรบางอย่างกับอากาศ/ไฟได้ (ฉากที่เธอใช้พลังในบ้านเป็นตัวอย่างที่ชัดเจน) และ Jacob ที่สำคัญเพราะเขามองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นอย่าง hollowgast หรือ wight ซึ่งกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่อง การที่แต่ละพลังไม่ได้มาชมเชยกันแบบโชว์ของเพียงอย่างเดียว แต่มักสะท้อนตัวตนของตัวละคร นั่นทำให้ฉันรู้สึกผูกพันกับพวกเขาไปด้วย

วิธีที่ง่ายที่สุดคือเริ่มจากตรวจสอบบริการสตรีมมิ่งที่สมัครใช้อยู่แล้ว เพราะหลายครั้งหนังต่างประเทศที่มีพากย์ไทยจะโผล่ในแพลตฟอร์มใหญ่ ๆ ก่อนเสมอ

ผมมักจะไล่ดูที่หน้าเมนูค้นหาหรือหน้ารายละเอียดหนังของบริการเหล่านั้น—ตัวอย่างแพลตฟอร์มที่ควรเช็คคือ Netflix, Amazon Prime Video และ Disney+ Hotstar เพราะแต่ละเจ้าแสดงข้อมูลภาษาและแทร็กเสียงไว้ในหน้ารายละเอียด ถ้าเจอ 'พากย์ไทย' ให้คลิกเข้าไปดูตัวเลือกเสียงเวลารันเล่นหนังจริง ๆ เพื่อสลับเป็นพากย์ หากไม่เห็นแทร็กไทยให้ลองกดปุ่มรายละเอียดเพิ่มเติมหรือไอคอนไล่ภาษา

ถ้าในสตรีมมิ่งไม่เจออีกทางเลือกที่ค่อนข้างแน่นอนคือการเช่าหรือซื้อแบบดิจิทัลบนร้านค้าภาพยนตร์ออนไลน์ เช่นบริการขาย-เช่าในแอปสโตร์ของอุปกรณ์ ที่มักมีตัวเลือกพากย์/ซับให้เลือก หรือจะสอยแผ่น DVD/Blu-ray ที่ประกาศชัดว่ามี 'พากย์ไทย' จากร้านค้าออนไลน์อย่าง Shopee/Lazada ก็เป็นอีกวิธีที่ได้คุณภาพเสียงภาพดี โดยเฉพาะถาชอบเก็บสะสมไว้ดูซ้ำ ๆ สรุปคือเริ่มจากสตรีมมิ่งที่ใช้เป็นหลักก่อน แล้วค่อยขยับไปทางเช่าดิจิทัลหรือซื้อแผ่นถ้าต้องการพากย์ไทยแน่นอน

หลายคนอาจจะรู้จัก 'บ้านเพริกริน' จากภาพถ่ายโบราณที่แปลกตาและบรรยากาศลึกลับที่หนังสือสื่อสารออกมาได้อย่างชัดเจน

เราเองชอบความแปลกของการผสานคำบรรยายกับภาพถ่ายจริง ๆ — ผู้เขียนที่เขียนงานชิ้นนี้มีชื่อว่า Ransom Riggs และการใช้ภาพเก่า ๆ เป็นตัวแทนความทรงจำหรือความผิดปกติทำให้เรื่องมีมิติพิเศษ ที่ชอบคือวิธีเล่าไม่ยัดเยียดความหมาย ชวนให้ตีความตามจังหวะของผู้อ่านมากกว่า

ฉบับนิยายต่อยอดออกมาเป็นฉบับภาพยนตร์ด้วยฝีมือการกำกับที่มีสไตล์เฉพาะตัว ซึ่งทำให้ผมได้เห็นโลกของเรื่องในมุมที่ต่างออกไป แม้บางองค์ประกอบจะถูกปรับให้กระชับ แต่แก่นเรื่องและบรรยากาศลึกลับยังคงอยู่ การได้อ่านหนังสือแล้วค่อยไปดูหนังตามเป็นประสบการณ์ที่สนุก เพราะจะเปรียบเทียบได้ว่าองค์ประกอบไหนในหนังนำเสนอได้ครบหรือขาดหาย และนั่นก็ทำให้ชื่อของ Ransom Riggs ติดอยู่ในหัวเวลาพูดถึงนิยายแนวลึกลับผสมภาพถ่ายแบบนี้